Το DNA έδωσε την οριστική απάντηση για την πατρότητα ενός πεντάχρονου αγοριού

Μια υπόθεση που ξεκίνησε ως ερωτική σχέση δύο ανθρώπων και κατέληξε στις δικαστικές αίθουσες πήρε τέλος με απόφαση που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουλίου 2026. Το δικαστήριο, μετά από 2 συζητήσεις και τη διενέργεια γενετικής εξέτασης, αναγνώρισε ότι ο 47χρονος ενάγων είναι ο πατέρας του αγοριού που γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 2021 σε χώρα του εξωτερικού, όπου διέμενε και εργαζόταν η μητέρα του. Η απόφαση ήρθε 2 και πλέον χρόνια μετά την κατάθεση της αγωγής, τον Μάιο του 2024, και έβαλε τέλος σε μια αντιδικία που είχε βαρύ συναισθηματικό και προσωπικό υπόβαθρο.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», οι δύο πλευρές γνωρίστηκαν το 2018 και σύντομα η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε σταθερό συναισθηματικό δεσμό. Η γυναίκα εργαζόταν στο εξωτερικό, όμως τους καλοκαιρινούς μήνες διέμενε μαζί με τον σύντροφό της στο σπίτι του στην Ελλάδα, ενώ εκείνος ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό για να βρίσκεται κοντά της. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που εξέτασε το δικαστήριο, ο άνδρας τη στήριζε σταθερά και οικονομικά, όποτε εκείνη το ζητούσε.
Η σχέση, ωστόσο, δεν ήταν χωρίς εντάσεις. Σε κάποια φάση η γυναίκα κατήγγειλε τον σύντροφό της για ενδοοικογενειακή βία, υπόθεση για την οποία εκείνος φέρεται να έχει καταδικαστεί. Παρά τις δυσκολίες, το ζευγάρι συνέχισε τη συμβίωσή του και τον Σεπτέμβριο του 2020, ενώ βρίσκονταν μαζί στην Ελλάδα, η γυναίκα διαπίστωσε ότι ήταν έγκυος. Το ανακοίνωσε αμέσως στον σύντροφό της και οι δύο μετέβησαν στο εξωτερικό, όπου και γεννήθηκε το παιδί τον Μάιο του 2021.
Κατά το δικαστήριο, το ζευγάρι λειτούργησε τα επόμενα χρόνια ως οικογένεια. Η μητέρα συμπεριφερόταν στον σύντροφό της ως πατέρα του παιδιού και οι δύο μαζί ενέγραψαν το αγόρι σε παιδικούς σταθμούς.
Η κατάσταση άλλαξε ριζικά περί τον Μάιο του 2024, όταν η γυναίκα αποχώρησε από το κοινό τους σπίτι και διέκοψε κάθε επαφή με τον άνδρα, ο οποίος, σύμφωνα με τα όσα έγιναν δεκτά, επιδίωξε να παραμείνει παρών στη ζωή του παιδιού.
Ο 47χρονος προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας τη δικαστική αναγνώριση της πατρότητας. Η μητέρα, στην πρώτη συζήτηση της υπόθεσης, αρνήθηκε την αγωγή και πρόβαλε την ένσταση των «σοβαρών αμφιβολιών» που προβλέπει ο Αστικός Κώδικας, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι βέβαιη πως ο ενάγων είναι ο πατέρας. Όπως όμως επισημαίνεται στην απόφαση, δεν κατονόμασε κανένα άλλο πρόσωπο με το οποίο να είχε παράλληλη σχέση κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης, ούτε επικαλέστηκε οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιστατικό που να στηρίζει τον ισχυρισμό της.
Το δικαστήριο, με μη οριστική απόφαση που εκδόθηκε το 2025, διέταξε την επανάληψη της συζήτησης προκειμένου να διενεργηθεί ιατρική πραγματογνωμοσύνη από μοριακό βιολόγο. Η εξέταση DNA, με τη μέθοδο του υβριδισμού, έδειξε ότι ο ενάγων παρουσιάζει γενετικά χαρακτηριστικά απολύτως συμβατά με την πατρότητα, ενώ η σύγκριση του βιολογικού υλικού του με εκείνο του παιδιού προσέδωσε πιθανότητα πατρότητας μεγαλύτερη από 99,999999999%.
Στη δεύτερη συζήτηση, τον Ιούνιο του 2026, η μητέρα δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο, αν και είχε κληθεί νομότυπα.
Το δικαστήριο έκρινε ότι το πόρισμα της πραγματογνωμοσύνης, σε συνδυασμό με τη σταθερή συμβίωση των διαδίκων, τις τακτικές σαρκικές επαφές τους χωρίς προφυλάξεις κατά τον χρόνο της σύλληψης και τη συνολική συμπεριφορά της μητέρας, η οποία επί χρόνια αντιμετώπιζε τον ενάγοντα ως πατέρα του παιδιού, δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας.
Η ένσταση των σοβαρών αμφιβολιών απορρίφθηκε ως αβάσιμη στην ουσία της, καθώς δεν στηριζόταν σε κανένα συγκεκριμένο γεγονός ικανό να ανατρέψει τη βιολογική αλήθεια που αποκατέστησε η γενετική εξέταση. Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αγωγή, αναγνώρισε το ανήλικο αγόρι ως γνήσιο τέκνο του ενάγοντος και καταδίκασε τη μητέρα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων, τα οποία ορίστηκαν στο ποσό των 800 ευρώ.