Αθώος ο πατέρας που κατηγορήθηκε επειδή η κόρη του αρνούνταν τη μάσκα και δεν πήγαινε σχολείο

• Το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο απάλ­λα­ξε τον γονέα από την κα­τη­γο­ρία της πα­ρα­βί­α­σης της υπο­χρε­ω­τι­κής φοί­τη­σης. Η υπε­ρά­σπι­ση, με τον δι­κη­γό­ρο κ. Δήμο Μου­τά­φη, υπο­στή­ρι­ξε ότι η οι­κο­γέ­νεια είχε εξα­ντλή­σει κάθε μέσο πί­ε­σης πάνω στο παιδί χωρίς να κα­τα­φύ­γει στη βία.

Αθώος κρί­θη­κε, ημε­δα­πός πα­τέ­ρας, 42 ετών που είχε πα­ρα­πεμ­φθεί με την αυ­τό­φω­ρη δια­δι­κα­σία επει­δή η ανή­λι­κη κόρη του δεν πα­ρα­κο­λου­θού­σε τα μα­θή­μα­τα του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου όπου ήταν εγ­γε­γραμ­μέ­νη. Η μα­θή­τρια, όπως υπο­στή­ρι­ξε η οι­κο­γέ­νεια, αρ­νού­νταν επί­μο­να να φο­ρέ­σει μάσκα, σε μια πε­ρί­ο­δο που η χρήση της στις σχο­λι­κές αί­θου­σες ήταν υπο­χρε­ω­τι­κή.

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε στις αρχές του 2022. Στις 17 Ια­νουα­ρί­ου η αρ­μό­δια Διεύ­θυν­ση Πρω­το­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης δια­βί­βα­σε στην Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νο πί­να­κα με τα στοι­χεία γο­νέ­ων που συ­νέ­χι­ζαν να μην στέλ­νουν τα παι­διά τους στο σχο­λείο, ακόμη και μετά τις συ­στά­σεις των διευ­θυ­ντών. Ο πί­να­κας αφο­ρού­σε 16 μα­θη­τές νη­πια­γω­γεί­ων και δη­μο­τι­κών σχο­λεί­ων.

Την ίδια ημέρα η Ει­σαγ­γε­λία πα­ρήγ­γει­λε, με την έν­δει­ξη του επεί­γο­ντος, προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση για πλημ­μέ­λη­μα. Ως χρό­νος τέ­λε­σης ορί­στη­κε η 10η Δε­κεμ­βρί­ου 2021 και εφε­ξής. Η πα­ραγ­γε­λία ζη­τού­σε να λη­φθούν εξη­γή­σεις από όσους είχαν την επι­μέ­λεια των παι­διών. Ζη­τού­σε επί­σης ρητά να τη­ρη­θεί η αυ­τό­φω­ρη δια­δι­κα­σία και να συλ­λη­φθούν όσοι συ­νέ­χι­ζαν να πα­ρα­με­λούν την επο­πτεία της φοί­τη­σης.

Η κα­τη­γο­ρία στη­ρι­ζό­ταν στο άρθρο 88 του ν. 4871/2021, που τρο­πο­ποί­η­σε τη σχε­τι­κή διά­τα­ξη του ν. 1566/1985. Με βάση αυτή, η φοί­τη­ση στο νη­πια­γω­γείο, στο δη­μο­τι­κό και στο γυ­μνά­σιο είναι υπο­χρε­ω­τι­κή, εφό­σον ο μα­θη­τής δεν έχει υπερ­βεί το δέ­κα­το έκτο έτος της ηλι­κί­ας του. Όποιος έχει την επι­μέ­λεια ή την πραγ­μα­τι­κή φρο­ντί­δα του ανη­λί­κου και πα­ρα­λεί­πει την εγ­γρα­φή ή την επο­πτεία του ως προς τη φοί­τη­ση, τι­μω­ρεί­ται με φυ­λά­κι­ση έως 2 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή.

Στις 7 Φε­βρουα­ρί­ου 2022 το αστυ­νο­μι­κό τμήμα της πε­ριο­χής ζή­τη­σε από το σχο­λείο να διευ­κρι­νί­σει αν η μα­θή­τρια ήταν εγ­γε­γραμ­μέ­νη και αν πα­ρα­κο­λου­θού­σε κα­νο­νι­κά. Η απά­ντη­ση ήρθε την επο­μέ­νη. Η μα­θή­τρια ήταν εγ­γε­γραμ­μέ­νη και δεν εκ­κρε­μού­σε με­τα­γρα­φή. Από την έναρ­ξη των μα­θη­μά­των, στις 13 Σε­πτεμ­βρί­ου 2021, δεν είχε πάει στο σχο­λείο ούτε μία φορά.

Στις 14 Φε­βρουα­ρί­ου ο πα­τέ­ρας πα­ρου­σιά­στη­κε στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα στο πλαί­σιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης. Μετά τις εξη­γή­σεις του, και με προ­φο­ρι­κή εντο­λή του ει­σαγ­γε­λέα υπη­ρε­σί­ας, κι­νή­θη­κε η αυ­τό­φω­ρη δια­δι­κα­σία. Συ­νε­λή­φθη και οδη­γή­θη­κε με συ­νο­δεία στον Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών.

Στην απο­λο­γία του φέ­ρε­ται να δή­λω­σε ότι ο ίδιος και η σύ­ζυ­γός του δεν είναι αρ­νη­τές του κο­ρο­νοϊ­ού ούτε της μά­σκας, την οποία, όπως είπε, χρη­σι­μο­ποιούν κα­νο­νι­κά. Μόνο η μικρή τους κόρη δεν είχε κα­τα­φέ­ρει να τη δε­χθεί, και γι’ αυτό δεν μπο­ρού­σαν να την επι­στρέ­ψουν στο σχο­λείο. Πρό­σθε­σε ότι από την αρχή της σχο­λι­κής χρο­νιάς η οι­κο­γέ­νεια είχε προ­σλά­βει ιδιω­τι­κή δα­σκά­λα, που δί­δα­σκε κα­θη­με­ρι­νά στο παιδί την ύλη του σχο­λεί­ου. Προ­σκό­μι­σε και ια­τρι­κή βε­βαί­ω­ση παι­διά­τρου με ημε­ρο­μη­νία την ίδια ημέρα.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νή­θη­κε την πράξη στο σύ­νο­λό της. Με υπό­μνη­μα αυ­το­τε­λών ισχυ­ρι­σμών προς το δι­κα­στή­ριο, η υπε­ρά­σπι­ση δεν αμ­φι­σβή­τη­σε ότι η μα­θή­τρια έλει­πε από τα μα­θή­μα­τα. Υπο­στή­ρι­ξε όμως ότι αυτό δεν οφει­λό­ταν σε άρ­νη­ση ή ανυ­πα­κοή του πα­τέ­ρα.

Η αιτία, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, ήταν η δυ­σκο­λία του παι­διού να προ­σαρ­μο­στεί σε κα­νό­νες, που κατά τη βε­βαί­ω­ση του παι­διά­τρου του δεν πε­ριο­ρι­ζό­ταν στη μάσκα αλλά εμ­φα­νι­ζό­ταν και αλλού, όπως στην άρ­νη­σή του να δε­χθεί ια­τρι­κές πρά­ξεις.

Ο πρώ­τος ισχυ­ρι­σμός αφο­ρού­σε κα­τά­στα­ση ανά­γκης που αίρει τον κα­τα­λο­γι­σμό, σύμ­φω­να με το άρθρο 32 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα. Οι γο­νείς, όπως υπο­στη­ρί­χθη­κε, είχαν εξα­ντλή­σει κάθε επί­πε­δο αυ­στη­ρό­τη­τας και πί­ε­σης χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Το μόνο που απέ­με­νε ήταν η βία, και ο πα­τέ­ρας δή­λω­σε ότι δεν θα την επέ­λε­γε. Ο κίν­δυ­νος να πιε­στεί το παιδί σε τέ­τοιο βαθμό πε­ρι­γρά­φη­κε ως παρών και ανα­πό­τρε­πτος με άλλα μέσα.

Η υπε­ρά­σπι­ση έκανε λόγο για ανυ­πέρ­βλη­το δί­λημ­μα. Αν ο πα­τέ­ρας τη­ρού­σε την υπο­χρέ­ω­ση φοί­τη­σης, θα έπρε­πε να ασκή­σει βία στο παιδί, πράξη εξί­σου πα­ρά­νο­μη. Από τις δύο επι­λο­γές, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, διά­λε­ξε εκεί­νη με τις σαφώς ελα­φρύ­τε­ρες συ­νέ­πειες.

Συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου ήταν ο δι­κη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.