Εικόνες ντροπής και κραυγή αγωνίας στο 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου: Στο «ίδιο έργο θεατές» 850 μαθητές και εκπαιδευτικοί

• Σα­θρές υπο­δο­μές, επι­κίν­δυ­νες κα­κο­τε­χνί­ες και «μπα­λώ­μα­τα» συν­θέ­τουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στο ιστο­ρι­κό σχο­λι­κό συ­γκρό­τη­μα • Αγα­να­κτι­σμέ­νοι οι γο­νείς ζη­τούν συ­νο­λι­κό σχε­δια­σμό, μό­νι­μο συ­ντη­ρη­τή και νυ­χτε­ρι­νή φύ­λα­ξη • Απο­κα­λυ­πτι­κό ρε­πορ­τάζ της ‘δ’ στο ΕΠΑΛ

Σε κα­τά­στα­ση διαρ­κούς ανη­συ­χί­ας και από­γνω­σης βρί­σκο­νται κα­θη­με­ρι­νά εκα­το­ντά­δες μα­θη­τές, εκ­παι­δευ­τι­κοί και γο­νείς στο 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου. Ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα σχο­λι­κά συ­γκρο­τή­μα­τα των Δω­δε­κα­νή­σων, το οποίο στε­γά­ζει το ημε­ρή­σιο ΕΠΑΛ αλλά και το Εσπε­ρι­νό ΕΠΑΛ –εξυ­πη­ρε­τώ­ντας συ­νο­λι­κά πε­ρί­που 850 μα­θη­τές– εκ­πέ­μπει σήμα κιν­δύ­νου. Η ει­κό­να που αντι­κρί­ζει κα­νείς στους χώ­ρους του σχο­λεί­ου δεν πα­ρα­πέ­μπει σε σύγ­χρο­νο εκ­παι­δευ­τι­κό ίδρυ­μα του 21ου αιώνα, αλλά σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο κτή­ριο με σο­βα­ρές δο­μι­κές ελ­λεί­ψεις.

Σκου­ρια­σμέ­να και επι­κίν­δυ­να κά­γκε­λα, φθαρ­μέ­νες και δια­λυ­μέ­νες πόρ­τες, απο­κολ­λή­σεις σο­βά­δων και τσι­μέ­ντων από τις ορο­φές, κα­κο­τε­χνί­ες σε νε­ο­το­πο­θε­τη­μέ­να φω­τι­στι­κά, αλλά και σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στε­γα­νό­τη­τας στις μο­νώ­σεις που με­τα­τρέ­πουν τις αί­θου­σες σε «λί­μνες» κάθε φορά που βρέ­χει, συν­θέ­τουν ένα σκη­νι­κό ντρο­πής. Η το­πι­κή εκ­παι­δευ­τι­κή κοι­νό­τη­τα το­νί­ζει ότι η τα­κτι­κή των απο­σπα­σμα­τι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων και των πρό­χει­ρων επι­σκευών έχει εξα­ντλή­σει τα όριά της, ζη­τώ­ντας άμεσα έναν συ­νο­λι­κό σχε­δια­σμό απο­κα­τά­στα­σης με σαφές χρο­νο­διά­γραμ­μα και επαρ­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση.

Προ­βλή­μα­τα στο σχο­λι­κό συ­γκρό­τη­μα που χρο­νί­ζουν

Η κα­τά­στα­ση στο 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου δεν φα­νε­ρώ­θη­κε ξαφ­νι­κά. Όπως πε­ρι­γρά­φει ο διευ­θυ­ντής του σχο­λεί­ου, κ. Ιω­άν­νης Κα­ρα­μή­τσας, τα προ­βλή­μα­τα συσ­σω­ρεύ­ο­νται επί σειρά ετών λόγω της έλ­λει­ψης συ­στη­μα­τι­κής συ­ντή­ρη­σης. Αφορ­μή για να ξε­χει­λί­σει το πο­τή­ρι της οργής στά­θη­κε ένα ιδιαί­τε­ρα επι­κίν­δυ­νο πε­ρι­στα­τι­κό που ση­μειώ­θη­κε την προη­γού­με­νη σχο­λι­κή χρο­νιά, όταν ένα με­γά­λο κομ­μά­τι τσι­μέ­ντου απο­κολ­λή­θη­κε από τον δεύ­τε­ρο όροφο του κτη­ρί­ου και έπεσε στο προ­αύ­λιο.

«Δυ­στυ­χώς, για να γίνει κάτι, πρέ­πει κά­ποιοι να βγουν στα κά­γκε­λα ή να γίνει κάτι πολύ σο­βα­ρό», ανα­φέ­ρει με πι­κρία ο κ. Κα­ρα­μή­τσας, πε­ρι­γρά­φο­ντας τις συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση ανα­γκά­ζε­ται να πα­ρέμ­βει. Μετά το επι­κίν­δυ­νο αυτό πε­ρι­στα­τι­κό (το οποίο ση­μειώ­θη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτεμ­βρί­ου και είχε γρά­ψει η ‘δ’ γι αυτό) οι μα­θη­τές αντέ­δρα­σαν άμεσα προ­χω­ρώ­ντας σε κα­τά­λη­ψη της σχο­λι­κής μο­νά­δας.

«Τα παι­διά αντέ­δρα­σαν και με το δίκιο τους, κα­τέ­βη­καν σε κα­τά­λη­ψη. Κάτω από την πίεση αυτή, ανα­γκά­στη­κε ο Δήμος και η Σχο­λι­κή Επι­τρο­πή να επι­σκευά­σουν –σε ει­σα­γω­γι­κά– τη βλάβη», εξη­γεί ο διευ­θυ­ντής.

Ωστό­σο, η αιτία του προ­βλή­μα­τος ήταν βα­θύ­τε­ρη. «Το πρό­βλη­μα ήταν ότι είχαν οξει­δω­θεί τα κά­γκε­λα λόγω της πο­λυ­και­ρί­ας και λόγω της μη συ­ντή­ρη­σής τους, με απο­τέ­λε­σμα να φου­σκώ­σει το τσι­μέ­ντο και να το πε­τά­ξει», ση­μειώ­νει ο κ. Κα­ρα­μή­τσας. Η πα­ρέμ­βα­ση όμως που ακο­λού­θη­σε από την πλευ­ρά της ερ­γο­λα­βί­ας απο­δεί­χθη­κε κάθε άλλο παρά ου­σια­στι­κή.

Οργή για τις κα­κο­τε­χνί­ες: «Σε δύο μέρες τα κά­γκε­λα σκου­ριά­σα­νε»

Η ποιό­τη­τα των ερ­γα­σιών που εκτε­λού­νται κατά και­ρούς στο σχο­λείο απο­τε­λεί ένα επι­πλέ­ον ση­μείο τρι­βής και προ­βλη­μα­τι­σμού. Η προ­χει­ρό­τη­τα με την οποία αντι­με­τω­πί­στη­κε η επι­σκευή των κι­γκλι­δω­μά­των, είναι ολο­φά­νε­ρη καθώς το απο­τέ­λε­σμα είναι επιει­κώς απα­ρά­δε­κτο.

Ο ερ­γο­λά­βος κρά­τη­σε τις πα­λιές βά­σεις, δη­λα­δή αυτά που στη­ρί­ζο­νταν τα κά­γκε­λα, ξή­λω­σε τα παλιά κά­γκε­λα, έβαλε άλλα πιο λε­πτής δια­το­μής, έβαψε με ένα σπρέι αυτές τις βά­σεις, έβγα­λε κά­ποια σαθρά –αυτά που φαι­νό­ντου­σαν.

Η επι­βε­βαί­ω­ση της προ­χει­ρό­τη­τας δεν άρ­γη­σε να φανεί στην πράξη.

Οι πα­ρεμ­βά­σεις έγι­ναν τον πε­ρα­σμέ­νο Ια­νουά­ριο, το έργο πα­ρα­δό­θη­κε αλλά σε λίγες μέρες τα κά­γκε­λα σκου­ριά­σα­νε. Η λέξη “κα­κο­τε­χνία” είναι φα­νε­ρή.

Πα­ρό­μοια ει­κό­να πα­ρου­σιά­ζουν και οι ερ­γα­σί­ες που έγι­ναν στα φω­τι­στι­κά σώ­μα­τα του σχο­λεί­ου. Αν και το προη­γού­με­νο κα­λο­καί­ρι αντι­κα­τα­στά­θη­κε το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος τους, η το­πο­θέ­τη­σή τους σε ορι­σμέ­νους χώ­ρους εγκυ­μο­νεί σο­βα­ρούς κιν­δύ­νους. «Στην αί­θου­σα εκ­δη­λώ­σε­ων, ορι­σμέ­να φω­τι­στι­κά κρέ­μο­νται από με­γά­λο ύψος, επει­δή ο ερ­γο­λά­βος δεν τα στε­ρέ­ω­σε σωστά», το­νί­ζει ο διευ­θυ­ντής, εκ­φρά­ζο­ντας την απο­γο­ή­τευ­σή του για τη συ­νε­χή αδια­φο­ρία των αρ­μο­δί­ων: «Όταν στέλ­νου­με κά­ποια e-mail με τα αι­τή­μα­τά μας, δεν ει­σα­κου­γό­μα­στε ποτέ. Μας αγνο­ούν».

Νερά στις αί­θου­σες, κου­βά­δες και «τρι­το­κο­σμι­κές κα­τα­στά­σεις»

Ένα από τα πλέον ακαν­θώ­δη προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει το 1ο ΕΠΑΛ Ρόδου είναι η πα­ντε­λής έλ­λει­ψη στε­γα­νο­ποί­η­σης στις τα­ρά­τσες του κτι­ρια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος. Οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και οι μα­θη­τές βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με πρω­τό­γο­νες συν­θή­κες κάθε φορά που εκ­δη­λώ­νο­νται έντο­να και­ρι­κά φαι­νό­με­να.

«Όλες οι τα­ρά­τσες του σχο­λεί­ου έχουν πρό­βλη­μα. Θέ­λου­με αντι­κα­τά­στα­ση των μο­νώ­σε­ων. Όταν βρέ­χει, πέ­φτουν στην αί­θου­σα εκ­δη­λώ­σε­ων νερά και έχουν φου­σκώ­σει τα σα­νί­δια του θε­ά­τρου», εξη­γεί ο διευ­θυ­ντής. Η κα­θη­με­ρι­νή δια­χεί­ρι­ση της κα­τά­στα­σης θυ­μί­ζει πε­ρα­σμέ­νες δε­κα­ε­τί­ες: «Βά­ζουν οι κα­θα­ρί­στριες κου­βά­δες για να μα­ζεύ­ου­με τα νερά. Μι­λά­με για τρι­το­κο­σμι­κές κα­τα­στά­σεις. Πα­ράλ­λη­λα, ολό­κλη­ρα κομ­μά­τια τσι­μέ­ντο και σο­βά­δες απο­κολ­λού­νται από τις ορο­φές».

Ιδιαί­τε­ρα αιχ­μη­ρός είναι ο κ. Κα­ρα­μή­τσας και για την εξω­τε­ρι­κή και εσω­τε­ρι­κή ει­κό­να των υπο­δο­μών, εστιά­ζο­ντας στην ασφά­λεια αλλά και την ψυ­χο­λο­γία των εφή­βων μα­θη­τών: «Οι πόρ­τες του σχο­λεί­ου είναι σκου­ρια­σμέ­νες και δια­λυ­μέ­νες. Ούτε στις φυ­λα­κές δεν είναι έτσι οι πόρ­τες. Τι συ­ναι­σθή­μα­τα γεν­νιού­νται στο παιδί που έρ­χε­ται στο σχο­λείο όταν μπαί­νει σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον; Όταν τα κά­γκε­λα του σχο­λεί­ου λεί­πουν, το σχο­λείο μπά­ζει από πα­ντού. Ποια ασφά­λεια μπο­ρού­με να νιώ­θου­με εμείς, οι γο­νείς και τα παι­διά; Ότι δεν θα μπουν εξω­σχο­λι­κοί; Η κα­τά­στα­ση είναι ανη­συ­χη­τι­κή πλέον».

Αβε­βαιό­τη­τα με την κα­τάρ­γη­ση των Σχο­λι­κών Επι­τρο­πών

Στα ήδη υπάρ­χο­ντα κτι­ρια­κά προ­βλή­μα­τα έρ­χε­ται να προ­στε­θεί η γρα­φειο­κρα­τι­κή αβε­βαιό­τη­τα που προ­κα­λεί η κα­τάρ­γη­ση των Σχο­λι­κών Επι­τρο­πών και η με­τα­φο­ρά των αρ­μο­διο­τή­των απευ­θεί­ας στους Δή­μους. Η διοί­κη­ση του σχο­λεί­ου εκ­φρά­ζει έντο­νο προ­βλη­μα­τι­σμό για την τα­χύ­τη­τα με την οποία θα αντι­με­τω­πί­ζο­νται πλέον τα έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά.

«Πραγ­μα­τι­κά, τα προ­βλή­μα­τα φο­βά­μαι ότι θα οξυν­θούν πε­ραι­τέ­ρω με την κα­τάρ­γη­ση των σχο­λι­κών επι­τρο­πών», επι­ση­μαί­νει ο κ. Κα­ρα­μή­τσας.

«Με τις σχο­λι­κές επι­τρο­πές, παρά τα προ­βλή­μα­τα, υπήρ­χε κά­ποιος τρό­πος συ­νεν­νό­η­σης. Τώρα που όλα τα σχο­λεία θα πρέ­πει να απευ­θύ­νο­νται απευ­θεί­ας στον Δήμο, δεν ξέρω κατά πόσο θα είναι λει­τουρ­γι­κό και ευ­έ­λι­κτο αυτό το σύ­στη­μα. Αν σπά­σει ένα τζάμι στο σχο­λείο, πώς θα αντι­κα­τα­στα­θεί άμεσα ώστε να μην κιν­δυ­νεύ­σει κά­ποιος μα­θη­τής;».

Όπως υπο­γραμ­μί­ζει, οι ανά­γκες μιας σχο­λι­κής μο­νά­δας με 850 μα­θη­τές τρέ­χουν κα­θη­με­ρι­νά και δεν μπο­ρούν να πε­ρι­μέ­νουν χρο­νο­βό­ρες διοι­κη­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, ενώ οι ενη­με­ρω­τι­κές συ­να­ντή­σεις από τους αρ­μό­διους φο­ρείς γί­νο­νται συχνά κα­θυ­στε­ρη­μέ­να, αφού η σχο­λι­κή χρο­νιά έχει ήδη ξε­κι­νή­σει.

Κραυ­γή αγω­νί­ας από τους γο­νείς: «Χρεια­ζό­μα­στε μό­νι­μο συ­ντη­ρη­τή, νυ­χτε­ρι­νή φύ­λα­ξη και αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες για τα παι­διά»

Στο πλευ­ρό της διεύ­θυν­σης του σχο­λεί­ου βρί­σκο­νται οι γο­νείς και οι κη­δε­μό­νες των μα­θη­τών, οι οποί­οι βλέ­πουν τα παι­διά τους να φοι­τούν σε ένα πε­ρι­βάλ­λον απα­ξιω­μέ­νο. Η εκ­πρό­σω­πος του Συλ­λό­γου Γο­νέ­ων, κα Βα­σι­λι­κή Σπυ­ρο­πού­λου, πε­ρι­γρά­φει με με­λα­νά χρώ­μα­τα την κα­τά­στα­ση, το­νί­ζο­ντας ότι η βελ­τί­ω­ση είναι μη­δε­νι­κή παρά τις εθε­λο­ντι­κές προ­σπά­θειες που κα­τα­βάλ­λο­νται.

«Η κα­τά­στα­ση δεν έχει βελ­τιω­θεί κα­θό­λου», δη­λώ­νει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά η κα Σπυ­ρο­πού­λου. «Ξε­κί­νη­σα με το σχο­λείο τον Σε­πτέμ­βριο του 2022, όταν ήρ­θα­με εθε­λο­ντι­κά να σβή­σου­με συν­θή­μα­τα. Βλέ­που­με ότι τα ερ­γα­στή­ρια είχαν πα­ρα­δο­θεί, ενώ λει­τουρ­γούν εδώ και 20-30 χρό­νια, άβα­φτα από τον ερ­γο­λά­βο. Τα έβα­ψαν εθε­λο­ντές. Τις πόρ­τες τις πε­ρά­σα­με και τις φρε­σκά­ρα­με εμείς. Όλη η κα­τά­στα­ση θα έπρε­πε να έχει μια τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση».

Η εκ­πρό­σω­πος των γο­νέ­ων θέτει ως άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα τη φύ­λα­ξη και τη διαρ­κή συ­ντή­ρη­ση του κτη­ρί­ου: «Σαν γο­νιός και σαν πο­λί­της, θα ήθελα το σχο­λείο πρώτα απ’ όλα να έχει φύ­λα­ξη τις νυ­χτε­ρι­νές ώρες, ώστε να μην επι­τρέ­πε­ται σε κα­νέ­ναν να μπει μέσα, να σπά­σει ή να προ­κα­λέ­σει φθο­ρές. Επί­σης, θα ήθελα να υπάρ­χει ένας μό­νι­μος συ­ντη­ρη­τής. Ούτε ο διευ­θυ­ντής είναι υδραυ­λι­κός, ούτε αλου­μι­νάς. Όλα τα πράγ­μα­τα χρειά­ζο­νται συ­ντή­ρη­ση και πρέ­πει να υπάρ­χει κά­ποιος που θα επι­βλέ­πει τις εγκα­τα­στά­σεις. Μέχρι τώρα πά­ντως, δεν έχουν δοθεί τα χρή­μα­τα που θα έπρε­πε».

«Θρα­νία του ’70 για μα­θη­τές του 2024» – Έκ­κλη­ση για συ­νο­λι­κή λύση

Η κα Σπυ­ρο­πού­λου ανα­φέ­ρε­ται πα­ράλ­λη­λα και στην πα­ντε­λή έλ­λει­ψη σύγ­χρο­νου εξο­πλι­σμού, η οποία δυ­σχε­ραί­νει την εκ­παι­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σία σε ένα τε­χνι­κό σχο­λείο.

«Είναι ένα σχο­λείο 50 χρο­νών. Με­γά­λο πα­ρά­πο­νο είναι και η αντι­με­τώ­πι­ση από το Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας. Άμα δείτε τα θρα­νία και τις κα­ρέ­κλες, είναι της δε­κα­ε­τί­ας του ’70. Πώς θα κα­θί­σει ένας νε­α­ρός 17 χρο­νών που είναι 1,80 μ. και 90 κιλά; Ακόμα κι εγώ δεν χωράω να κα­θί­σω. Θα έπρε­πε να υπάρ­χει εξο­πλι­σμός ανά­λο­γος για σπου­δα­στές. Εδώ έχουν φύγει μέχρι και μάρ­μα­ρα. Είναι δυ­να­τόν ο διευ­θυ­ντής να κυ­νη­γά­ει μαρ­μα­ρά­δες; Είναι επι­κίν­δυ­νο για την ασφά­λεια των παι­διών. Τι ει­κό­νες κου­βα­λάς μετά σαν πο­λί­της όταν βγαί­νεις από ένα σχο­λείο με σπα­σμέ­να και ρη­μαγ­μέ­να πράγ­μα­τα;».

Ανα­φε­ρό­με­νη στις πρό­σφα­τες ερ­γα­σί­ες, επι­βε­βαιώ­νει τις κα­κο­τε­χνί­ες που κα­ταγ­γέλ­λει ο διευ­θυ­ντής: «Πριν το κα­λο­καί­ρι, με δική μας πρω­το­βου­λία, ήρθε ερ­γο­λά­βος και έφτια­ξε κά­ποια τα­βά­νια στις τά­ξεις. Αλλά αν δεν φτια­χτεί η τα­ρά­τσα, είναι δώρον άδω­ρον. Αλ­λά­χτη­καν κά­ποια φω­τι­στι­κά, τα οποία δεν στε­ρε­ώ­θη­καν καλά και κρέ­μο­νται. Κιν­δυ­νεύ­ουν να πέ­σουν στο κε­φά­λι μας!

Όπως και τα κά­γκε­λα που σκου­ριά­σα­νε σε δύο μέρες. Αυτό που ζη­τά­με ως πο­λί­τες και γο­νείς είναι μια συ­νο­λι­κή αντι­με­τώ­πι­ση».

Ζη­τεί­ται πο­λι­τι­κή από­φα­ση και σαφές χρο­νο­διά­γραμ­μα

Τόσο η διεύ­θυν­ση του 1ου ΕΠΑΛ Ρόδου όσο και ο Σύλ­λο­γος Γο­νέ­ων ξε­κα­θα­ρί­ζουν ότι δεν τρέ­φουν αυ­τα­πά­τες πως τα προ­βλή­μα­τα δε­κα­ε­τιών μπο­ρούν να με­τα­μορ­φω­θούν σε μία νύχτα. Αυτό που απαι­τούν άμεσα από τη δη­μο­τι­κή αρχή και τους αρ­μό­διους φο­ρείς είναι μια ξε­κά­θα­ρη πο­λι­τι­κή από­φα­ση προ­τε­ραιο­ποί­η­σης της σχο­λι­κής μο­νά­δας.

«Εδώ πρέ­πει να υπάρ­ξει μια πο­λι­τι­κή από­φα­ση ότι θα προ­τε­ραιο­ποι­ή­σου­με το ΕΠΑΛ εξαι­τί­ας των σο­βα­ρών υφι­στά­με­νων προ­βλη­μά­των», υπο­γραμ­μί­ζει κλεί­νο­ντας ο διευ­θυ­ντής κ. Ιω­άν­νης Κα­ρα­μή­τσας. «Δεν λέμε ότι σε μία μέρα θα τα φτιά­ξου­με όλα, αλλά να υπάρ­ξει ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο χρο­νο­διά­γραμ­μα. Κάθε χρόνο, κάθε κα­λο­καί­ρι, να γί­νε­ται μια ου­σια­στι­κή δου­λειά. Όχι απο­σπα­σμα­τι­κά, μόνο όταν βγουν τα παι­διά στα κε­ρα­μί­δια για να βου­λώ­σου­με κά­ποια στό­μα­τα. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η κα­τά­στα­ση είναι επι­κίν­δυ­νη και τα πράγ­μα­τα δεν είναι κα­θό­λου απλά».

Το αί­τη­μα της σχο­λι­κής κοι­νό­τη­τας του 1ου ΕΠΑΛ Ρόδου είναι σαφές: απαι­τού­νται άμε­σες, γεν­ναί­ες και ου­σια­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις που θα εγ­γυ­η­θούν το αυ­το­νό­η­το – ότι 850 μα­θη­τές και εκ­παι­δευ­τι­κοί θα μπαι­νο­βγαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά σε ένα σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον ασφα­λές, λει­τουρ­γι­κό και αξιο­πρε­πές.

Μέχρι σή­με­ρα όμως, δεν έχει γίνει τί­πο­τε ου­σια­στι­κό και οι ει­κό­νες μι­λούν χωρίς δεύ­τε­ρο σχο­λια­σμό.