Η διαμάχη για τις εισπράξεις από τον Δήμο Ρόδου και το Λιμενικό Ταμείο έφερε στο προσκήνιο εκχώρηση απαιτήσεων και χρήματα από τιμολόγια

Η ένδικη διαφορά που απα­σχό­λησε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου δεν ξεκί­νησε από ένα μεμο­νω­μένο τιμο­λό­γιο ή από μια τυχαία συναλ­λαγή. Ήταν το απο­τέ­λε­σμα μιας πολυ­ε­τούς συνερ­γα­σίας στον χώρο της καθα­ριό­τη­τας και της δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των, η οποία στην πορεία μετα­τρά­πηκε σε σύγκρουση για το ποιος δικαιού­ται να εισπρά­ξει χρήματα από δημό­σιους φορείς και με ποια δια­δι­κα­σία.

Στο Εφετείο, την εταιρία εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ευδοκία Δοκο­πού­λου και Κων­στα­ντί­νος Καρα­μπά­τσας, ενώ τον αντί­δικο εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.

Η ένδικη διαφορά

Η εται­ρεία υπο­στή­ριξε συγκε­κρι­μένα ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε καταρ­τί­σει και κάνει χρήση πλαστών συμ­βά­σεων.

Όπως εξέθεσε από το έτος 2007 και μετά, στο πλαίσιο συμ­με­το­χής της εται­ρείας σε δια­γω­νι­σμό του τότε Δήμου Ιαλυσού για την ανά­δειξη ανα­δό­χου στο έργο «Εργα­σίες απο­κο­μι­δής απορ­ριμ­μά­των και οδο­κα­θα­ρι­σμού» και ενόψει του γεγο­νό­τος ότι οι δρα­στη­ριό­τη­τές της στο νησί ολοένα και διευ­ρύ­νο­νταν, ανα­πτύ­χθη­καν μεταξύ της εται­ρείας και του κατη­γο­ρού­με­νου σχέσεις αμοι­βαίας εμπι­στο­σύ­νης, δια­μορ­φώ­νο­ντας τους όρους μίας στενής και συστη­μα­τι­κής συνερ­γα­σίας η οποία διήρ­κεσε μέχρι και το καλο­καίρι του 2012, οπότε και διεκόπη.

Όπως δια­τεί­νε­ται η εται­ρεία, στο πλαίσιο των δρα­στη­ριο­τή­των της, την 21η Δεκεμ­βρίου 2011, υπέ­γραψε υπό την ιδιό­τητα της «ανα­δό­χου -εκμισθώτριας» με τον πρώην δήμαρχο Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρνά σύμβαση μίσθω­σης, με την οποία εκμί­σθωσε στον Δήμο έξι απορ­ριμ­μα­το­φόρα οχήματα χωρη­τι­κό­τη­τας 16 κυβικών μέτρων, ένα απορ­ριμ­μα­το­φόρο όχημα χωρη­τι­κό­τη­τας 2 κυβικών μέτρων και ένα τετρα­ξο­νικό φορτηγό. Η σύμβαση ορί­σθηκε να είναι τρί­μη­νης διάρ­κειας, και συγκε­κρι­μένα από τον Ιανουά­ριο του 2012 έως και τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Σε εκτέ­λεση της σύμ­βα­σης μίσθω­σης, εκδό­θη­καν δύο τιμο­λό­για αξίας 138.323,23 και 276.646,46 ευρώ.

Τον Αύγου­στο του ίδιου έτους, ύστερα από τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία μεταξύ της εται­ρείας και των αρμο­δίων οικο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών του Δήμου, η εται­ρεία πλη­ρο­φο­ρή­θηκε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, την ύπαρξη και κατάρ­τιση ενός ανύ­παρ­κτου εγγρά­φου, ήτοι μίας πλα­στο­γρα­φη­μέ­νης από την αρχή έως το τέλος υπο­τι­θέ­με­νης «Σύμ­βα­σης Εκχώ­ρη­σης Απαι­τή­σεως» μεταξύ της εται­ρείας και του κατη­γο­ρού­με­νου, με φερό­μενη ημε­ρο­μη­νία υπο­γρα­φής την 6η Απρι­λίου 2012 και την είσπραξη από τον κατη­γο­ρού­μενο από το ταμείο του Δήμου στις 3.8.2012, ποσού 109.704,63 ευρώ και εν συνε­χεία, στις 26 Οκτω­βρίου 2012, την είσπραξη του Φ.Π.Α., που αντι­στοι­χεί στο ανωτέρω ποσό, ήτοι 19.079,07 ευρώ.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ουδέ­ποτε υπέ­γραψε με τον ενα­γό­μενο σύμβαση εκχώ­ρη­σης, η οποία της απε­στάλη περί τα μέσα Σεπτεμ­βρίου 2012.

Στο έγγραφο, όπως δια­τεί­νε­ται, έχει τεθεί από τον ίδιο η σφρα­γίδα της εται­ρείας και η υπο­γραφή του νομίμου εκπρο­σώ­που της, υπό την ιδιό­τητα του προ­έ­δρου και δ/ντος συμ­βού­λου. H εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι, η σύμβαση είναι πλα­στο­γρα­φη­μένη, από το περιε­χό­μενο και τη δια­τύ­πωσή της.

Εμφα­νί­ζε­ται μεταξύ άλλων, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, να εκχωρεί ανύ­παρ­κτες απαι­τή­σεις της έναντι του Δήμου Ρόδου, από υπη­ρε­σίες, που ουδέ­ποτε είχε ανα­λά­βει δυνάμει σχε­τι­κής σύμ­βα­σης.

Συγκε­κρι­μένα σε αντί­θεση με τα όσα ανα­φέ­ρο­νται στην σύμβαση εκχώ­ρη­σης, δεν υφί­στα­ται, αλλά ούτε υπήρξε ποτέ στο παρελ­θόν, σύμβαση μεταξύ της εται­ρείας και του Δήμου Ρόδου σχετική με την περι­συλ­λογή απορ­ριμ­μά­των από το αερο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» της Ρόδου.

Η εται­ρεία την 2α Μαρτίου 2009, υπέ­γραψε εξάλλου υπό την ιδιό­τητα της «ανα­δό­χου» με τον τότε δήμαρχο κ. Χατζή Χατζηευ­θυ­μίου, ο οποίος ενερ­γούσε ως νόμιμος εκπρό­σω­πος του Δημο­τι­κού Λιμε­νι­κού Ταμείου Νότιας Δωδε­κα­νή­σου (Δ.Λ.Τ.Ν.Δ.) σύμβαση με αντι­κεί­μενο την παροχή των αιτού­με­νων ευκο­λιών για την υποδοχή στερεών απο­βλή­των, δηλαδή την παροχή υπη­ρε­σιών παρα­λα­βής, προ­σω­ρι­νής απο­θή­κευ­σης, μετα­φο­ράς, πιθανής επε­ξερ­γα­σίας και νόμιμης τελικής διά­θε­σης των παρα­γό­με­νων αστικών και μη επι­κίν­δυ­νων στερεών απο­βλή­των από τα πλοία και τα πλωτά ναυ­πη­γή­ματα. Η σύμβαση διήρ­κεσε 35 μήνες, αρχό­μενη την 1.3.2009.

Εκδό­θη­καν τρία τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών, ποσού 47.970,53 ευρώ, 52.860,33 ευρώ και 29.343,36 ευρώ, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του Φ.Π.Α.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι στο πλαίσιο της μέχρι τότε καλής συνερ­γα­σίας με τον κατη­γο­ρού­μενο τον εξου­σιο­δό­τη­σαν, να εισπρά­ξει την απαί­τηση αυτή, ενόψει του γεγο­νό­τος ότι είχε κινηθεί και νομική δια­δι­κα­σία εκ μέρους της εται­ρείας, για την είσπραξη δύο τιμο­λο­γίων παροχής υπη­ρε­σιών.

Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος τον Μάιο του 2012, εμφα­νί­στηκε στο Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου ως εκπρό­σω­πος της εται­ρείας και εισέ­πραξε ποσό ύψους 93.848,24 ευρώ το οποίο ουδέ­ποτε απέδωσε.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος αντί να επι­στρέ­ψει στην εται­ρεία, ως όφειλε, το συνο­λικό ποσό των 222.631,94 €, της απέ­στειλε στις 9 Νοεμ­βρίου 2012 εξώδικη δήλωση – πρό­σκληση – όχληση και δια­μαρ­τυ­ρία στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι υπε­ξαί­ρεσε τα χρήματα που του ανήκαν και συγκε­κρι­μένα το ποσό των 276.646,14 ευρώ, που εισπρά­χθηκε από τον Δήμο Ρόδου, ενώ δήθεν του το είχε εκχω­ρή­σει σύμφωνα με την σύμβαση εκχώ­ρη­σης, την οποία καταγ­γέλ­λουν ως πλαστή.

Επι­πρό­σθετα απέ­στειλε από­δειξη παροχής υπη­ρε­σιών, ποσού 208.852,72 ευρώ, ως αμοιβή για την παροχή υπη­ρε­σιών συμ­βού­λου στην ανάληψη του έργου «Παροχή ευκο­λιών για την υποδοχή στερεών απο­βλή­των» στο λιμάνι της Ρόδου ως προς το χρονικό διά­στημα από 1 Μαρτίου 2009 έως και 28 Φεβρουα­ρίου 2011.

Η εται­ρεία δια­τεί­νε­ται ότι ο ενα­γό­με­νος ισχυ­ρί­στηκε το εξής παρά­δοξο, ότι του οφείλει το ποσό των 208.852,72 ευρώ, για την εκ μέρους του παροχή συμ­βου­λευ­τι­κών υπη­ρε­σιών στην ανάληψη ενός έργου από την εκτέ­λεση του οποίου τιμο­λό­γησε το συνο­λικό ποσό των 130.174,22 ευρώ συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του Φ.Π.Α.

Από την Εισαγ­γε­λική έρευνα ωστόσο και κατόπιν διε­νέρ­γειας γρα­φο­λο­γι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης προ­έ­κυψε ότι η υπο­γραφή στην σύμβαση εκχώ­ρη­σης απαί­τη­σης στην θέση της εκχω­ρή­τριας είναι όμοια με αυτήν του εκπρο­σώ­που της εται­ρείας και περαι­τέρω προ­έ­κυψε ότι δεν συν­δέ­ε­ται με τον κατη­γο­ρού­μενο και ότι δεν την έχει θέσει εκείνος.

Φέρεται εξάλλου να προ­έ­κυψε ότι η εγκα­λούσα εται­ρεία του οφείλει αμοιβές για τις παρα­σχε­θεί­σες υπη­ρε­σίες και ότι νόμιμα και εν γνώσει της εται­ρείας είχε εισπρά­ξει τις ανωτέρω αμοιβές.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος μάλιστα εγχεί­ρησε επι­στολή της εται­ρείας με την οποία ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι του όφειλε 273.502,52 ευρώ και είχε δεσμευ­τεί να του απο­στεί­λει ειδικό πλη­ρε­ξού­σιο για την είσπραξή τους από τον Δήμο Ρόδου.

Ο πυρήνας της δια­φο­ράς στα αστικά δικα­στή­ρια

Το αντι­κεί­μενο της ένδικης δια­φο­ράς ήταν συγκε­κρι­μένο και μετρή­σιμο: η εται­ρεία ζητούσε να της επι­δι­κα­στούν χρήματα που, κατά τον ισχυ­ρι­σμό της, εισπρά­χθη­καν από τον αντί­δικο από τον Δήμο Ρόδου και από το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, ενώ τα χρήματα αυτά συν­δέ­ο­νταν με τιμο­λό­για και έργα που η ίδια θεω­ρούσε ότι την αφο­ρού­σαν.

Η οικο­νο­μική διεκ­δί­κηση δεν ήταν μικρή. Η εται­ρεία ζητούσε απο­ζη­μί­ωση 222.631,94 ευρώ ως υλική ζημία και επι­πλέον 50.000,00 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ηθική βλάβη, στη­ρί­ζο­ντας το αφήγημά της στο ό,τι υπέστη όχι μόνο οικο­νο­μικό πλήγμα αλλά και βλάβη στην εικόνα της από τον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι εισπρά­ξεις.

Εδώ ακριβώς χτί­στηκε η σύγκρουση και στα αστικά δικα­στή­ρια. Η εται­ρεία, στη γραμμή που παρου­σί­ασε, ήθελε να δείξει ότι δεν υπήρχε πραγ­μα­τική βούληση να εκχω­ρη­θούν αυτές οι απαι­τή­σεις, άρα όποιος εισέ­πραξε ως εκδο­χέας το έκανε χωρίς δικαί­ωμα. Από την άλλη, το υλικό της δικο­γρα­φίας που αξιο­λό­γησε το Δικα­στή­ριο έδινε βάρος στη συνο­λική οικο­νο­μική σχέση και στο αν οι συγκε­κρι­μέ­νες απαι­τή­σεις συν­δέ­ο­νταν με πραγ­μα­τική συνερ­γα­σία και πραγ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις.

Η μία πλευρά επι­χεί­ρησε να δώσει στην υπόθεση χαρα­κτη­ρι­στικά αθέ­μι­της πρα­κτι­κής, με αιχμές για το πώς παρου­σιά­στη­καν έγγραφα και πώς κινή­θη­καν δια­δι­κα­σίες πλη­ρω­μής σε δημό­σιους φορείς. Η άλλη πλευρά, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται από την αξιο­λό­γηση του Δικα­στη­ρίου, ανέ­δειξε μια σταθερή συνερ­γα­σία όπου υπήρχε συμ­φω­νία αμοιβής ποσο­στού 19% επί των τιμο­λο­γίων και μάλιστα αυτό φέρεται να προ­κύ­πτει από καρ­τέ­λες κίνησης υπο­λοί­πων που είχαν απο­στα­λεί, καθώς και από επι­κοι­νω­νίες που κατα­γρά­φουν επι­βε­βαί­ωση και επέ­κταση συνερ­γα­σίας.