Ο Μιχάλης Μαυρίκος δώρησε τα έσοδα από το βιβλίο του στη “Δωδεκανησιακή Μέλισσα” για τη στήριξη των οικονομικά αδύναμων φοιτητών

Στην κα­τά­με­στη αί­θου­σα ΚΟΡ­ΝΗ­ΛΙΟΣ ΚΑ­ΣΤΟ­ΡΙΑ­ΔΗΣ στο κτή­ριο ΚΛΕ­Ο­ΒΟΥ­ΛΟΣ του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, το Σάβ­βα­το το από­γευ­μα, 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2026 σε μια βρα­διά λόγου, ει­κό­νων, ανα­μνή­σε­ων και πο­λι­τι­σμού έγινε η πα­ρου­σί­α­ση του βι­βλί­ου του Μι­χά­λη Μαυ­ρί­κου από τους Κα­θη­γη­τές του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της πόλης μας, την κα Λουί­ζα Χρι­στο­δου­λί­δου και τον κ Σπύρο Συ­ρό­που­λο με τίτλο:

«Περ­γα­μό­ντα και Πελ­τέ­δες και άλλες αλη­θι­νές ιστο­ρί­ες»

Αυτό όμως που το κάνει πο­λύ­τι­μο είναι το γε­γο­νός ότι ο Μι­χά­λης απο­φά­σι­σε να δω­ρί­σει όλες τις ει­σπρά­ξεις από την πώ­λη­σή του, υπέρ των υπο­τρο­φιών που χο­ρη­γεί η «Δω­δε­κα­νη­σια­κή Μέ­λισ­σα». Με τον τρόπο αυτό συ­να­ντώ­νται, το έργο ενός πνευ­μα­τι­κού αν­θρώ­που, του συγ­γρα­φέα, με την απο­στο­λή του Σω­μα­τεί­ου μας που προ­ω­θεί την μόρ­φω­ση στην τρι­το­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση αδύ­να­μων φοι­τη­τών από τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ο τί­τλος του δεν είχε σχέση με συ­ντα­γές ζα­χα­ρο­πλα­στι­κής που υπο­νο­ούν οι πρώ­τες δύο λέ­ξεις του αλλά οι «άλλες αλη­θι­νές ιστο­ρί­ες » είναι ο θη­σαυ­ρός του!

Ο Μι­χά­λης Μαυ­ρί­κος που μας πρω­το­εμ­φα­νί­ζε­ται ως συγ­γρα­φέ­ας, απέ­δει­ξε ότι έχει με­γά­λο τα­λέ­ντο στην τέχνη της συγ­γρα­φής και τόλ­μη­σε να βου­τή­ξει στα βα­θειά νερά των συ­ναι­σθη­μά­των του που τον κα­τέ­κλυ­ζαν, όταν θέ­λη­σε να κα­τα­γρά­ψει αλη­θι­νές ιστο­ρί­ες αν­θρώ­πων της ιδιαί­τε­ρης πα­τρί­δας του. Αν­θρώ­πων που έζη­σαν τα τε­λευ­ταία 150 χρό­νια όχι στην πα­τρί­δα τους αλλά με­τα­νά­στευ­σαν «σε άλλη γη σε άλλα μέρη», από ανά­γκη επι­βιώ­σε­ως και όχι για κά­ποιον άλλο σκοπό.

Ο Μι­χά­λης είχε τη δυ­να­τό­τη­τα να φέρει σε πέρας την απο­στο­λή που ανέ­λα­βε και έτσι δέ­σμευ­σε κάθε ελεύ­θε­ρη ώρα της ζωής του αυτά τα τε­λευ­ταία χρό­νια, μπρο­στά στον υπο­λο­γι­στή.

Γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο όπου τε­λεί­ω­σε το Δη­μο­τι­κό και το Γυ­μνά­σιο. Για ανώ­τε­ρες σπου­δές πήγε στο Λον­δί­νο όπου σπού­δα­σε Οι­κο­νο­μι­κά στο London School of Economics του Κολ­λε­γί­ου του Πα­νε­πι­στη­μί­ου του Λον­δί­νου και συ­νέ­χι­σε κά­νο­ντας με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές στα Οι­κο­νο­μι­κά, τις Πο­λι­τι­κές Επι­στή­μες, τα Διε­θνή θέ­μα­τα και τη Λο­γο­τε­χνία. Πι­στεύω ότι αυτή η τε­λευ­ταία –η Λο­γο­τε­χνία- πι­θα­νό­τα­τα τον βο­ή­θη­σε να πάρει την από­φα­ση, εκτός από την επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα που άσκη­σε όταν επέ­στρε­ψε στην Ρόδο, στην εστί­α­ση, να απο­φα­σί­σει να αρ­χί­σει να γρά­φει.

Σκέ­φτη­κε ότι θα ήταν κρίμα όλος εκεί­νος ο κό­σμος που υπήρ­χε σε μια με­γά­λη πο­σό­τη­τα φω­το­γρα­φιών που είχε συ­γκε­ντρώ­σει ο Μι­χά­λης, πι­θα­νό­τα­τα πολύ πριν πάρει από­φα­ση να κα­τα­γρά­ψει και την ιστο­ρία των αν­θρώ­πων που υπήρ­χαν σε αυτές, και που μέσα σε λίγα χρό­νια, κα­νείς δεν θα ανα­γνώ­ρι­ζε…

Το βι­βλίο του είναι απο­λαυ­στι­κό για τον ανα­γνώ­στη, ει­δι­κά γιατί πε­ριέ­χει πάρα πολλά απο­σπά­σμα­τα γραμ­μέ­να στη διά­λε­κτο της Λίν­δου.

Τον ευ­χα­ρι­στού­με πάρα πολύ για τον πνευ­μα­τι­κό πλού­το που μας προ­σφέ­ρει και για τη γεν­ναιο­δω­ρία του, την προ­σφο­ρά στους σκο­πούς της Σω­μα­τεί­ου μας.

Άννα Χα­ρί­του

Εκ μέ­ρους της Επι­τρο­πής Ρόδου

της «Δω­δε­κα­νη­σια­κής Μέ­λισ­σας»