“Χτίζοντας πάνω στο παρελθόν – Το Κάστρο της Ρόδου”: Μια παράσταση που πρέπει να επαναληφθεί

Για πολλούς που παρακολούθησαν προχθες στη Μεσαιωνική Τάφρο το πολυθέαμα «Χτίζοντας πάνω στο Παρελθόν – Το Κάστρο της Ρόδου», η παράσταση λειτούργησε ως αφετηρία σκέψεων.

Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης – enlefko

Δεν έχασα την ευκαιρία και ζήτησα από τον καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Σπύρο Συρόπουλο, (στα κείμενα και τη σχεδιαστική επιμέλεια του οποίου στηρίχθηκε η εκδήλωση) να μου πει δυο λόγια. Τον ευχαριστώ προκαταβολικά που δέχτηκε να μιλήσει και σας μεταφέρω την απομαγνητοφώνηση της συνομιλίας μας:

-Η παράσταση, πολύ σωστά παρατήρησες λειτούργησε ως αφετηρία σκέψεων για την περαιτέρω αξιοποίησή της. Μπορεί λοιπόν να αποτελέσει έναν μόνιμο, ζωντανό πυλώνα της πολιτιστικής και εκπαιδευτικής ζωής της Ρόδου μέσα από τέσσερις κεντρικούς άξονες.

Πρώτον, μέσω της παιδευτικής ενσωμάτωσης, το έργο έχει τη δυναμική να λειτουργήσει ως βιωματικό εργαστήριο

ιστορίας για τη μαθητική κοινότητα, συνδυάζοντας πρωινές εκπαιδευτικές παραστάσεις με ξεναγήσεις στην Τάφρο και ειδικά διαμορφωμένο ψηφιακό υλικό.

Δεύτερον, ο καλλιτεχνικός εμπλουτισμός με την προσθήκη χορογραφικών αναπαραστάσεων —από μεσαιωνικούς αυλικούς έως παραδοσιακούς ροδίτικους χορούς— και εκτενέστερων θεατρικών δρώμενων μπορεί να απογειώσει τη θεατρική

δράση, ζωντανεύοντας μεμονωμένες ιστορικές στιγμές.

Τρίτον, η συμπεριληπτικότητα του τοπικού δυναμικού μπορεί να μετατρέψει την παραγωγή σε πεδίο δημιουργικής σύμπραξης ανάμεσα σε καταξιωμένους επαγγελματίες, τοπικές

θεατρικές και χορευτικές ομάδες, καθώς και τα μουσικά σχολεία του νησιού.

Τέλος, η καθιέρωσή της ως ετήσιου θεσμού πολιτιστικού τουρισμού —με την προσθήκη πολυμεταφρασμένων υποτίτλων— θα επιτρέψει στο Θέατρο της Μεσαιωνικής Τάφρου να φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι μια εμβληματική παραγωγή, προσφέροντας και στους διεθνείς επισκέπτες μια αυθεντική, βαθιά και μυσταγωγική επαφή με την πολυπρισματική ταυτότητα της Ρόδου”.

Γνώμη μου: Τέτοιες παραστάσεις δεν είναι απλές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι πράξεις συλλογικής αυτογνωσίας.

Η συνύπαρξη πινδαρικών στίχων, γαλλικής ρομαντικής ποίησης, βυζαντινής ψαλμωδίας, ιπποτικού δράματος, ανατολίτικων παραμυθιών και νεότερων τραγουδιών της λευτεριάς δεν είναι μια απλή παράθεση υλικού, αλλά μια συνειδητή δραματουργική πρόταση.

Επιμένω: Αυτό που είδαμε χθες, μήπως δεν πρέπει να τελειώσει χθες;