Συγκινητική ανάρτηση του Γιώργου Χατζημάρκου: Οι γονείς μας είναι οι ρίζες οι οποίες δεν φαίνονται αλλά μας κρατούν όρθιους

Στις ρίζες όλων των αν­θρώ­πων που είναι οι γο­νείς τους  ανα­φέ­ρε­ται με ση­με­ρι­νή ανάρ­τη­ση του ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος.

Αφορ­μή στά­θη­κε το μνη­μό­συ­νο του πα­τέ­ρα του και την επι­θυ­μία που έχουν όσοι έχα­σαν τους γο­νείς να τους χα­ρί­ζο­νταν λίγες ακόμη στιγ­μές της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας,  τα χα­μό­γε­λα τους,  τα εγκάρ­δια κα­λω­σο­ρί­σμα­τα, τις συμ­βου­λές  τους ωραί­ους και γε­μά­τους γλυ­κύ­τη­τα  δια­λό­γους και όλα όσα χω­ρούν στον πο­λύ­χρω­μο λα­μπε­ρό και πα­νί­σχυ­ρο καμβά μιας οι­κο­γέ­νειας.«Οι γο­νείς μας είναι οι ρίζες μας. Πριν απο­κτή­σου­με τη δική μας δια­δρο­μή, πριν μά­θου­με να στε­κό­μα­στε μόνοι μας, υπήρ­χαν τα χέρια τους.Οι ρίζες δεν φαί­νο­νται, αλλά μας κρα­τούν όρ­θιους», ανα­φέ­ρει και υπο­γραμ­μί­ζει, πως εκεί­νοι που απο­χώ­ρη­σαν προς το φως, συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν μέσα από τις ει­κό­νες τους που έρ­χο­νται στη θύ­μη­ση, «μια κου­βέ­ντα τους που θυ­μό­μα­στε όταν δυ­σκο­λευό­μα­στε σε μια δική μας κί­νη­ση που τους μοιά­ζει, στην αγάπη που προ­σπα­θού­με με τη σειρά μας να δώ­σου­με στα παι­διά μας».

Η ανάρ­τη­ση του κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου είναι η ακό­λου­θη:

Σή­με­ρα, στο μνη­μό­συ­νο του πα­τέ­ρα μου, ένιω­σα ξανά πως, όσο κι αν με­γα­λώ­νου­με, μπρο­στά στην απου­σία των γο­νιών μας πα­ρα­μέ­νου­με παι­διά. Παι­διά που θα ήθε­λαν να ακού­σουν άλλη μια φορά τη φωνή τους, να τους πουν όσα μέσα στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα έμοια­ζε πως θα υπήρ­χε πάντα χρό­νος να ει­πω­θούν.

Οι γο­νείς μας είναι οι ρίζες μας. Πριν απο­κτή­σου­με τη δική μας δια­δρο­μή, πριν μά­θου­με να στε­κό­μα­στε μόνοι μας, υπήρ­χαν τα χέρια τους.

Οι ρίζες δεν φαί­νο­νται, αλλά μας κρα­τούν όρ­θιους.

Έτσι συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν στη ζωή μας κι οι άν­θρω­ποι που μας με­γά­λω­σαν: σε μια κου­βέ­ντα τους που θυ­μό­μα­στε όταν δυ­σκο­λευό­μα­στε, σε μια δική μας κί­νη­ση που τους μοιά­ζει, στην αγάπη που προ­σπα­θού­με με τη σειρά μας να δώ­σου­με στα παι­διά μας.