Ακύρωση διαταγής πληρωμής μετά από καταγγελία χωρίς επίδειξη πληρεξουσίου στο επίκεντρο της διαμάχης

Προ­σω­ρινά τελεία σε μια έντονη αντι­δι­κία γύρω από την εκτέ­λεση απαί­τη­σης μέσω δια­τα­γής πλη­ρω­μής έβαλε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Η υπόθεση ανέ­δειξε ως κρίσιμο σημείο τη δια­δι­κα­σία της καταγ­γε­λίας και ειδι­κό­τερα το αν κατά την επίδοση επι­δεί­χθηκε το απαι­τού­μενο πλη­ρε­ξού­σιο έγγραφο, θέμα που τελικά συνέ­δεσε την εξέλιξη της δια­φο­ράς με το αν η απαί­τηση θεω­ρή­θηκε ληξι­πρό­θε­σμη και απαι­τητή.

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ανακοπή και τους πρό­σθε­τους λόγους και προ­χώ­ρησε σε ακύρωση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής ενώ κατα­δί­κασε την καθ’ ης να κατα­βά­λει δικα­στικά έξοδα ύψους 600 ευρώ. Η κρίση και η απόφαση τοπο­θε­τού­νται χρονικά στη Ρόδο στις 20 Ιανουα­ρίου 2026.

Στην καρδιά της δικο­γρα­φίας κατα­γρά­φε­ται μια αλλη­λου­χία ενερ­γειών που ξεκινά από το καλο­καίρι του 2023 και φτάνει μέχρι τη συζή­τηση στο ακρο­α­τή­ριο τον Ιούνιο του 2025.

Η καταγ­γε­λία επι­δό­θηκε στις 20 Ιουλίου 2023. Οι ανα­κό­πτο­ντες κινή­θη­καν δικα­στικά και ότι το διά­στημα που μεσο­λά­βησε αξιο­λο­γή­θηκε υπό το πρίσμα των συν­θη­κών της περιό­δου, με ειδική μνεία στις πυρ­κα­γιές στη Ρόδο από 17 Ιουλίου 2023 έως 28 Ιουλίου 2023, καθώς και στις δικα­στι­κές δια­κο­πές του Αυγού­στου, στοι­χεία που εμφα­νί­ζο­νται ως παρά­γο­ντες που επη­ρέ­α­σαν πρα­κτικά τον χρόνο των ενερ­γειών.

Στο δικό­γραφο και στην ανάλυση της από­φα­σης ανα­δει­κνύ­ε­ται ως κομ­βι­κός ο ισχυ­ρι­σμός ότι η επίδικη καταγ­γε­λία είχε υπο­γρα­φεί από πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο της ενα­γο­μέ­νης, χωρίς όμως να επι­δει­χθεί κατά την επίδοση τυχόν σχετικό πλη­ρε­ξού­σιο έγγραφο προς τη δικη­γόρο για την υπο­γραφή και την εντολή επί­δο­σης. Η συγκε­κρι­μένη αιτίαση παρου­σιά­ζε­ται ως σημείο με πρα­κτική βαρύ­τητα, καθώς συν­δέ­ε­ται με το κατά πόσον η καταγ­γε­λία παράγει έννομες συνέ­πειες και συνα­κό­λουθα με το αν το υπό­λοιπο των τηρού­με­νων λογα­ρια­σμών κατέστη ληξι­πρό­θε­σμο και απαι­τητό.

Στο ίδιο πλαίσιο, η απόφαση περι­λαμ­βά­νει αναφορά σε προ­γε­νέ­στερη δικα­στική κρίση και σε έφεση που ασκή­θηκε, με τη διευ­κρί­νιση ότι δεν υφί­στα­ται εκκρε­μο­δι­κία λόγω μη ταύ­τι­σης αιτή­μα­τος, πριν κατα­λή­ξει ότι αρκεί η αποδοχή ενός λόγου που επι­φέ­ρει ακυ­ρό­τητα της Δια­τα­γής Πλη­ρω­μής ώστε να παρέλ­κει η εξέταση των λοιπών.

Ως δικη­γό­ρος των ανα­κο­πτό­ντων παρέστη η κ. Σταυ­ρούλα Κοιλιά.