Μουσική, θέατρο, μνήμη και δημιουργικότητα: Τρεις ξεχωριστές δράσεις στο ΚΑΠΗ Δήμου Ρόδου πριν από την έναρξη των μαθημάτων

Με επι­τυ­χία πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ένας ξε­χω­ρι­στός κύ­κλος δρά­σε­ων στο ΚΑΠΗ Αγίου Ιω­άν­νη, με επί­κε­ντρο τη μου­σι­κή, το θέ­α­τρο, τη μνήμη, τη φα­ντα­σία, την πα­ρα­τή­ρη­ση και τη δη­μιουρ­γι­κή έκ­φρα­ση.

Οι τρεις δρά­σεις σχε­διά­στη­καν με στόχο να προ­σφέ­ρουν στα μέλη του ΚΑΠΗ ευ­και­ρί­ες για ψυ­χα­γω­γία, επι­κοι­νω­νία και κοι­νω­νι­κή αλ­λη­λε­πί­δρα­ση, αλλά και να ενερ­γο­ποι­ή­σουν τη μνήμη, τη φα­ντα­σία και τις δη­μιουρ­γι­κές τους δυ­να­τό­τη­τες.

Ο κύ­κλος των δρά­σε­ων ξε­κί­νη­σε με τη μου­σι­κή εκ­δή­λω­ση «Και το ΚΑΠΗ θέλει τον Γερ­μα­νό του», η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε την Τρίτη 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, στις 11:00 το πρωί. Η εκ­δή­λω­ση απο­τέ­λε­σε μια ξε­χω­ρι­στή μου­σι­κή συ­νά­ντη­ση, με τρα­γού­δι, ζω­ντα­νή μου­σι­κή και αφή­γη­ση, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα ζεστό και ευ­χά­ρι­στο κλίμα για όλους τους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους.

Στην εκ­δή­λω­ση συμ­με­τεί­χαν: Γιώρ­γος Χα­τζηα­ντώ­νης – Πιάνο, φωνή και αφή­γη­ση, Helmut Strack– Ακορ­ντε­όν και τρα­γού­δι, Tina Kanka – Τρα­γού­δι. Η μου­σι­κή έδωσε την ευ­και­ρία στα μέλη του ΚΑΠΗ να τρα­γου­δή­σουν, να δια­σκε­δά­σουν και να μοι­ρα­στούν όμορ­φες στιγ­μές μέσα από ένα πρό­γραμ­μα που συν­δύ­α­σε τη μου­σι­κή και την αν­θρώ­πι­νη επι­κοι­νω­νία.

Η δεύ­τε­ρη δράση ήταν το βιω­μα­τι­κό θε­α­τρι­κό ερ­γα­στή­ρι από το θε­α­τρι­κό ερ­γα­στή­ρι ArtThalies με τίτλο: «Ανα­γνώ­ρι­ση και έκ­φρα­ση συ­ναι­σθη­μά­των μέσα από την τέχνη του θε­ά­τρου». Μέσα από θε­α­τρι­κά παι­χνί­δια, αυ­το­σχε­δια­σμούς, κί­νη­ση και ασκή­σεις έκ­φρα­σης με την κα­θο­δή­γη­ση της εμ­ψυ­χώ­τριας – ηθο­ποιού Έμιλυ Κό­νια­ρη, οι συμ­με­τέ­χο­ντες είχαν την ευ­και­ρία να ανα­γνω­ρί­σουν και να εκ­φρά­σουν συ­ναι­σθή­μα­τα, να επι­κοι­νω­νή­σουν με την ομάδα, να ενερ­γο­ποι­ή­σουν τη μνήμη και τη φα­ντα­σία τους και να ενι­σχύ­σουν την αυ­το­πε­ποί­θη­σή τους.

Το ερ­γα­στή­ρι πε­ρι­λάμ­βα­νε ασκή­σεις όπως «Τι κά­νεις;», «Πώς είμαι σή­με­ρα;», «Όταν ένιω­σα…», ο «Κα­θρέ­φτης», το «Περ­πα­τώ με ένα συ­ναί­σθη­μα», καθώς και αυ­το­σχε­δια­σμούς όπως «Δύο άν­θρω­ποι, ένα συ­ναί­σθη­μα» και «Στάση λε­ω­φο­ρεί­ου». Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δό­θη­κε στη δη­μιουρ­γία ενός ασφα­λούς και ευ­χά­ρι­στου πε­ρι­βάλ­λο­ντος, όπου κάθε συμ­με­τέ­χων μπο­ρού­σε να εκ­φρα­στεί με τον δικό του τρόπο, χωρίς πίεση να μοι­ρα­στεί προ­σω­πι­κές εμπει­ρί­ες. Η δράση ολο­κλη­ρώ­θη­κε με την άσκη­ση «Με τι συ­ναί­σθη­μα φεύγω;», μέσα από την οποία οι συμ­με­τέ­χο­ντες απο­τύ­πω­σαν με μία λέξη ή μία κί­νη­ση το συ­ναί­σθη­μα με το οποίο ολο­κλή­ρω­σαν τη συ­νά­ντη­ση.

Η τρίτη δράση, με τίτλο «Τα­ξί­δι στη μνήμη, τη φα­ντα­σία και τις ιστο­ρί­ες μας», επι­κε­ντρώ­θη­κε στην ενερ­γο­ποί­η­ση της μνή­μης, την ενί­σχυ­ση της συ­γκέ­ντρω­σης, την καλ­λιέρ­γεια της δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας και της αφή­γη­σης, καθώς και την ενί­σχυ­ση της κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λε­πί­δρα­σης και των θε­τι­κών συ­ναι­σθη­μά­των. Μέσα από τέσ­σε­ρις βιω­μα­τι­κές και δη­μιουρ­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες με την ψυ­χο­λό­γο Μαρία Σοφία Πο­τα­μί­τη, δό­θη­κε η ευ­και­ρία στους συμ­με­τέ­χο­ντες να αξιο­ποι­ή­σουν τη μνήμη, τη γλωσ­σι­κή τους έκ­φρα­ση και τη δη­μιουρ­γι­κή τους σκέψη.

Μέσα από το «Παι­χνί­δι των Σου­ρε­α­λι­στών», αντι­κεί­με­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας έγι­ναν αφορ­μή για τη δη­μιουρ­γία ιστο­ριών και την ενερ­γο­ποί­η­ση της φα­ντα­σί­ας. Στο «Συ­νε­χί­ζου­με την ιστο­ρία», οι συμ­με­τέ­χο­ντες συ­νερ­γά­στη­καν για να δη­μιουρ­γή­σουν μια κοινή αφή­γη­ση, ενώ το «Κα­λά­θι της μνή­μης» απο­τέ­λε­σε μια ευ­χά­ρι­στη άσκη­ση πα­ρα­τή­ρη­σης και ανά­κλη­σης. Ιδιαί­τε­ρη θέση στη δράση είχε το «Νήμα της Ζωής», μέσα από το οποίο οι συμ­με­τέ­χο­ντες κλή­θη­καν να ανα­τρέ­ξουν σε ση­μα­ντι­κούς σταθ­μούς της ζωής τους, όπως τα παι­δι­κά χρό­νια, το σχο­λείο, οι φίλοι, η ερ­γα­σία, η οι­κο­γέ­νεια, τα τα­ξί­δια και ση­μα­ντι­κές αλ­λα­γές ή στιγ­μές που τους ση­μά­δε­ψαν.

Στο πλαί­σιο του ίδιου κύ­κλου δρά­σε­ων εντά­χθη­καν και δρα­στη­ριό­τη­τες με επί­κε­ντρο την πα­ρα­τή­ρη­ση, τη συ­γκέ­ντρω­ση, την εν­συ­νεί­δη­τη προ­σο­χή και τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα. Στη δράση «Περ­πα­τώ χωρίς να πη­γαί­νω κάπου», οι συμ­με­τέ­χο­ντες εξε­ρεύ­νη­σαν τον χώρο μέσα από δια­φο­ρε­τι­κά «φίλ­τρα» προ­σο­χής, εστιά­ζο­ντας στην κί­νη­ση, στους ήχους, στην όραση και στις μι­κρές λε­πτο­μέ­ρειες του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Οι δρά­σεις αυτές ανέ­δει­ξαν για ακόμη μία φορά τον ση­μα­ντι­κό ρόλο του ΚΑΠΗ ως ζω­ντα­νού χώρου κοι­νω­νι­κής επα­φής, δη­μιουρ­γί­ας, έκ­φρα­σης και συμ­με­το­χής. Η μου­σι­κή, το θέ­α­τρο, η αφή­γη­ση, το παι­χνί­δι και η αξιο­ποί­η­ση της μνή­μης και της φα­ντα­σί­ας δη­μιούρ­γη­σαν ευ­και­ρί­ες για επι­κοι­νω­νία και ου­σια­στι­κή αλ­λη­λε­πί­δρα­ση, ενώ πα­ράλ­λη­λα προ­σέ­φε­ραν στιγ­μές χαράς, ψυ­χα­γω­γί­ας και δη­μιουρ­γι­κής απα­σχό­λη­σης.