Γράφω αυτή την επιστολή για να μεταφέρω μέσα από τα μέσα ενημέρωσης σε ολόκληρη την κοινωνία της Ρόδου, αλλά και προς κάθε αρχή και θεσμό εξουσίας του νησιού, τα συναισθήματα της απόγνωσης, της οργής και της αγανάκτησης που με πνίγουν. Και γιατί είναι πλέον η ώρα κάποιος να βρει το θάρρος και να τολμήσει να μιλήσει ανοιχτά, πριν είναι πάρα πολύ αργά. Να φωνάξει με όση δύναμη μπορεί να έχει απομείνει στη ψυχή του, για να φέρει στην επιφάνεια όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν σήμερα στο μέρος μας. Καταστάσεις που είναι γνωστές τοις πάσι, (Ένωση Ξενοδόχων, ΕΒΕΔ, Πολιτικούς, Εκκλησία κα) αλλά επιμελώς κρατιούνται κάτω από το χαλί. Παρότι η μπόχα που βγάζουν, η βρώμα και η δυσωδία τους, πνίγουν όχι μόνο τα θύματά τους, αλλά και την κοινωνία ολόκληρη. Συμπεριφορές που θολώνουν το μυαλό της και η δυστυχία που προκαλούν την σπρώχνει να αντιδρά, με τον τρόπο που ζήσαμε πριν λίγες μέρες στη παρέλαση. Ασχέτως αν αυτοί που πρέπει, προσποιούνται πως ακόμα δεν καταλαβαίνουν και αναζητούν να βρουν τα κίνητρα αλλού.
Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω δημόσια, γιατί με πολύ απογοήτευση διαπιστώνω, ότι τα “ μαύρα κοράκια” που εδώ και πολύ καιρό φέρνουν βόλτες πάνω από τη Ρόδο, είναι οι “ευυπόληπτοι συμπατριώτες” μας. Γνωστοί επιχειρηματίες του νησιού, που κατά τα άλλα περιμένουν όλοι πως θα είναι αυτοί που θα δώσουν χέρι βοήθειας και στους άλλους, τους οικονομικά εξαθλιωμένους, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Όπως δε συνέβη και στη δική μου περίπτωση, είναι “άνθρωποι – τέρατα” δίχως ίχνος συνείδησης, δίχως φιλότιμο, έστω αυτό το ελάχιστο, που μπορεί να υπάρχει και στον τελευταίο μαφιόζο, τοκογλύφο ή στυγνό εκβιαστή του υποκόσμου, όταν βλέπει μπροστά του τη δυστυχία του συνανθρώπου του. Ενώ δε όλοι τους βλέπουν, ενώ όλοι τους παρακολουθούν πώς ορμούν για να ξεσκίσουν με τα γαμψά τους νύχια, ενώ βλέπουν το αίμα της ψυχής μας που ρέει δίπλα τους, σιωπούν…
Γιατί λέει, αυτά που συμβαίνουν, είναι οι ευκαιρίες που δημιουργεί σήμερα η οικονομική κρίση. Όποιοι έχουν μαζεμένα τα φράγκα, όσοι έχουν τις Τράπεζες δίπλα τους, να κατασπαράξουν τους υπόλοιπους….
Αναρωτιέμαι. Έστω και αν υποθέσουμε πως αυτός είναι ο αγγελικά πλασμένος κόσμος του νησιού μας, μια ζούγκλα από ύαινες, λύκους και κάθε μορφής αιμοβόρα αρπαχτικά, τι θα συμβεί αν ο άλλος σαλτάρει; Θέλει πολύ ο απελπισμένος άνθρωπος να αρπάξει την καραμπίνα και να τους “πάρει” μαζί του… Θέλει πολύ να σαλέψουν τα λογικά του και να μετατραπεί από την μια στιγμή στην άλλη στο πιο άγριο θηρίο; Νομίζετεπως θέλει πολύ για να γίνει το “κακό”…ΟΧΙ. Το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά όλοι, ότι όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος. Παρά ταύτα, κανένας δεν μιλά. Πού είναι αυτό το δίχτυ της κοινωνικής προστασίας που όλοι όσοι κυβερνούν αυτό το νησί, ακούω να λένε πως θα στήσουν, για να στηρίξουν την κοινωνία του; Ποια είναι η κοινωνική αλληλεγγύη που όλοι ευαγγελίζονται; Τα μακαρόνια και το ρύζι στα κοινωνικά παντοπωλεία, ή το πιάτο φαγητό στο δημοτικό συσσίτιο, νομίζουν πως θα αντισταθμίσουν την χαμένη μας αξιοπρέπεια; Ασφαλώς και γνωρίζουν όλοι πως ΟΧΙ. Ασφαλώς και βλέπουν ότι αυτές οι καταστάσεις, θα μετατρέψουν και εμάς σε άγρια θηρία. Όταν φτάνεις στο σημείο να μην έχεις να χάσεις πλέον τίποτα, έχει χαθεί μαζί και η λογική…
Είμαι από το 1992 ιδιοκτήτης έκτασης 12,5 στρεμμάτων στα Βληχά της Λίνδου. Μέσα σε αυτό το οικόπεδο υπήρχε μια κατοικία 120 τμ και οικοδόμησα και εγώ μια άλλη 160 τμ και ναό αφιερωμένο στον ¶γιο Δημήτριο 70 τμ. Παράλληλα μέσα σε αυτό το χώρο ανέγειρα οικοδομή στα μπετά, για επαγγελματική εκμετάλλευση, εμβαδού 1500 τμ. Για το σύνολο των ανωτέρω εγκαταστάσεων και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, έχουν πέσει με δαπάνη δική μου 5650 κυβικά μέτρα μπετόν. Η αξία του ακινήτου στη σημερινή δυσμενή συγκυρία ανέρχεται στα 3 εκατ. ευρώ. Τα κτίσματα αυτά στα Βληχά, ήταν οι κόποι της ζωής μου. Δούλεψα για χρόνια ατελείωτες μέρες και νύχτες για να δημιουργήσω κάτι και εγώ, όπως όλοι άλλωστε. Έστω και ημιτελή, τα έφτιαξα με πολύ κόπο, πολύ ιδρώτα, και πολλά δάκρυα.
Όμως η οικονομική συγκυρία και η γενικότερα κακή κατάσταση στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις που έφεραν τα πάνω κάτω όχι μόνο τις δουλειές μας, αλλά και την καθημερινή μας επιβίωση, έσπρωξαν και εμένα στο οικονομικό αδιέξοδο. Ούτε ο πρώτος είμαι, ούτε ο τελευταίος. Χιλιάδες είναι οι περιπτώσεις απελπισμένων ανθρώπων που είδαν τα χρέη τους να συσσωρεύονται. Να μαζεύονται, να αυξάνονται και να γίνονται θηλιά γύρω από τον λαιμό, οδηγώντας τους ολοένα και πιο συχνά σε κινήσεις απόγνωσης. Δανεισμοί, σαράφηδες, εκβιασμοί, επιχειρήσεις στο σφυρί. Απρόσωπες τράπεζες εκβιαστές και επαγγελματίες τοκογλύφοι, που θησαυρίζουν από την ανέχεια του άλλου. Αλλά και δεκάδες οι περιπτώσεις (μερικές και στο δικό μας νησί) που καταγράφηκαν ως περιστατικά ανθρώπων που δεν άντεξαν και αποφάσισαν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους, με τη ζωή τους…
Αυτή την κατάσταση έμελλε να εκμεταλλευτεί με τον πιο δόλιο τρόπο ο “γείτονάς” μου, ξενοδόχος στη παραλία Βληχά. Γόνος γνωστής οικογένειας του τόπου μας, και “φίλος”. ¶ρπαξε απευθείας από την Τράπεζα Κύπρου το “άταφο κουφάρι” μου, μπαξίσι του το έκαναν, δίχως ποτέ να μιλήσει μαζί μου, έστω και για να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του. Ακίνητο αξίας 3 εκατομμυρίων, για μόλις 900 χιλ ευρώ.
Δεν σεβάστηκε ούτε καν το ναό, που πέτρα -πέτρα έφτιαξα στη μνήμη του αδελφού μου που έφυγε νωρίς. Και αφού για χάρη των τύπων μου επέστρεψαν ασήμαντο μέρος της οικοσκευής μου, έκαψαν !!! τον κύριο όγκο της. Είναι εν τέλει αυτή η πραγματική Ρόδος; Μια κοινωνία άθλιων απάνθρωπων;
Εσείς που κυβερνάτε, που διοικείτε τους φορείς, που ηγείστε της εκκλησίας, που αποτελείτε τους θεσμούς……
Για να προφτάσετε δυσάρεστες καταστάσεις και δράματα, έχετε την υποχρέωση να βρείτε τρόπους, που θα αποτρέψουν την αθλιότητα. Ευθύνεστε όλοι που με πράξεις ή παραλείψεις σας, οδηγηθήκαμε ως κοινωνία σήμερα εδώ. Η τακτική της στρουθοκαμήλου είναι πολύ επικίνδυνη για το νησί μας. Το ζήσατε και στη παρέλαση της 7ης Μαρτίου.
Με εκτίμηση
Νίκος Μαννάκης
Οικογενειάρχης & έμπορος
