Εφθασε η ώρα; Από την εγκατάλειψη στη διεκδίκηση

• Μια νέα αρχή για το παλιό Νο­σο­κο­μείο μετά την πρό­σκλη­ση Άδωνι Γε­ωρ­γιά­δη και τη συμ­μα­χία φο­ρέ­ων

Στο προ­σκή­νιο επα­νέρ­χε­ται δυ­να­μι­κά το ζή­τη­μα της αξιο­ποί­η­σης του πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου, μετά την προ μηνών δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση του υπουρ­γού Υγεί­ας Άδωνι Γε­ωρ­γιά­δη και την ορ­γα­νω­μέ­νη κι­νη­το­ποί­η­ση επαγ­γελ­μα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών φο­ρέ­ων του νη­σιού. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ο υπουρ­γός, μι­λώ­ντας στην τη­λε­ό­ρα­ση «Κό­σμος», εμ­φα­νί­στη­κε ανοι­χτός σε κάθε τεκ­μη­ριω­μέ­νη πρό­τα­ση της Πε­ρι­φέ­ρειας, του Δήμου ή άλλου φορέα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης «προ­σβάλ­λει την πόλη» και δια­βε­βαιώ­νο­ντας πως, ακόμη και αν δεν υπάρ­ξει το­πι­κή πρω­το­βου­λία, θα ανα­ζη­τή­σει λύση εντός της θη­τεί­ας του. «Είναι με­γά­λο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο στο κέ­ντρο της πόλης και δεν μου αρέ­σει να είναι ερει­πω­μέ­νο», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Το ζή­τη­μα έχει ανα­δεί­ξει επα­νει­λημ­μέ­να με δη­μο­σιεύ­μα­τά της η «δ» εκτι­μώ­ντας ότι υπάρ­χουν ενερ­γοί πο­λί­τες και απ’ ό,τι δια­φαί­νε­ται και φο­ρείς που εν­δια­φέ­ρο­νται για την ανα­στρο­φή αυτής της απα­ρά­δε­κτης ει­κό­νας.

Επί­ση­μο αί­τη­μα συ­νά­ντη­σης με την Πε­ρι­φέ­ρεια

Το συ­γκρό­τη­μα, που θε­με­λιώ­θη­κε το 1924 ως Ospedale Regio di Rodi και εγκαι­νιά­στη­κε το 1926, απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό δείγ­μα της ιτα­λι­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κής πε­ριό­δου. Μετά την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου πε­ρι­ήλ­θε στο ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο και από το 2000, όταν οι υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας με­τα­φέρ­θη­καν στο νέο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο «Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου», εγκα­τα­λεί­φθη­κε ου­σια­στι­κά. Πα­ρό­τι έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί δια­τη­ρη­τέο από το 1986, η ει­κό­να του σή­με­ρα προ­κα­λεί έντο­νο προ­βλη­μα­τι­σμό. Σπα­σμέ­να πα­ρά­θυ­ρα, βαν­δα­λι­σμέ­νοι εσω­τε­ρι­κοί χώροι, ετοι­μόρ­ρο­ποι τοί­χοι και πα­ρα­με­λη­μέ­νοι κήποι συν­θέ­τουν ένα σκη­νι­κό εγκα­τά­λει­ψης στο κέ­ντρο της πόλης. Σύμ­φω­να με στοι­χεία που επι­κα­λού­νται το­πι­κοί φο­ρείς, την τε­λευ­ταία 25ετία έχουν κα­τα­γρα­φεί 19 πυρ­κα­γιές στον χώρο, ενώ έχουν εντο­πι­στεί και τρεις σοροί σε δια­φο­ρε­τι­κές χρο­νι­κές πε­ριό­δους, πε­ρι­στα­τι­κά που με­τα­φέ­ρουν το ζή­τη­μα από το επί­πε­δο της αι­σθη­τι­κής υπο­βάθ­μι­σης σε εκεί­νο της δη­μό­σιας ασφά­λειας και υγεί­ας. Στις αρχές του 2026 κα­τα­γρά­φε­ται μια νέα, συ­ντο­νι­σμέ­νη προ­σπά­θεια να ανοί­ξει θε­σμι­κά ο φά­κε­λος της αξιο­ποί­η­σης. Με επί­ση­μο έγ­γρα­φο, εκ­πρό­σω­ποι επαγ­γελ­μα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών φο­ρέ­ων απευ­θύ­νουν αί­τη­μα συ­νά­ντη­σης προς τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, ζη­τώ­ντας ου­σια­στι­κό διά­λο­γο με αντι­κεί­με­νο «την αξιο­ποί­η­ση του πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου».

Στο κεί­με­νο επι­ση­μαί­νε­ται ότι πρό­κει­ται για μία από τις πλέον υπο­βαθ­μι­σμέ­νες πε­ριο­χές της πόλης, η οποία θα μπο­ρού­σε να με­τα­τρα­πεί σε σύγ­χρο­νο πόλο έλξης για κα­τοί­κους και επι­σκέ­πτες, εφό­σον υπάρ­ξει συ­ντο­νι­σμέ­νη πα­ρέμ­βα­ση. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται, μά­λι­στα, ότι έχει ήδη γίνει «αρχή ανα­βάθ­μι­σης» με την ανα­καί­νι­ση της νέας πτέ­ρυ­γας και τη στέ­γα­ση της Πο­λε­ο­δο­μί­ας και άλλων υπη­ρε­σιών, με κα­θο­ρι­στι­κή -όπως ανα­φέ­ρε­ται-συμ­βο­λή της Πε­ρι­φέ­ρειας. Σή­με­ρα, στον χώρο στε­γά­ζε­ται από το 2011 ο Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, ενώ στην πρό­σθια όψη του συ­γκρο­τή­μα­τος λει­τουρ­γούν υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας και κοι­νω­νι­κές δομές. Το γε­γο­νός αυτό, όπως υπο­γραμ­μί­ζουν οι φο­ρείς, απο­δει­κνύ­ει ότι το ακί­νη­το δεν είναι «νεκρό», αλλά πα­ρα­μέ­νει με­ρι­κώς ενερ­γό, την ώρα που ση­μα­ντι­κά τμή­μα­τά του πα­ρα­μέ­νουν εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να και επι­κίν­δυ­να. Το αί­τη­μα συ­νυ­πο­γρά­φουν, με­τα­ξύ άλλων, ο πρό­ε­δρος του Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου Ηλίας Τσέρ­κης, ο πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Γιάν­νης Πάπ­που, η πρό­ε­δρος του ΤΕΕ Δω­δε­κα­νή­σου Μαίρη Πα­παν­δρέ­ου, εκ­πρό­σω­ποι επι­στη­μο­νι­κών συλ­λό­γων, του­ρι­στι­κών και επαγ­γελ­μα­τι­κών φο­ρέ­ων, καθώς και συν­δι­κα­λι­στι­κών και πο­λι­τι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, μια συμ­μα­χία που απο­τυ­πώ­νει το εύρος της ανη­συ­χί­ας στην το­πι­κή κοι­νω­νία.

Η συ­ζή­τη­ση για το μέλ­λον του πα­λιού Νο­σο­κο­μεί­ου δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται πλέον στη δια­πί­στω­ση της φθο­ράς. Αγ­γί­ζει ζη­τή­μα­τα ασφά­λειας, ποιό­τη­τας ζωής, αστι­κής ανα­ζω­ο­γό­νη­σης και πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Η αξιο­ποί­η­σή του μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει κα­τα­λύ­τη για την ανα­βάθ­μι­ση ολό­κλη­ρου του κέ­ντρου της Ρόδου και να δώσει νέα ταυ­τό­τη­τα σε έναν χώρο που σή­με­ρα λει­τουρ­γεί ως «κενό» στον αστι­κό ιστό. Το επό­με­νο βήμα θα κρι­θεί στο πεδίο της θε­σμι­κής συ­νερ­γα­σί­ας, αν η πρό­σκλη­ση του υπουρ­γού και η πρω­το­βου­λία των φο­ρέ­ων θα με­τα­φρα­στούν σε συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο με σαφές ιδιο­κτη­σια­κό και διοι­κη­τι­κό πλαί­σιο. Για τη Ρόδο, το παλιό Νο­σο­κο­μείο δεν είναι απλώς ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο κτή­ριο, είναι ένα σύμ­βο­λο που κα­λεί­ται να επι­λέ­ξει αν θα πα­ρα­μεί­νει ερεί­πιο ή θα με­τα­τρα­πεί σε μοχλό ανα­γέν­νη­σης.