Αναπέμπεται η υπόθεση του πάρκου «Θέρμαι» στο Διοικητικό Πρωτοδικείο

Ενώπιον του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει προγραμματιστεί για σήμερα η εξέταση της αίτησης που άσκησε η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης ΑΕ (Ε.Τ.Α. ΑΕ) κατά του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και κατά της από 20 Μαρτίου 2008 απόφασης του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με την οποία εξαιρέθηκαν από την κατεδάφιση δημοτικά κτίσματα και συγκεκριμένα το κτήριο και η πισίνα που βρίσκονται εντός του πάρκου του ξενοδοχείου «Θέρμαι»!!
Η Ε.Τ.Α., όπως έγραψε η “δ”, διεκδικεί την κυριότητα του συγκεκριμένου ακινήτου προκειμένου εν συνεχεία να εκποιηθεί και να εισρεύσουν χρήματα στο ταμείο στα πλαίσια της «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας.
Δεν θα πρέπει να θεωρείται εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι η Διεύθυνση Δασών Δωδεκανήσου μετά από σχετική εντολή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου έδωσε 10ήμερη προθεσμία στην εταιρεία “Κάλμπεργκ Σιβ – Χορευτής Κων. και ΣΙΑ ΟΕ” για την κατεδάφιση όλων των κατασκευών που έχουν γίνει διαχρονικά στο πάρκο του «Θέρμαι» και σε επιφάνεια 2.818 τ.μ. αλλά και όλων των κηποτεχνικών κατασκευών σε επιφάνεια 1.701 τ.μ..
Μεταξύ των κατασκευών που ζητείται να κατεδαφιστούν περιλαμβάνονται και εκείνες που έχουν εξαιρεθεί από την κατεδάφιση με την ως άνω απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, η ακύρωση της οποίας εκκρεμεί ενώπιον του ΣτΕ!!!
Αποδεικνύεται έτσι ότι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση σε πλήρη συγχορδία με την Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε. (Ε.Τ.Α.), που διεκδικεί την κυριότητα του πάρκου του «Θέρμαι», το οποίο έχει μεταγραφεί στην ιδιοκτησία του Δήμου Ρόδου, με τελεσίδικη δικαστική απόφαση, απεργάζεται σχέδιο για την εκποίησή του σε ιδιώτη, μαζί με το κτιριακό συγκρότημα (πρώην ξενοδοχείο).
Εν πάση περιπτώσει σύμφωνα με τις πληροφορίες, η εισηγήτρια της συγκεκριμένης υπόθεσης έκρινε ότι η αίτηση της Ε.Τ.Α. θα πρέπει να εξεταστεί πρώτα από το Διοικητικό Πρωτοδικείο, όπου και την παραπέμπει.
Για τον λόγο αυτό εξάλλου οι δικηγόροι κ.κ. Τσ. Δουβή και Στ. Αλεξανδρής, που εκπροσωπούν τον επενδυτή, δεν θα παραστούν στη σημερινή δικάσιμο.
Σύμφωνα με την αίτηση της Ε.Τ.Α. της απόφασης του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου κ. Χ. Κόκκινου για την εξαίρεση των συγκεκριμένων κατασκευών από την κατεδάφιση, προηγήθηκε η από 12 Μαρτίου 2008 ομόφωνη γνωμοδότηση του Περιφερειακού Συμβουλίου Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος του Τμήματος ΠΕΧΩ Δωδεκανήσου.
Υποστηρίζεται ακόμη ότι τα κτίσματα έχουν ανεγερθεί εντός ακινήτου επιφάνειας 10.400 τ.μ. που φιλοξενεί τις κτιριακές εγκαταστάσεις και τους κήπους του παλαιού ξενοδοχείου «Θέρμαι» το οποίο ανήκει στον ΕΟΤ.
Υποστηρίζεται ακόμη ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου μετά από μακροχρόνια διένεξη μεταξύ του ΕΟΤ και του Δήμου Ροδίων έληξε με την αμετάκλητη απόφαση 1047/1996 του Αρείου Πάγου, με την οποίο ο ΕΟΤ αναγνωρίστηκε κύριος του ακινήτου.
Επισημαίνεται παραπέρα ότι το ακίνητο κρίθηκε το Δεκέμβριο του 1986 διατηρητέο ενώ βρίσκεται στον παραδοσιακό οικισμό του Νεοχωρίου που ελέγχεται από την ΕΠΑΕ.
Η Ε.Τ.Α. υποστηρίζει ότι το ακίνητο της ανήκει και ότι η κατασκευή της πισίνας αλλά και του κτηρίου δεν ανεγέρθηκαν πριν από την 31η Ιανουαρίου 1983 ώστε να επιτρέπεται η εξαίρεση από την κατεδάφισή τους, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.
Ισχυρίζεται παραπέρα ότι ο πρώην Γενικός Γραμματέας δεν είχε λάβει υπόψιν του ότι το ακίνητο ανήκει στον ΕΟΤ ενώ υποστηρίζει ότι δεν επιτρέπεται η εξαίρεση από την κατεδάφιση κτισμάτων που βρίσκονται σε κοινόχρηστους χώρους της πόλης αν υποτεθεί ότι έχει νόμιμα χαρακτηριστεί ως τέτοιο το πάρκο.
Εκφράζει επιπλέον τη διαφωνία της για το αν ήταν νόμιμη η γνωμοδότηση του ΣΧΟΠ, υποστηρίζοντας ότι αρμόδιο να αποφανθεί σε κάθε περίπτωση ήταν το ΣΧΟΠ του Υπουργείου Αιγαίου και όχι η περιφερειακή επιτροπή της Ρόδου.
Πέραν των άλλων η Ε.Τ.Α. σκοπίμως λησμονεί στην αίτησή της την υπ΄αριθμ. 240/2006 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου με την οποία το ακίνητο περιήλθε στην κατοχή του Δήμου Pοδίων αλλά και το γεγονός ότι το ίδιο δικαστήριο με απόφασή του διέψευσε τους ισχυρισμούς της σε τριτανακοπή κατά της απόφασης αυτής που είχε ασκήσει και δικαίωσε εκ νέου τον Δήμο.