Ιωάννης Χατζηκυριάκος: «Οι Πυροσβέστες στα Δωδεκάνησα θα δώσουμε και φέτος τον καλύτερό μας εαυτό, γιατί αυτό επιτάσσει η συνείδησή μας»

Κύριε Χατζη­κυ­ριάκο, σε ανα­κοί­νωσή σας πρό­σφατα, μιλή­σατε για την ανάγκη της άμεσης ανα­βάθ­μι­σης των κτη­ρια­κών εγκα­τα­στά­σεων της Πυρο­σβε­στι­κής στη Ρόδο. Πώς έχει η κατά­σταση και τι προ­τεί­νετε να γίνει;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ανα­δει­κνύ­ουμε την οριακή κατά­σταση των κτη­ρια­κών υπο­δο­μών της πυρο­σβε­στι­κής υπη­ρε­σίας Ρόδου, τόσο σε επι­χει­ρη­σιακό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ασφά­λειας των εργα­ζο­μέ­νων. Ωστόσο, η τελευ­ταία μας παρέμ­βαση έχει μια ποιο­τική διαφορά, ότι πλέον δια­θέ­τουμε τα επίσημα στοι­χεία του πρω­το­βάθ­μιου προ­σει­σμι­κού ελέγχου, τα οποία προσ­δί­δουν μια νέα, αδιαμ­φι­σβή­τητη διά­σταση και σοβα­ρό­τητα στην ανα­κοί­νωσή μας. Η κατά­σταση των κτη­ρια­κών υπο­δο­μών της πυρο­σβε­στι­κής υπη­ρε­σίας Ρόδου δεν είναι απλώς ένα αισθη­τικό ζήτημα, αλλά ζήτημα λει­τουρ­γι­κό­τη­τας και ασφά­λειας. Ακόμα και αν παρα­βλέ­παμε τα δομικά προ­βλή­ματα του κτηρίου, οι εγκα­τα­στά­σεις έχουν ξεπε­ρά­σει προ πολλού τα όρια των αντοχών τους, αδυ­να­τώ­ντας να καλύ­ψουν τις σύγ­χρο­νες ανάγκες μίας υπη­ρε­σίας που καλεί­ται να δια­χει­ρι­στεί σύν­θε­τες κρίσεις. Οι χώροι έχουν πλέον εξα­ντλη­θεί, οι ανάγκες έχουν μεγα­λώ­σει, ο στόλος των οχη­μά­των έχει αυξηθεί και οι απαι­τή­σεις στε­λέ­χω­σης είναι δια­φο­ρε­τι­κές από ό,τι πριν δεκα­ε­τίες. Σήμερα, οι χώροι είναι τόσο περιο­ρι­σμέ­νοι που δυσχε­ραί­νουν ακόμα και τη στάθ­μευση ή τη συντή­ρηση των πυρο­σβε­στι­κών οχη­μά­των. Δεν ζητάμε πολυ­τέ­λειες, ζητάμε τον απα­ραί­τητο “ζωτικό χώρο” που θα επι­τρέ­πει στο προ­σω­πικό να εργά­ζε­ται με αξιο­πρέ­πεια και στα οχήματά μας να είναι ετοι­μο­πό­λεμα χωρίς εμπόδια

Η συζή­τηση περί μετε­γκα­τά­στα­σης των υπη­ρε­σιών της Π.Υ. Ρόδου εκτός πόλεως, σας βρίσκει σύμ­φω­νους; Θα υπάρξει βελ­τί­ωση;

Η θέση μας σε πιθανή μετε­γκα­τά­σταση των υπη­ρε­σιών της πυρο­σβε­στι­κής υπη­ρε­σίας Ρόδου είναι ξεκά­θαρη και τα κίνητρά μας είναι αμιγώς επι­χει­ρη­σιακά. Η μετε­γκα­τά­σταση εκτός αστικού ιστού είναι μια συζή­τηση που μάς βρίσκει θετι­κούς υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Ως προς την ανάγκη για λει­τουρ­γι­κούς χώρους η απο­συμ­φό­ρηση από το κέντρο της πόλης θα διευ­κό­λυνε την κίνηση των βαρέων πυρο­σβε­στι­κών οχη­μά­των, μειώ­νο­ντας αισθητά, ειδι­κό­τερα τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, τυχόν καθυ­στε­ρή­σεις στην έξοδό τους σε ένα συμβάν, αρκεί όμως να δια­σφα­λι­στεί ότι δεν θα μείνει ακά­λυ­πτος ο αστικός ιστός. Δεν ζητάμε απλώς “μετα­κό­μιση”, ζητάμε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να κάνουμε τη δουλειά μας σωστά.

Η έλλειψη στέγης είναι ένα θέμα που αφορά και στο πυρο­σβε­στικό προ­σω­πικό στην περιοχή μας;

Η έλλειψη στέγης και το δυσβά­στα­χτο κόστος ενοι­κί­α­σης είναι ίσως το μεγα­λύ­τερο αντι­κί­νη­τρο για έναν πυρο­σβέ­στη να υπη­ρε­τή­σει στα Δωδε­κά­νησα. Είναι απα­ρά­δε­κτο συνά­δελ­φοι να ανα­γκά­ζο­νται να δια­θέ­τουν το μισό τους εισό­δημα για μια στέγη, αν κατα­φέ­ρουν να βρουν. Ως Ένωση, διεκ­δι­κούμε είτε την παροχή επι­δό­μα­τος στέ­γα­σης για τους υπη­ρε­τού­ντες στα νησιά, είτε την αξιο­ποί­ηση ακι­νή­των του δημο­σίου για τη δημιουρ­γία ξενώνων προ­σω­πι­κού. Χωρίς λύση στο στε­γα­στικό, η υπο­στε­λέ­χωση θα παρα­μέ­νει μόνιμη πληγή.

Έχετε επα­νει­λημ­μένα ζητήσει την άμεση ενί­σχυση των Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών Δωδε­κα­νή­σου με ανθρώ­πινο δυνα­μικό και εξο­πλι­σμό. Έχει βελ­τιω­θεί η κατά­σταση;

Ανα­φο­ρικά με το έμψυχο δυνα­μικό εδώ υπάρχει μια μεγάλη παγίδα στην οποία πέφτει συχνά η κοινή γνώμη. Οι συμπο­λί­τες μας ακούνε καθη­με­ρινά για την ίδρυση στο πυρο­σβε­στικό σώμα ομάδων ΕΜΟΔΕ, χει­ρι­στών DRONE, για επι­κεί­με­νες νέες μονάδες ταχύ­πλοων σκαφών ή ενα­έ­ριων μέσων. Όλα αυτά παρου­σιά­ζο­νται ως εξέλιξη, όμως η αλήθεια πίσω από τους τίτλους είναι ανη­συ­χη­τική.

Αυτές οι “νέες” υπη­ρε­σίες δεν στε­λε­χώ­νο­νται από νέες προ­σλή­ψεις που έρχο­νται να προ­στε­θούν στη δύναμή μας. Αντι­θέ­τως, στε­λε­χώ­νο­νται σε ποσοστό 80-90% από το ήδη υπάρχον προ­σω­πικό. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, παίρ­νουμε τους πυρο­σβέ­στες από τις πυρο­σβε­στι­κές υπη­ρε­σίες και κλι­μά­κια που ήδη υπο­λει­τουρ­γούν, για να γεμί­σουμε τις νέες δομές.

Αυτό που παρου­σιά­ζε­ται ως “ενί­σχυση”, για εμάς ως Ένωση είναι έμμεση μείωση της δύναμης κρούσης. Όταν ιδρύεις μια νέα υπη­ρε­σία χωρίς να φέρνεις νέο κόσμο, απλώς ανα­κυ­κλώ­νεις την έλλειψη προ­σω­πι­κού, δημιουρ­γώ­ντας “τρύπες” στα υπό­λοιπα τμήματα. Η εξέλιξη είναι ευπρόσ­δε­κτη, αλλά χωρίς πραγ­μα­τική αύξηση του συνο­λι­κού δυνα­μι­κού, είναι απλώς μια επι­κοι­νω­νιακή ανα­κα­τα­νομή της ίδιας φτώ­χειας.

Η αδιά­ψευ­στη από­δειξη αυτής της υπο­στε­λέ­χω­σης είναι η εξά­ντληση του προ­σω­πι­κού, αφού σήμερα που μιλάμε οφεί­λο­νται στο σύνολο των πυρο­σβε­στών τρι­ψή­φια νούμερα ημε­ρή­σιων ανα­παύ­σεων (ρεπό) και άλλων τόσων ημερών αδειών. Οι συνε­χείς επι­φυ­λα­κές δεν είναι πλέον έκτακτο μέτρο, αλλά η μόνιμη “λύση” για να καλυ­φθούν τα πραγ­μα­τικά κενά, εις βάρος της υγείας και της ασφά­λειας των συνα­δέλ­φων μας.

Όσον αφορά στον εξο­πλι­σμό, οφεί­λουμε να είμαστε έντιμοι και ακρι­βείς. Στη πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία Ρόδου, η κατά­σταση των οχη­μά­των έχει όντως βελ­τιω­θεί αισθητά τα τελευ­ταία χρόνια. Εδώ όμως σταματά η θετική εικόνα και αρχίζει ο αντί­λο­γος. Είναι αδι­καιο­λό­γητο και επι­χει­ρη­σιακά επι­κίν­δυνο να υπάρχει αυτή η τερά­στια από­κλιση με την Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία Κω, καθώς και με τα Κλι­μά­κια Απολ­λώ­νων, Λίνδου – Λαέρμων και Καρ­πά­θου. Σε αυτές τις περιο­χές, η κατά­σταση του στόλου είναι απελ­πι­στική. Μιλάμε για οχήματα πεπα­λαιω­μένα που καλού­νται να αντε­πε­ξέλ­θουν σε δύσβατα εδάφη και μεγάλες πιέσεις, την ίδια στιγμή που οι συνά­δελ­φοι εκεί δίνουν τον ίδιο αγώνα με ελλιπή μέσα.

Η Ρόδος και γενικώς τα νησιά, βρί­σκο­νται σε επαρκή βαθμό ετοι­μό­τη­τας προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σουν κάποιο έκτακτο περι­στα­τικό;

Τα Δωδε­κά­νησα βασί­ζο­νται στον υψηλό επαγ­γελ­μα­τι­σμό και στην αυτο­θυ­σία των πυρο­σβε­στών. Αν με ρωτάτε για την επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα του προ­σω­πι­κού, αυτή είναι στο 100%. Αν όμως με ρωτάτε αν το σύστημα είναι θωρα­κι­σμένο απέ­να­ντι σε ακραία φαι­νό­μενα, θα είμαι ειλι­κρι­νής, υπάρ­χουν σοβαρά κενά. Χωρίς επαρκή εναέρια μέσα εδρεύ­ο­ντα στα νησιά, χωρίς πλήρη στε­λέ­χωση των επο­χι­κών κλι­μα­κίων, χωρίς σύγ­χρονο δίκτυο πυρό­σβε­σης και την υλο­ποί­ηση όλων των απα­ραί­τη­των ενερ­γειών κατά τη χει­με­ρινή περίοδο (καθα­ρι­σμοί, απο­ψι­λώ­σεις, αντι­πυ­ρι­κές ζώνες) στις δασικές εκτά­σεις, η ετοι­μό­τητα παρα­μέ­νει εύθραυ­στη. Δεν αρκεί το φιλό­τιμο για να σβήνουν οι φωτιές.

Επι­προ­σθέ­τως η ετοι­μό­τητα ενός μηχα­νι­σμού δεν κρί­νε­ται μόνο από τους χάρτες και τις ασκή­σεις επί χάρτου, αλλά από τον άνθρωπο που μπαίνει στη φωτιά. Και εδώ υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα που συχνά απο­σιω­πά­ται, η παλαιό­τητα των Μέσων Ατο­μι­κής Προ­στα­σίας (ΜΑΠ). Είναι απα­ρά­δε­κτο να ζητάμε από τον πυρο­σβέ­στη να είναι 100% έτοιμος, όταν ο εξο­πλι­σμός που φέρει πάνω του έχει λήξει, π.χ. τα κράνη που έχουν ξεπε­ρά­σει κατά πολύ τα έτη χρήσης που ορίζουν οι τεχνι­κές προ­δια­γρα­φές ασφα­λείας.

Η ετοι­μό­τητα είναι ελλιπής όσο ο πυρο­σβέ­στης δεν είναι θωρα­κι­σμέ­νος με σύγ­χρονα και ασφαλή Μέσα Ατο­μι­κής Προ­στα­σίας. Η χορή­γηση νέων κρανών και σύγ­χρο­νων στολών δεν είναι πολυ­τέ­λεια, είναι υπο­χρέ­ωση της Πολι­τείας απέ­να­ντι σε αυτούς που θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο.

Θέλω να είμαι ξεκά­θα­ρος προς τους συμπο­λί­τες μας, οι πυρο­σβέ­στες στα Δωδε­κά­νησα θα δώσουμε και φέτος τον καλύ­τερό μας εαυτό, γιατί αυτό επι­τάσ­σει η συνεί­δησή μας. Όμως, οφεί­λουμε να τους πούμε την αλήθεια, το φιλό­τιμο δεν μπορεί να υπο­κα­τα­στή­σει για πάντα την έλλειψη προ­σω­πι­κού και τον πεπα­λαιω­μένο εξο­πλι­σμό.

Όταν διεκ­δι­κούμε σύγ­χρονα κτήρια, νέα κράνη και πραγ­μα­τική ενί­σχυση, δεν το κάνουμε για εμάς. Το κάνουμε γιατί θέλουμε να προ­σφέ­ρουμε στους νησιώ­τες την ασφά­λεια που τους αξίζει και όχι μια ασφά­λεια που βασί­ζε­ται στην τύχη ή στην αυτο­θυ­σία του υπαλ­λή­λου. Σας θέλουμε δίπλα μας στον αγώνα αυτό, γιατί η δική μας αδυ­να­μία να επι­χει­ρή­σουμε σωστά λόγω ελλεί­ψεων, είναι τελικά δική σας ανα­σφά­λεια.