Το Μουσικό Σχολείο Ρόδου έψαλε τα κάλαντα του Μάρτη

Τη Δευ­τέ­ρα 3 Μαρ­τί­ου το Δη­μαρ­χείο της Ρόδου γέ­μι­σε με με­λω­δί­ες και παι­δι­κές φωνές, καθώς μα­θη­τές του Μου­σι­κού Σχο­λεί­ου Ρόδου πραγ­μα­το­ποί­η­σαν επί­σκε­ψη και έψα­λαν τα πα­ρα­δο­σια­κά κά­λα­ντα του Μάρτη.

Μα­θη­τές και εκ­παι­δευ­τι­κοί ανα­βί­ω­σαν το έθιμο, συ­νο­δεία του Διευ­θυ­ντή του Μου­σι­κού Σχο­λεί­ου Ρόδου Χρή­στου Θε­ο­λό­γου, του Υπο­διευ­θυ­ντή Πα­να­γιώ­τη Λουκά Μπέλ­λου και των υπεύ­θυ­νων εκ­παι­δευ­τι­κών του Συ­νό­λου Πα­ρα­δο­σια­κής Ορ­χή­στρας και Πα­ρα­δο­σια­κής Χο­ρω­δί­ας με­τα­φέ­ρο­ντας το μή­νυ­μα της άνοι­ξης, της ανα­γέν­νη­σης και της ελ­πί­δας στον χώρο του Δη­μαρ­χια­κού Με­γά­ρου.

Το Μου­σι­κό Σχο­λείο Ρόδου κα­τα­βάλ­λει προ­σπά­θεια ώστε η ανα­βί­ω­ση αυτή να εντα­χθεί στις καλές πρα­κτι­κές της άυλης πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού σε συ­νερ­γα­σία με την Ακα­δη­μία Αθη­νών και το Τμήμα Ερεύ­νης και Λα­ο­γρα­φί­ας.

Το μου­σι­κό δρώ­με­νο πα­ρα­κο­λού­θη­σαν ο Αντι­δή­μαρ­χος Επι­κοι­νω­νί­ας και Επί­κου­ρος Πο­λι­τι­σμού, Γε­ώρ­γιος Πάτ­τας , ο Αντι­δή­μαρ­χος Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, Πρα­σί­νου και Αστι­κής Ανά­πτυ­ξης και Δη­μο­τι­κής Ενό­τη­τας Ρόδου Γιάν­νης Μη­τσού, ο Εντε­ταλ­μέ­νος Δη­μο­τι­κός Σύμ­βου­λος Μέ­ρι­μνας Αδέ­σπο­των Ζώων Συ­ντρο­φιάς και Λει­τουρ­γί­ας Δη­μο­τι­κών Βι­βλιο­θη­κών Νίκος Χα­τζη­κα­λη­μέ­ρης η Προϊ­στα­μέ­νη Δη­μο­σί­ων και Διε­θνών Σχέ­σε­ων και Επι­κοι­νω­νί­ας του Δήμου Ρόδου Μαρία Αγάπη Κα­ρα­μπί­νη και υπη­ρε­σια­κά στε­λέ­χη του Γρα­φεί­ου του Προ­έ­δρου του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου.

Οι εκ­πρό­σω­ποι της Δη­μο­τι­κής Αρχής ευ­χα­ρί­στη­σαν θερμά τα παι­διά και τους εκ­παι­δευ­τι­κούς για την πα­ρου­σία τους και συ­νε­χά­ρη­σαν το Μου­σι­κό Σχο­λείο Ρόδου για τη δια­χρο­νι­κή συμ­βο­λή του στη δια­τή­ρη­ση και ανά­δει­ξη της πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς.

Την ίδια μέρα το Μου­σι­κό Σχο­λείο επι­σκέ­φθη­κε και τη Διεύ­θυν­ση Συ­γκοι­νω­νί­ας Δήμου Ρόδου και έψαλε και εκεί τα κά­λα­ντα του Μαρ­τί­ου πα­ρου­σία του Εντε­ταλ­μέ­νου Δη­μο­τι­κού Συμ­βού­λου Συ­γκοι­νω­νί­ας Στέρ­γου Πα­πα­στερ­γή. Μά­λι­στα ο κ. Πα­πα­στερ­γής πρό­τει­νε να δια­τε­θεί εντός των ημε­ρών από τη Διεύ­θυν­ση στο σχο­λείο, το του­ρι­στι­κό τρε­νά­κι  προ­κει­μέ­νου να πε­ρι­η­γη­θεί στην πόλη της Ρόδου μαζί με τους μα­θη­τές για να ψάλ­λουν τα κά­λα­ντα, πρό­τα­ση η οποία έγινε δεκτή με εν­θου­σια­σμό.

Ο Δήμος Ρόδου στη­ρί­ζει έμπρα­κτα τις εκ­παι­δευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες και τις δρά­σεις που προ­ά­γουν την πα­ρά­δο­ση, τον πο­λι­τι­σμό και τη δη­μιουρ­γι­κή έκ­φρα­ση των νέων, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τον κα­θο­ρι­στι­κό τους ρόλο στη δια­μόρ­φω­ση της πο­λι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας του τόπου μας.

Τα κά­λα­ντα του Μάρτη

Από τις κα­τα­γρα­φές και τις επι­τό­πιες έρευ­νες της δρ. Λα­ο­γρα­φί­ας Μα­ρί­ας Αν­δρου­λά­κη:

«Τα κά­λα­ντα τα λέ­γα­νε παι­διά του σχο­λεί­ου, αγό­ρια και κο­ρί­τσια, την 1η του Μάρτη. Τα παι­διά μά­ζευαν μαρ­το­λού­λου­δα (μαρ­γα­ρί­τες) χωρίς το κο­τσά­νι, τις περ­νού­σαν μία – μία με τη βε­λό­να σε άσπρη κλω­στή και έφτια­χναν γιρ­λά­ντες για τον λαιμό, βρα­χιό­λια και στο­λί­ζο­νταν. Η ετοι­μα­σία γι­νό­ταν στο σχο­λείο. Τα παι­διά χω­ρί­ζο­νταν σε δύο ομά­δες, για να τε­λειώ­σουν γρή­γο­ρα. Σε κάθε ομάδα ήταν ένα παιδί που έκανε τον Μάρτη. (Μάρ­της γι­νό­ταν αυτός που θα πρό­σφε­ρε τα πε­ρισ­σό­τε­ρα αυγά, τα οποία έδινε η μη­τέ­ρα του όταν η παρέα έφθα­νε στο σπίτι της).

Ο Μάρ­της φο­ρού­σε στε­φά­νι στο κε­φά­λι και στο στή­θος φο­ρού­σε λοξά γιρ­λά­ντα με μαρ­το­λού­λου­δα. Τα άλλα παι­διά φο­ρού­σαν μόνο στε­φά­νια. Γέ­μι­ζαν και ένα κα­λά­θι με μαρ­το­λού­λου­δα, πρό­σθε­ταν και κα­νέ­να τρια­ντά­φυλ­λο από πάνω και γύ­ρι­ζαν τα σπί­τια του χω­ριού. Τα παι­διά ξε­κι­νού­σαν κατά τις 3 το με­ση­μέ­ρι. Σε κάθε σπίτι έλε­γαν το τρα­γού­δι του Μάρτη και όταν έφτα­ναν στο τέλος του, τρα­γου­δώ­ντας «έξω ψύλ­λοι και κο­ριοί και με­γά­λοι πο­ντι­κοί» σκόρ­πι­ζαν μέσα στο σπίτι μαρ­το­λού­λου­δα.

Αν στο σπίτι που πή­γαι­ναν υπήρ­χε νέο ζευ­γά­ρι, πε­τού­σαν τα μαρ­το­λού­λου­δα ψηλά και πί­στευαν ότι, όσα λου­λού­δια πια­στούν στον μεσιά και στα κορ­φά­δια, τόσα παι­διά θα κά­νουν. Αυτά δεν τα κα­τέ­βα­ζαν, τα άφη­ναν μέχρι να ξε­ρα­θούν και να πέ­σουν μόνα τους. Η νοι­κο­κυ­ρά τους έδινε αυγά, τα οποία προ­ο­ρί­ζο­νταν για τον δά­σκα­λο. Ο δά­σκα­λος τους έδινε σε αντάλ­λαγ­μα χρή­μα­τα για ν’ αγο­ρά­σουν κα­ρα­μέ­λες. Συ­να­γω­νί­ζο­νταν ποια ομάδα θα μα­ζέ­ψει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα αυγά.

Αν κά­ποιο σπίτι ήταν κλει­στό γιατί έλει­πε η νοι­κο­κυ­ρά, άφη­ναν μαρ­το­λού­λου­δα στο κα­τώ­φλι, για να τα βάλει μέσα η νοι­κο­κυ­ρά μόλις έλθει. Τα μαρ­το­λού­λου­δα που πε­τού­σαν τα παι­διά μέσα στο σπίτι, δεν έπρε­πε να πα­τη­θούν γιατί τα θε­ω­ρού­σαν ευ­λο­γη­μέ­να. Τα τρα­βού­σαν σε μια άκρη και την άλλη μέρα τα έκαι­γαν».