Δικαστικό «φρένο» στον πλειστηριασμό ορόφου που η ιδιοκτήτρια της μεζονέτας διεκδικεί ως δικό της σπίτι

• Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέ­στει­λε την εκτέ­λε­ση σε βάρος δια­με­ρί­σμα­τος δεύ­τε­ρου ορό­φου. Έκρι­νε πι­θα­νό ότι η αι­τού­σα το έχει απο­κτή­σει με χρη­σι­κτη­σία, καθώς απο­τε­λεί ενιαία κα­τοι­κία με τον πρώτο όροφο που της ανή­κει, και η ανα­στο­λή θα ισχύ­ει μέχρι να εκ­δο­θεί ορι­στι­κή από­φα­ση για την ανα­κο­πή της

Σε ανα­στο­λή τί­θε­ται η ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση σε βάρος ενός δια­με­ρί­σμα­τος, ο πλει­στη­ρια­σμός του οποί­ου είχε ορι­στεί για τις 21 Ια­νουα­ρί­ου 2026.

Η από­φα­ση με αριθ­μό 429/2026 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που εκ­δό­θη­κε στη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, δι­καιώ­νει προ­σω­ρι­νά μια γυ­ναί­κα. Η ίδια υπο­στή­ρι­ξε ότι το ακί­νη­το που κα­τα­σχέ­θη­κε δεν υπήρ­ξε ποτέ αυ­το­τε­λές σπίτι. Στα βι­βλία εμ­φα­νί­ζε­ται ως ιδιο­κτη­σία της μη­τέ­ρας της, όμως κατά την ίδια είναι ο επάνω όρο­φος της με­ζο­νέ­τας στην οποία κα­τοι­κεί.

Στα χαρ­τιά δια­μέ­ρι­σμα, στην πράξη μισό σπίτι

Την εκτέ­λε­ση επι­σπεύ­δει εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις. Η εται­ρεία ενερ­γεί στο όνομα και για λο­γα­ρια­σμό εται­ρεί­ας ει­δι­κού σκο­πού με έδρα στο εξω­τε­ρι­κό.

Η κα­τά­σχε­ση επι­βλή­θη­κε με την έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης στις 30 Μαΐου 2025. Αφορά δια­μέ­ρι­σμα δεύ­τε­ρου ορό­φου με 3 κύρια δω­μά­τια, χωλ, κου­ζί­να, λου­τρό και όφφις, επι­φά­νειας 97 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων. Μαζί με τους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, η συ­νο­λι­κή επι­φά­νεια φτά­νει τα 107 τε­τρα­γω­νι­κά μέτρα. Το πο­σο­στό συ­νι­διο­κτη­σί­ας είναι 333/1000 και αντι­στοι­χεί σε 88 τε­τρα­γω­νι­κά μέτρα οι­κο­πέ­δου, ενώ η νο­μι­κή φύση του ακι­νή­του είναι «μούλκ».

Η αι­τού­σα υπο­στή­ρι­ξε ότι ο όρο­φος αυτός ήταν πάντα τμήμα με­ζο­νέ­τας. Τον πρώτο όροφο της με­ζο­νέ­τας τον έχει στην απο­κλει­στι­κή της κυ­ριό­τη­τα. Στις 12 Ια­νουα­ρί­ου 2026 άσκη­σε ανα­κο­πή ως τρίτη κυρία του ακι­νή­του και ζή­τη­σε την ακύ­ρω­ση των πρά­ξε­ων της εκτέ­λε­σης. Δύο ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα κα­τέ­θε­σε και την αί­τη­ση ανα­στο­λής.

Πώς ο ίδιος όρο­φος έμει­νε γραμ­μέ­νος  σε άλλο όνομα

Για να κα­τα­λή­ξει, το δι­κα­στή­ριο ανέ­τρε­ξε στο ιστο­ρι­κό του ακι­νή­του, που ξε­κι­νά από τα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1970. Με συμ­βό­λαιο του 1978 το οι­κό­πε­δο άλ­λα­ξε χέρια και συ­στά­θη­καν 4 ορι­ζό­ντιες ιδιο­κτη­σί­ες. Ήταν μια απο­θή­κη 53 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων στο υπό­γειο και από ένα δια­μέ­ρι­σμα στο ισό­γειο, στον πρώτο και στον δεύ­τε­ρο όροφο.

Ο πρώ­τος όρο­φος πε­ρι­ήλ­θε στη μη­τέ­ρα της αι­τού­σας. Το 1995 με­τα­βι­βά­στη­κε στην ίδια την αι­τού­σα ως γο­νι­κή πα­ρο­χή. Ο δεύ­τε­ρος όρο­φος ακο­λού­θη­σε άλλη πο­ρεία. Με συμ­βό­λαιο του 1979 η επι­καρ­πία του δό­θη­κε στον προι­κο­λή­πτη σύ­ζυ­γο και η ψιλή κυ­ριό­τη­τα στη μη­τέ­ρα. Μετά την κα­τάρ­γη­ση του θε­σμού της προί­κας, ο όρο­φος φέ­ρε­ται να ανή­κει στη μη­τέ­ρα κατά πλήρη κυ­ριό­τη­τα. Αυτή η εγ­γρα­φή έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­τα­σχε­θεί ως χω­ρι­στό ακί­νη­το.

Χρη­σι­κτη­σία και ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πι­θα­νό ότι οι 2 όρο­φοι έχουν ενω­θεί και απο­τε­λούν πλέον μία με­ζο­νέ­τα. Σε αυτήν κα­τοι­κεί η αι­τού­σα, η οποία τη νέ­με­ται απο­κλει­στι­κά και με διά­νοια κυ­ρί­ας. Με βάση αυτά, και επι­κα­λού­με­νο νο­μο­λο­γία του Αρεί­ου Πάγου, έκρι­νε ότι η ίδια έχει κα­τα­στεί κυρία και του δεύ­τε­ρου ορό­φου με τα προ­σό­ντα της χρη­σι­κτη­σί­ας. Κατά τη συ­νο­πτι­κή εξέ­τα­ση που προ­βλέ­πει η δια­δι­κα­σία, ο λόγος της ανα­κο­πής της πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι θα γίνει δε­κτός.

Πι­θα­νή κρί­θη­κε και η ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη. Η γυ­ναί­κα χρη­σι­μο­ποιεί το ακί­νη­το ως κα­τοι­κία της. Αν εκ­πλει­στη­ρια­ζό­ταν, θα έπρε­πε να μπει σε δι­κα­στι­κούς αγώ­νες για να το διεκ­δι­κή­σει.

Μια ανα­κο­πή 9 ημέ­ρες πριν από το σφυρί

Κρί­σι­μο για την τύχη της αί­τη­σης ήταν το χρο­νο­διά­γραμ­μα. Πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε ότι η αι­τού­σα έμαθε αργά για τον επι­κεί­με­νο πλει­στη­ρια­σμό. Η ανα­κο­πή κα­τα­τέ­θη­κε στις 12 Ια­νουα­ρί­ου, η αί­τη­ση στις 14 Ια­νουα­ρί­ου και ο πλει­στη­ρια­σμός είχε ορι­στεί για τις 21 Ια­νουα­ρί­ου. Σε τόσο σύ­ντο­μο διά­στη­μα ήταν αδύ­να­τον να έχει εκ­δο­θεί από­φα­ση.

Δεν έγινε όμως δεκτή απέ­να­ντι σε όλους. Ως προς τη δεύ­τε­ρη πλευ­ρά κατά της οποί­ας στρε­φό­ταν, η αί­τη­ση απορ­ρί­φθη­κε ως πα­θη­τι­κά ανο­μι­μο­ποί­η­τη. Τέ­τοια αί­τη­ση μπο­ρεί να στρα­φεί μόνο κατά εκεί­νου που επι­σπεύ­δει την εκτέ­λε­ση. Η δεύ­τε­ρη καθής δεν εμ­φα­νί­στη­κε στη δίκη και δι­κά­στη­κε σαν να ήταν πα­ρού­σα.

Την αι­τού­σα εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώ­τιος Ρω­μαί­ος.