Αποζημίωση ύψους 122.246,72 € σε 3 οδηγούς τουριστικών λεωφορείων για επιπλέον εργασία και αμοιβές Σαββατοκύριακου!

Στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου κρί­θη­κε έν­δι­κη δια­φο­ρά που άγ­γι­ξε τον πυ­ρή­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας στον κλάδο των του­ρι­στι­κών με­τα­φο­ρών, δη­λα­δή το πώς απο­τυ­πώ­νε­ται στην πράξη το ωρά­ριο των οδη­γών στη διάρ­κεια της σεζόν και πώς αμεί­βε­ται η ερ­γα­σία που ξε­φεύ­γει από τα συμ­βα­τι­κά όρια.

Η υπό­θε­ση αφο­ρού­σε αγωγή 3 οδη­γών του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων κατά ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας του κλά­δου, με αι­τή­μα­τα που στη­ρί­χθη­καν σε επι­μέ­ρους κον­δύ­λια επι­πλέ­ον απα­σχό­λη­σης, όπως υπε­ρερ­γα­σία, υπε­ρω­ρία, ερ­γα­σία Σάβ­βα­το και Κυ­ρια­κή και ισχυ­ρι­σμούς για νυ­χτε­ρι­νή ερ­γα­σία.

Η υπό­θε­ση είχε και σαφή οι­κο­νο­μι­κό απο­τύ­πω­μα. Οι 3 ενά­γο­ντες διεκ­δι­κού­σαν συ­νο­λι­κά ποσά της τάξης των 79.088.48 €, 76.053,54 € και 72.193,92 € αντί­στοι­χα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι για σειρά ετών και του­ρι­στι­κών πε­ριό­δων υπήρ­χε συ­στη­μα­τι­κή υπέρ­βα­ση του ωρα­ρί­ου και ερ­γα­σία σε ημέ­ρες που επι­βα­ρύ­νο­νται με προ­σαυ­ξή­σεις. Από την άλλη πλευ­ρά, η ενα­γό­με­νη αρ­νή­θη­κε συ­νο­λι­κά την αγωγή και προ­έ­βα­λε με­τα­ξύ άλλων ισχυ­ρι­σμούς περί δια­φο­ρε­τι­κού πραγ­μα­τι­κού χρό­νου ερ­γα­σί­ας, περί μη εφαρ­μο­γής συ­γκε­κρι­μέ­νης το­πι­κής συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης ερ­γα­σί­ας και περί εξό­φλη­σης επι­μέ­ρους αξιώ­σε­ων με βάση απο­δεί­ξεις πλη­ρω­μής.

Ενά­γο­ντες ήταν 3 κά­τοι­κοι Ρόδου, οι οποί­οι πα­ρα­στά­θη­καν με πλη­ρε­ξού­σιο δι­κη­γό­ρο τον κ. Γε­ώρ­γιο Κυ­πραίο. Η ενα­γό­με­νη εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τους πλη­ρε­ξού­σιους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Θε­ό­δω­ρο Σα­ρα­τσιώ­τη και Νι­κό­λαο Πα­τσου­ρά­κη.

Το πε­ριε­χό­με­νο της αντι­δι­κί­ας και η ει­κό­να της ερ­γα­σί­ας στη σεζόν

Στον πυ­ρή­να της αντι­δι­κί­ας βρέ­θη­κε η κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία της του­ρι­στι­κής με­τα­φο­ράς στη Ρόδο. Οι ενά­γο­ντες υπο­στή­ρι­ξαν ότι είχαν προ­σλη­φθεί με συμ­βά­σεις εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου ως οδη­γοί του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων, με συμ­βα­τι­κό πλαί­σιο 8 ωρών ημε­ρη­σί­ως και 40 ωρών εβδο­μα­διαί­ως, αλλά στην πράξη ερ­γά­ζο­νταν με πολύ με­γα­λύ­τε­ρη διάρ­κεια απα­σχό­λη­σης, πα­ρου­σιά­ζο­ντας ως βα­σι­κή ει­κό­να την έναρ­ξη από τις 07:00 και ολο­κλή­ρω­ση μέχρι αργά το βράδυ, καθώς και ερ­γα­σία πέραν της πεν­θή­με­ρης βάσης, με απα­σχό­λη­ση Σάβ­βα­το και Κυ­ρια­κή. Στο ίδιο πλαί­σιο, πε­ριέ­γρα­ψαν αξιώ­σεις για ώρες υπε­ρερ­γα­σί­ας και υπε­ρω­ρί­ας, καθώς και κον­δύ­λι νυ­χτε­ρι­νής απα­σχό­λη­σης.

Η ενα­γό­με­νη, αντί­θε­τα, αμ­φι­σβή­τη­σε τη συ­νο­λι­κή αφή­γη­ση περί ωρα­ρί­ου, δί­νο­ντας έμ­φα­ση σε δια­λείμ­μα­τα και χρόνο ανα­μο­νής με­τα­ξύ δρο­μο­λο­γί­ων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο εν­διά­με­σος χρό­νος δεν ισο­δυ­να­μεί αυ­το­μά­τως με χρόνο ερ­γα­σί­ας και ότι οι οδη­γοί μπο­ρού­σαν να έχουν ελευ­θε­ρία κι­νή­σε­ων. Πα­ράλ­λη­λα, ανέ­πτυ­ξε επι­κου­ρι­κά έν­στα­ση εξό­φλη­σης, δη­λα­δή ότι για επι­μέ­ρους αι­τή­μα­τα υπήρ­ξαν κα­τα­βο­λές, τις οποί­ες προ­σκό­μι­σε με απο­δεί­ξεις, μι­σθο­δο­σί­ας.

Η σύ­γκρου­ση για τη συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση και το τι δε­σμεύ­ει τον ερ­γο­δό­τη

Κομ­βι­κό ση­μείο απο­τέ­λε­σε η ανα­φο­ρά των ενα­γό­ντων σε το­πι­κή ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κή συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας που αφορά οδη­γούς του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων στη Ρόδο, την οποία επι­κα­λέ­στη­καν ως βάση για ευ­νοϊ­κό­τε­ρες ρυθ­μί­σεις και επι­δό­μα­τα. Η ενα­γό­με­νη, ωστό­σο, υπο­στή­ρι­ξε ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη ΣΣΕ δεν την δέ­σμευε για τα επί­δι­κα έτη, επει­δή δεν ήταν μέλος των συμ­βλη­θει­σών ερ­γο­δο­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και επει­δή η σύμ­βα­ση δεν είχε κα­τα­στεί γε­νι­κώς υπο­χρε­ω­τι­κή κατά τις χρο­νι­κές πε­ριό­δους των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας των ενα­γό­ντων. Στο σκε­πτι­κό της από­φα­σης κα­τα­γρά­φε­ται ότι η γε­νι­κή υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τα το­πο­θε­τεί­ται με­τα­γε­νέ­στε­ρα, σε χρόνο μετά τις επί­δι­κες πε­ριό­δους, και έτσι η επί­κλη­ση της ΣΣΕ δεν έγινε δεκτή ως δε­σμευ­τι­κή για την ενα­γό­με­νη στις συ­γκε­κρι­μέ­νες συμ­βά­σεις.

Το πραγ­μα­τι­κό ωρά­ριο, τα κα­θή­κο­ντα και ο χρό­νος ανα­μο­νής

Το Δι­κα­στή­ριο, αξιο­λο­γώ­ντας κα­τα­θέ­σεις και ένορ­κες βε­βαιώ­σεις, κα­τέ­λη­ξε σε μια εν­διά­με­ση ει­κό­να σε σχέση με τους ισχυ­ρι­σμούς των ενα­γό­ντων. Κατά την κρίση του, δεν απο­δεί­χθη­κε ότι η ερ­γα­σία έφθα­νε στα επί­πε­δα που πε­ρι­γρά­φη­καν ως κα­θη­με­ρι­νή απα­σχό­λη­ση 16 ωρών, όμως κρί­θη­κε ότι υπήρ­χε συ­στη­μα­τι­κή υπέρ­βα­ση του τυ­πι­κού ωρα­ρί­ου, με μέσο όρο ημε­ρή­σιας απα­σχό­λη­σης 10 ωρών και με ερ­γα­σία 6 ημέ­ρες την εβδο­μά­δα. Πα­ράλ­λη­λα, η εβδο­μα­διαία ανά­παυ­ση εμ­φα­νί­ζε­ται να δι­νό­ταν κατά κα­νό­να σε κα­θη­με­ρι­νή, όπως Δευ­τέ­ρα ή Πέμ­πτη, ενώ τα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα συν­δέ­θη­καν με τις αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες της του­ρι­στι­κής σεζόν.

Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα δό­θη­κε και στο τι πε­ρι­λαμ­βά­νει πρα­κτι­κά η δου­λειά του οδη­γού πέρα από το κα­θαυ­τό δρο­μο­λό­γιο. Στην από­φα­ση κα­τα­γρά­φε­ται ότι στα κα­θή­κο­ντα πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν ενέρ­γειες φρο­ντί­δας του οχή­μα­τος, όπως κα­θα­ρι­σμός μετά από δρο­μο­λό­γιο, αε­ρι­σμός, μέ­ρι­μνα για συ­ντή­ρη­ση και τρο­φο­δο­σία καυ­σί­μων, καθώς και προ­ε­τοι­μα­σία ώστε το όχημα να είναι κα­τάλ­λη­λο για τη με­τα­φο­ρά του­ρι­στών, όπως λει­τουρ­γία κλι­μα­τι­σμού. Αυτό το πλέγ­μα ερ­γα­σιών χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ως στοι­χείο για την εκτί­μη­ση ότι ο εν­διά­με­σος χρό­νος δεν ήταν κατ’ ανά­γκη χρό­νος πλή­ρους προ­σω­πι­κής ελευ­θε­ρί­ας, όπως ισχυ­ρί­στη­κε η ενα­γό­με­νη.

Στην ίδια δέσμη πραγ­μα­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών ανα­φέ­ρε­ται και πρό­σθε­τη αμοι­βή ανά δρο­μο­λό­γιο, ύψους 10.00 €, που κατά μέσο όρο αντι­στοι­χού­σε σε 4 έως 6 δρο­μο­λό­για ημε­ρη­σί­ως. Το Δι­κα­στή­ριο, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, δεν αντι­με­τώ­πι­σε αυτά τα ποσά ως αυ­το­τε­λή μη­χα­νι­σμό συμ­ψη­φι­σμού όλων των απαι­τή­σε­ων για υπε­ρερ­γα­σία, υπε­ρω­ρία ή ερ­γα­σία Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου, αλλά ως επι­πλέ­ον συμ­φω­νη­μέ­νη αμοι­βή για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση κάθε δρο­μο­λο­γί­ου.

Το σκέ­λος της νυ­χτε­ρι­νής ερ­γα­σί­ας και γιατί δεν προ­χώ­ρη­σε ως από­δει­ξη

Ένα από τα αι­τή­μα­τα αφο­ρού­σε νυ­χτε­ρι­νή απα­σχό­λη­ση, ει­δι­κά μετά τις 22:00. Στο σκε­πτι­κό της από­φα­σης ση­μειώ­νε­ται ότι δεν απο­δεί­χθη­κε επαρ­κώς το συ­γκε­κρι­μέ­νο κον­δύ­λι, με ανα­φο­ρά σε αντι­φα­τι­κό­τη­τα και σύγ­χυ­ση ως προς το αν υπήρ­χε ερ­γα­σία μετά τις 22:00, ποιες ημέ­ρες συ­νέ­βαι­νε και πώς συν­δε­ό­ταν με τις συ­νο­λι­κές ώρες που ήδη προ­βάλ­λο­νταν ως υπε­ρερ­γα­σία ή υπε­ρω­ρία. Ως απο­τέ­λε­σμα, το σχε­τι­κό σκέ­λος κρί­θη­κε ανα­πό­δει­κτο και απορ­ρί­φθη­κε στην ουσία του.

Η απο­ζη­μί­ω­ση που επι­δι­κά­στη­κε και το οι­κο­νο­μι­κό απο­τέ­λε­σμα

Το οι­κο­νο­μι­κό απο­τέ­λε­σμα της από­φα­σης ήταν με­ρι­κή πα­ρα­δο­χή της αγω­γής. Το Δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε ότι υπήρ­χαν οφει­λές για επι­πλέ­ον ερ­γα­σία, υπο­λο­γί­ζο­ντας για κάθε ενά­γο­ντα ανά έτος, ποσά που συν­δέ­ο­νται με υπε­ρερ­γα­σία, υπε­ρω­ρία και ερ­γα­σία Σάβ­βα­το και Κυ­ρια­κή, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη και κα­τα­βο­λές που είχαν γίνει και απο­δεί­χθη­καν με μι­σθο­δο­τι­κές απο­δεί­ξεις. Στο τε­λι­κό άθροι­σμα ανα­φέ­ρε­ται ότι οφεί­λο­νται στους ενά­γο­ντες τα εξής συ­νο­λι­κά ποσά: Ο πρώ­τος ενά­γων 42.276.45 €, ο δεύ­τε­ρος ενά­γων 45.265.40 € και ο τρί­τος 34.704,87 €. Τα ποσά επι­δι­κά­στη­καν με νό­μι­μο τόκο από την επί­δο­ση της αγω­γής και μέχρι την εξό­φλη­ση.

Πα­ράλ­λη­λα, η από­φα­ση προ­βλέ­πει ότι μέρος των κα­τα­ψη­φι­στι­κών δια­τά­ξε­ων κη­ρύσ­σε­ται προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στό.