Μια ένδικη διαφορά που ανέδειξε τον ρόλο της πληρεξουσιότητας στη διαχείριση χρημάτων για οικοδομικό έργο και το βάρος της απόδειξης σε ισχυρισμούς περί υπεξαίρεσης κρίθηκε στη Ρόδο. Στο επίκεντρο βρέθηκαν η σχέση εμπιστοσύνης που είχε αναπτυχθεί μεταξύ των διαδίκων, η ανάθεση ενεργειών για μεταβίβαση ποσοστού ακινήτου και έκδοση οικοδομικής άδειας, καθώς και η διαχείριση συγκεκριμένων ποσών από κοινό τραπεζικό λογαριασμό και μέσω εμβασμάτων.
Το δικαστήριο κατέληξε σε απόρριψη της αγωγής ως αβάσιμης κατ’ ουσία, καταγράφοντας αναλυτικά τα παραστατικά που προσκομίστηκαν και αξιολογώντας αν προκύπτει πρόθεση ιδιοποίησης.
Οι ενάγοντες, κάτοικοι Γερμανίας, παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο κ. Ευάγγελο Λεβέντη, ενώ ο εναγόμενος, κάτοικος Ρόδου, παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο κ. Τσαμπίκα Ψαρά.
Με την αγωγή οι ενάγοντες περιέγραψαν ότι, μετά από γνωριμία το 2015 και στενότερη σχέση από το 2017, αποφάσισαν το 2019 να αποκτήσουν οικία στη Ρόδο. Υποστηρίχθηκε ότι τους υποδείχθηκε οικόπεδο στην περιοχή Αφάντου και ότι, αρχικά στο όνομα της δεύτερης ενάγουσας, προχώρησε η αγορά με σκοπό την ανέγερση μονοκατοικίας. Κεντρικό στοιχείο της αγωγής ήταν ότι ο εναγόμενος θα αναλάμβανε τη μέριμνα για την ανέγερση, την έκδοση οικοδομικής άδειας και την επίβλεψη, ενεργώντας ως πληρεξούσιος λόγω της μόνιμης κατοικίας των εναγόντων στη Γερμανία.
Οι ενάγοντες ανέφεραν ότι, δυνάμει πληρεξουσίου, ο εναγόμενος είχε εξουσιοδοτηθεί να εκπροσωπεί τους ενάγοντες ενώπιον αρχών, να κινεί διαδικασίες για την έκδοση ελληνικού ΑΦΜ, να μεριμνήσει για μεταβίβαση ποσοστού του ακινήτου στον πρώτο ενάγοντα και να προβαίνει σε καταθέσεις και αναλήψεις από κοινό λογαριασμό στην Τράπεζα Πειραιώς, καθώς και σε μεταφορές ποσών σε λογαριασμούς τρίτων.
Στον πυρήνα του δικογράφου τέθηκε ότι, όταν οι ενάγοντες επισκέφθηκαν τη Ρόδο τον Νοέμβριο 2022, διαπίστωσαν πως ο τραπεζικός λογαριασμός τους ήταν άδειος και από την κίνηση προέκυπταν αναλήψεις συνολικού ύψους 50.850,00 ευρώ. Επιπλέον, ισχυρίστηκαν ότι είχαν μεταφέρει με εμβάσματα, από 29 Νοεμβρίου 2019 έως 8 Μαΐου 2020, επιπλέον 16.500,00 ευρώ σε λογαριασμούς του εναγομένου ή της μητέρας του, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό που φέρεται να έλαβε ο εναγόμενος σε 67.350,00 ευρώ. Από αυτό το ποσό, κατά τους ισχυρισμούς τους, ο εναγόμενος τους παρέδωσε αποδεικτικά που αντιστοιχούσαν σε 30.077,31 ευρώ και αναγνώριζαν ότι 6.800,00 ευρώ αφορούσαν μισθώματα διαμερίσματος, άρα έμενε αδικαιολόγητο υπόλοιπο.
Κατά την εξέλιξη της διαδικασίας, οι ενάγοντες περιόρισαν το αίτημά τους. Με βάση το περιεχόμενο της απόφασης, ζήτησαν να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να τους καταβάλει εις ολόκληρον 13.177,80 ευρώ ως αποζημίωση με νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, καθώς και 1.500,00 ευρώ σε έκαστο για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, με αίτημα προσωρινής εκτελεστότητας και καταδίκη στα δικαστικά έξοδα.
Τα πραγματικά περιστατικά όπως τα δέχθηκε το δικαστήριο
Το δικαστήριο δέχεται ως δεδομένο ότι οι ενάγοντες πραγματοποίησαν εμβάσματα 16.500,00 ευρώ σε λογαριασμούς του εναγομένου ή της μητέρας του και ότι ο εναγόμενος προέβη σε αναλήψεις από τον κοινό τραπεζικό λογαριασμό από 26 Ιανουαρίου 2021 έως 4 Μαρτίου 2022, συνολικού ύψους 50.850,00 ευρώ. Έτσι, το συνολικό ποσό που διαχειρίστηκε ο εναγόμενος στο πλαίσιο της εντολής προσδιορίζεται σε 67.350,00 ευρώ.
Στη συνέχεια, καταγράφεται ότι ο εναγόμενος παρέδωσε αποδεικτικά πληρωμών για πλήθος δαπανών, με το σύνολο των αναφερόμενων ποσών να ανέρχεται σε 26.346,10 ευρώ, ενώ επιπλέον οι ενάγοντες αναγνώριζαν 6.800,00 ευρώ ως μισθώματα διαμερίσματος. Μετά την επίδοση της αγωγής, αναφέρεται ότι προσκομίστηκε και απόδειξη 93,85 ευρώ, ενώ οι ενάγοντες αποδέχθηκαν και πρόσθετες δαπάνες, όπως φόρο μεταβίβασης 2.026,21 ευρώ, 5.000,00 ευρώ ως μέρος αμοιβής μηχανικού, 3.500,00 ευρώ έξοδα συμβολαιογράφου για αγορά και 850,00 ευρώ έξοδα συμβολαιογράφου για δωρεά ποσοστού. Με βάση αυτά, το δικαστήριο αποτυπώνει ότι αιτιολογήθηκαν και αφαιρέθηκαν 44.616,16 ευρώ.
Επιπλέον, ενόψει της συζήτησης, οι ενάγοντες περιόρισαν περαιτέρω το αίτημά τους αναγνωρίζοντας ως πράγματι καταβληθέντα και άλλα ποσά, συνολικά 21.370,49 ευρώ, που σχετίζονται με εργασίες και προμήθειες. Έτσι, η απόφαση καταλήγει ότι οι ίδιοι οι ενάγοντες αποδέχθηκαν πως συνολικά 65.986,65 ευρώ δαπανήθηκαν πράγματι στο πλαίσιο της εντολής, επί συνόλου 67.350,00 ευρώ.
Κατόπιν αυτού του επανυπολογισμού, το ποσό για το οποίο δεν είχαν προσκομιστεί παραστατικά προσδιορίστηκε σε 1.363,35 ευρώ και όχι σε 13.177,80 ευρώ, όπως υποστήριζαν οι ενάγοντες.
Το καθοριστικό σημείο του σκεπτικού ήταν ότι, μολονότι προέκυψε πως υφίσταται ένα μικρό ποσό για το οποίο δεν προσκομίστηκαν παραστατικά, δεν προέκυψε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι το ποσό αυτό υπεξαιρέθηκε. Αντίθετα, η απόφαση δίνει έμφαση στο ότι ο εναγόμενος προσκόμισε παραστατικά για σχεδόν το σύνολο των χρημάτων που διαχειρίστηκε, στοιχείο που αξιολογήθηκε ως ενδεικτικό ως προς την απουσία πρόθεσης ιδιοποίησης. Επίσης σημειώνεται ό,τι οι ενάγοντες δεν προέβαλαν στην αγωγή ισχυρισμό ότι το στάδιο στο οποίο προχώρησε η οικοδομή δεν ανταποκρίνεται στα δαπανηθέντα ποσά.
Με βάση αυτά, το δικαστήριο έκρινε ότι η αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ’ ουσία.
