Βασίλης Α. Υψηλάντης για το θέμα των κρατητηρίων Ρόδου : « Η θεσμική μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική»

Ο Κο­σμή­το­ρας της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης, προ­έ­βη στην ακό­λου­θη δή­λω­ση :

«Με αφορ­μή τις πρό­σφα­τες ανα­φο­ρές στην ανα­καί­νι­ση των κρα­τη­τη­ρί­ων του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να υπεν­θυ­μί­σω ορι­σμέ­να πραγ­μα­τι­κά γε­γο­νό­τα. Ιδιαί­τε­ρα προς εκεί­νους τους θε­σμι­κούς πα­ρά­γο­ντες που φαί­νε­ται να έχουν ασθε­νή θε­σμι­κή μνήμη.

Η προ­σπά­θεια για τη βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών κρά­τη­σης στη Ρόδο δεν ξε­κί­νη­σε σή­με­ρα.

Ήδη από το 2011 η Ένωση Αστυ­νο­μι­κών Υπαλ­λή­λων Δω­δε­κα­νή­σου είχε ανα­δεί­ξει τα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα των εγκα­τα­στά­σε­ων και είχε προ­ω­θή­σει συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο επέ­κτα­σης και εκ­συγ­χρο­νι­σμού τους. Το 2014, με προ­σω­πι­κή μου θε­σμι­κή πα­ρέμ­βα­ση, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν ερ­γα­σί­ες επέ­κτα­σης και συ­ντή­ρη­σης, προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 69.000 ευρώ.

Από τότε, επα­νει­λημ­μέ­να ανα­δει­κνύω και διεκ­δι­κώ τα ζη­τή­μα­τα αυτά, στη­ρί­ζο­ντας δί­καια αι­τή­μα­τα των φο­ρέ­ων και της αστυ­νο­μί­ας και επι­διώ­κο­ντας συ­γκε­κρι­μέ­νες λύ­σεις από την Πο­λι­τεία.

Στις 8 Οκτω­βρί­ου 2025 επα­νήλ­θα με επί­ση­μη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ερώ­τη­ση προς τον Υπουρ­γό Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη, ζη­τώ­ντας άμε­σες πα­ρεμ­βά­σεις, χρη­μα­το­δό­τη­ση και ου­σια­στι­κή ανα­βάθ­μι­ση των εγκα­τα­στά­σε­ων.

Ακο­λού­θη­σε η επί­ση­μη θε­τι­κή απά­ντη­ση του Υπουρ­γεί­ου στο αί­τη­μά μου, ενώ στις 26 Μαρ­τί­ου 2026, κατά τη συ­νά­ντη­σή μου με τον Υπουρ­γό Μι­χά­λη Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, έθεσα εκ νέου το ζή­τη­μα, λαμ­βά­νο­ντας τη δια­βε­βαί­ω­ση ότι οι ανα­γκαί­ες με­λέ­τες προ­χω­ρούν και ότι η απο­κα­τά­στα­ση των εγκα­τα­στά­σε­ων απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα.

Χαι­ρε­τί­ζω κάθε ου­σια­στι­κό βήμα που πραγ­μα­το­ποιεί­ται σή­με­ρα. Ευ­χα­ρι­στώ για την άμεση αντα­πό­κρι­ση τον Υπουρ­γό Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη κ. Μι­χά­λη Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, την ηγε­σία της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας, την Ένωση Αστυ­νο­μι­κών Υπαλ­λή­λων Α’ Δω­δε­κα­νή­σου και κάθε φορέα που ερ­γά­στη­κε για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος.

Όμως η θε­σμι­κή συ­νέ­χεια προ­ϋ­πο­θέ­τει και θε­σμι­κή μνήμη.

Οι προ­σπά­θειες που προη­γή­θη­καν, οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, οι διεκ­δι­κή­σεις των φο­ρέ­ων και η συ­νερ­γα­σία με τα αρ­μό­δια Υπουρ­γεία δεν μπο­ρούν να απο­σιω­πώ­νται.

Δεν διεκ­δι­κώ την απο­κλει­στι­κό­τη­τα κα­μί­ας προ­σπά­θειας. Διεκ­δι­κώ, όμως, τον σε­βα­σμό στην αλή­θεια των γε­γο­νό­των και στην ιστο­ρι­κή συ­νέ­χεια μιας συλ­λο­γι­κής διεκ­δί­κη­σης, στην οποία συμ­με­τεί­χα ενερ­γά και με συ­νέ­πεια. Κα­νείς, από όποια κί­νη­τρα και αν εξω­θεί­ται, δεν έχει δι­καί­ω­μα να πράτ­τει κάτι τέ­τοιο.

Γιατί οι θε­σμοί έχουν συ­νέ­χεια. Και η ανα­γνώ­ρι­ση όσων προη­γή­θη­καν απο­τε­λεί στοι­χειώ­δη ηθική υπο­χρέ­ω­ση και θε­σμι­κή εντι­μό­τη­τα.

Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης

Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου – Κο­σμή­το­ρας της Βου­λής των Ελ­λή­νων»