Όταν οι ξενοδόχοι πληρώνουν ό,τι δεν πληρώνει το κράτος

Τα 320.000 ευρώ της Ένωσης Ξενοδόχων για γιατρούς στο Νοσοκομείο Ρόδου είναι μια κίνηση που τιμά τον κλάδο και ταυτόχρονα εκθέτει την Πολιτεία, γιατί όταν χρειάζεται ιδιωτικός έρανος για να στελεχωθεί δημόσιο νοσοκομείο που δέχεται 3 με 4 αεροδιακομιδές την ημέρα από όλη τη Δωδεκάνησο, κάτι έχει σπάσει στον σχεδιασμό του ίδιου του συστήματος. Ο κ. Νίκος Καραμαρίτης το είπε άλλωστε με τη μεγαλύτερη δυνατή ευθύτητα, το Νοσοκομείο δεν επαιτεί, έχει αποθεματικά, απλώς δεν του επιτρέπεται να πληρώσει μισθούς πάνω από του Δημοσίου. Δηλαδή το ίδρυμα έχει χρήματα, δεν έχει το δικαίωμα να τα δώσει εκεί που καίγεται, και τη διαφορά καλούνται να την καλύψουν οι ξενοδόχοι με 700 ευρώ τον μήνα σε 8 γιατρούς κρίσιμων ειδικοτήτων.

Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι ο γιατρός στη Ρόδο παίρνει τον ίδιο μισθό με τον γιατρό στην Αθήνα, αλλά πληρώνει ενοίκιο που έχει διαμορφωθεί από την ίδια την τουριστική οικονομία που τώρα σπεύδει να τον επιδοτήσει. Ο κύκλος κλείνει με έναν τρόπο σχεδόν ειρωνικό, ο τουρισμός ανέβασε το κόστος στέγασης, το κόστος στέγασης έδιωξε τους γιατρούς, και ο τουρισμός επιστρέφει να πληρώσει τη ζημιά. Η πρωτοβουλία των κ. Γιάννη Παπαβασιλείου και Καραμαρίτη αξίζει την αναγνώριση, όμως αν η προκήρυξη του Οκτωβρίου δεν συνοδευτεί από μόνιμο νησιωτικό κίνητρο θεσμοθετημένο από το κράτος, σε 3 χρόνια θα ξανασυζητάμε το ίδιο θέμα με άλλον έρανο.

Η αλληλεγγύη των ιδιωτών είναι πολύτιμη, αλλά δεν είναι μισθολόγιο.