Η Sophie και ο Oliver είδαν τις πεινασμένες γάτες και δεν προσπέρασαν

Εντό­πι­σαν πει­να­σμέ­νες γάτες στην περιοχή μεταξύ Επτά Πηγών και Αγίου Νεκτα­ρίου στην Αρχί­πολη, τις φρό­ντι­σαν και άφησαν πίσω τους ένα μήνυμα ανθρω­πιάς. Ένα ακόμη ηχηρό μήνυμα προς τον Δήμο Ρόδου για την εγκα­τά­λειψη των αδέ­σπο­των.

Μερικές φορές, εκείνοι που βρί­σκο­νται για λίγες μόλις ημέρες σε έναν τόπο απο­δει­κνύ­ουν μεγα­λύ­τερη ευαι­σθη­σία και ενδια­φέ­ρον από όσους έχουν την ευθύνη να τον φρο­ντί­ζουν καθη­με­ρινά. Αυτό ακριβώς έκαναν δύο Γερ­μα­νοί του­ρί­στες, η Sophie και ο Oliver, οι οποίοι κατά τη διάρ­κεια της παρα­μο­νής τους στη Ρόδο δεν προ­σπέ­ρα­σαν την εικόνα εγκα­τά­λει­ψης που αντί­κρι­σαν σε μια περιοχή μεταξύ των Επτά Πηγών και του Αγίου Νεκτα­ρίου.

Εκεί εντό­πι­σαν πει­να­σμέ­νες γάτες, που προ­σπα­θού­σαν να επι­βιώ­σουν κάτω από δύσκο­λες συν­θή­κες. Αντί να αδια­φο­ρή­σουν, όπως δυστυ­χώς συμ­βαί­νει συχνά, απο­φά­σι­σαν να ανα­λά­βουν δράση. Φρό­ντι­σαν τα ζώα, τους προ­σέ­φε­ραν τροφή, προ­σπά­θη­σαν να καθα­ρί­σουν τον χώρο και να συμ­βά­λουν, όσο μπο­ρού­σαν, στη βελ­τί­ωση των συν­θη­κών δια­βί­ω­σής τους. Όμως η πιο συγκι­νη­τική τους κίνηση ήρθε λίγο πριν από την ανα­χώ­ρησή τους. Οι δύο επι­σκέ­πτες άφησαν ένα χει­ρό­γραφο σημεί­ωμα, γραμ­μένο στα ελλη­νικά και στα αγγλικά, απευ­θυ­νό­με­νοι στον άγνωστο άνθρωπο που ενδε­χο­μέ­νως θα βρεθεί στη συνέ­χεια κοντά στα ζώα και θα μπο­ρέ­σει να συνε­χί­σει την προ­σπά­θειά τους.

«Γεια σου άγνωστε. Είμαστε του­ρί­στες από τη Γερ­μα­νία και προ­σπα­θή­σαμε να καθα­ρί­σουμε λίγο αυτό το μέρος. Φεύ­γουμε την Παρα­σκευή και ελπί­ζουμε να συνε­χί­σεις να ταΐζεις τα ζωάκια όσο μπορείς. Έχουμε επίσης επι­κοι­νω­νή­σει με αρκε­τούς ανθρώ­πους που ίσως μπορούν να βοη­θή­σουν», ανα­φέ­ρουν στο μήνυμά τους. Το σημεί­ωμα αυτό δεν είναι απλώς μια ευγε­νική χει­ρο­νο­μία. Είναι μια πράξη ουσια­στι­κής ανθρω­πιάς, ένα μήνυμα ευθύνης και ευαι­σθη­σίας από δύο ανθρώ­πους που δεν έχουν καμία υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στα ζώα της Ρόδου, αλλά αισθάν­θη­καν ότι δεν μπο­ρού­σαν να τα αφήσουν αβο­ή­θητα. Την όμορφη αυτή πρω­το­βου­λία δημο­σιο­ποί­ησε η εθε­λό­ντρια και φιλό­ζωος Malene Drost Rasmussen, η οποία εδώ και χρόνια επι­τε­λεί σπου­δαίο έργο για την προ­στα­σία και τη φρο­ντίδα των ζώων στο νησί, δίνο­ντας καθη­με­ρινά έναν δύσκολο αγώνα, συχνά χωρίς την απαι­τού­μενη υπο­στή­ριξη.Η ιστορία της Sophie και του Oliver, όσο συγκι­νη­τική κι αν είναι, ανα­δει­κνύει ταυ­τό­χρονα μια πολύ πιο δυσά­ρε­στη πραγ­μα­τι­κό­τητα, την κατά­σταση στην οποία εξα­κο­λου­θούν να βρί­σκο­νται πολλά αδέ­σποτα ζώα στη Ρόδο και το τερά­στιο βάρος που επω­μί­ζο­νται εθε­λο­ντές και ιδιώτες.

Είναι πραγ­μα­τικά οξύμωρο να έρχο­νται επι­σκέ­πτες από το εξω­τε­ρικό, να εντο­πί­ζουν την εγκα­τά­λειψη, να αγο­ρά­ζουν τροφές, να καθα­ρί­ζουν χώρους και να ανα­ζη­τούν ανθρώ­πους για να συνε­χί­σουν τη φρο­ντίδα των ζώων, ενώ οι αρμό­διοι φορείς οφεί­λουν να έχουν οργα­νω­μέ­νες και στα­θε­ρές παρεμ­βά­σεις.

Στον Δήμο Ρόδου θα πρέπει κάποια στιγμή να ανα­λο­γι­στούν σοβαρά την ευθύνη που τους ανα­λο­γεί. Η προ­στα­σία των αδέ­σπο­των δεν μπορεί να επα­φί­ε­ται απο­κλει­στικά στην ευαι­σθη­σία των εθε­λο­ντών, στην οικο­νο­μική συν­δρομή των φιλό­ζωων και στην καλή διάθεση κάποιων επι­σκε­πτών. Δεν μπορεί να απο­τε­λεί υπόθεση προ­σω­πι­κής ευαι­σθη­σίας, αλλά οργα­νω­μένη υπο­χρέ­ωση της δημο­τι­κής αρχής. Γιατί, αν δεν υπήρχαν οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες και οι μεμο­νω­μέ­νοι πολίτες που καθη­με­ρινά δια­θέ­τουν χρόνο, χρήματα και προ­σω­πικό κόπο, η κατά­σταση θα είχε πάρει ακόμη πιο ολέ­θριες δια­στά­σεις. Η Sophie και ο Oliver θα έφυγαν από τη Ρόδο, αλλά άφησαν πίσω τους κάτι πολύ σημα­ντι­κό­τερο από ένα σημεί­ωμα. ένα μάθημα ανθρω­πιάς. Και μαζί ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να μένει ανα­πά­ντητο: Πόσο ακόμη θα πρέπει να περι­μέ­νουμε από την ευαι­σθη­σία των εθε­λο­ντών και των επι­σκε­πτών για να ανα­λά­βουν οι αρμό­διοι τις ευθύνες τους;