Ίμια 30 χρόνια μετά: «Να είμαστε άξιοι της θυσίας τους» – Το μήνυμα του Νίκου Βλαχάκου

Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, ένα από τα πιο οριακά επει­σό­δια της σύγ­χρο­νης ελλη­νο­τουρ­κι­κής ιστο­ρίας, η μνήμη παρα­μέ­νει ζωντανή και βαριά. Η απώλεια των τριών αξιω­μα­τι­κών του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού – του Χρι­στό­δου­λου Καρα­θα­νάση, του Πανα­γιώτη Βλα­χά­κου και του Έκτορα Για­λο­ψού – δεν απο­τε­λεί απλώς ιστο­ρική αναφορά, αλλά σημείο ανα­φο­ράς για το πώς η Ελλάδα αντι­λαμ­βά­νε­ται την απο­τροπή, τη δια­χεί­ριση κρίσεων και το τίμημα της ειρήνης.

Ο Νίκος Βλα­χά­κος, βου­λευ­τής της Νέας Δημο­κρα­τίας και αδερφός του Πανα­γιώτη Βλα­χά­κου, μιλά στο skai.gr με αφορμή τη συμπλή­ρωση 30 ετών από εκείνη τη νύχτα. Μιλά όχι μόνο ως πολι­τι­κός, αλλά ως άνθρω­πος που κουβαλά τρεις δεκα­ε­τίες μνήμης, απώ­λειας και ευθύνης.

 «Το 30 δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά 30 χρόνια απουσία από τις ζωές μας»

Για τους συγ­γε­νείς των τριών αξιω­μα­τι­κών που χάθηκαν εκείνη τη νύχτα, ο χρόνος δεν λει­τουρ­γεί ως από­σταση. Λει­τουρ­γεί ως απουσία. Όπως λέει ο Νίκος Βλα­χά­κος, «δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι τριάντα χρόνια απου­σίας από τις ζωές μας».

Και μιλά πρω­τί­στως ως αδελφός, επι­μέ­νο­ντας ότι η πολι­τική του ιδιό­τητα δεν τέμνε­ται με τη μνήμη. «Είναι λεπτές ισορ­ρο­πίες. Όμως παρα­μένω αδελφός. Το πολι­τικό μου status δεν έχει καμία σχέση. Δεν θα εκμε­ταλ­λευτώ ποτέ την πολι­τική μου ιδιό­τητα», τονίζει. Και προ­σθέ­τει: «Παρα­μένω αδελφός του Τάκη Βλα­χά­κου και φίλος του Χρι­στό­δου­λου Καρα­θα­νάση και του Έκτορα Για­λο­ψού».

Οι τρεις αξιω­μα­τι­κοί, όπως σημειώ­νει, απο­τε­λού­σαν «ομοιο­γε­νές πλήρωμα».

«Ήταν το πλήρωμα συγκε­κρι­μέ­νου ελι­κο­πτέ­ρου, πετού­σαν πάντοτε μαζί», λέει, εξη­γώ­ντας ότι η μεταξύ τους συνοχή και επαγ­γελ­μα­τική σχέση ήταν δεδο­μένη.

Οι τρεις αυτοί αξιω­μα­τι­κοί έγιναν σύμβολα όχι από επιλογή, αλλά επειδή έκαναν το καθήκον τους. «Δεν γνώ­ρι­ζαν εκείνη τη νύχτα ότι θα γρα­φτούν στην ιστορία της νεό­τε­ρης Ελλάδας», επι­ση­μαί­νει. Και συμπλη­ρώ­νει πως η μνήμη δεν αφορά μόνο τον τρόπο που χάθηκαν, αλλά κυρίως τον τρόπο που έζησαν. «Ήταν αξιω­μα­τι­κοί του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, άνθρω­ποι του καθή­κο­ντος, νέοι Έλληνες που πίστε­ψαν ότι η πατρίδα δεν είναι έννοια αφη­ρη­μένη, αλλά καθη­με­ρινή ευθύνη, πίστη και αφο­σί­ωση».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην ίδια την κρίση των Ιμίων, ο Νίκος Βλα­χά­κος τονίζει ότι πρό­κει­ται για γεγονός που προ­κλή­θηκε από την τουρ­κική πλευρά. Θυμίζει μάλιστα, επι­κα­λού­με­νος και το ντο­κι­μα­ντέρ του Αλέξη Παπα­χελά στον ΣΚΑΪ, ότι τίθεται σοβαρά το ερώτημα αν υπήρξε δόλος από την αρχή, με στόχο την πρό­κληση ενός επει­σο­δίου. «Τι επι­δί­ω­καν με την προ­σά­ραξη του πλοίου στη βρα­χο­νη­σίδα ώστε να οδη­γη­θούμε, έναν μήνα μετά, σε εκείνη την κρίσιμη νύχτα, στα πρόθυρα του πολέμου», ανα­ρω­τιέ­ται.

Κατά τον ίδιο, τότε «δόθηκε η δυνα­τό­τητα να αμφι­σβη­τη­θεί η ελλη­νι­κό­τητα των νησιών μας». Υπο­γραμ­μί­ζει ωστόσο ότι το νομικό καθε­στώς είναι απο­λύ­τως σαφές. «Η Συνθήκη των Παρι­σίων του 1947 δίνει καθαρά τα Ίμια μαζί με ολό­κληρο το σύμπλεγμα των Δωδε­κα­νή­σων στην Ελλάδα. Από εμάς δεν υπάρχει θέμα απε­μπό­λη­σης της εθνικής μας κυριαρ­χίας».

«Να μην νιώ­σουμε ξανά ταπει­νω­μέ­νοι Έλληνες»

Τριάντα χρόνια μετά, όπως σημειώ­νει, υπάρχει πλέον γνώση και εμπει­ρία. «Έχουμε τη δυνα­τό­τητα να ξέρουμε τι μπορεί να μας περι­μέ­νει», λέει, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η μνήμη εκείνης της νύχτας πρέπει να λει­τουρ­γεί ως οδηγός ώστε η χώρα να μην βρεθεί ξανά σε θέση ταπεί­νω­σης. «Να μην ξανα­βρε­θούμε σε μια στιγμή που θα νιώ­σουμε ταπει­νω­μέ­νοι Έλληνες», σημειώ­νει, κάνο­ντας αναφορά και στην ένταση που υπήρξε τότε μεταξύ της πολι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ηγεσίας.

Στο σήμερα, εκτιμά ότι η Ελλάδα βρί­σκε­ται «στο καλύ­τερο δυνατό σημείο». Ανα­φέ­ρε­ται ιδιαί­τερα στην ενί­σχυση του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού και στη φρεγάτα «Κίμων», την οποία χαρα­κτη­ρί­ζει «καθαρή δήλωση απο­τρο­πής επι­θε­τι­κό­τη­τας». Όπως λέει, η επι­χει­ρη­σιακή ενί­σχυση απο­τε­λεί πολ­λα­πλα­σια­στή ισχύος, που θα ενι­σχυ­θεί περαι­τέρω με την ένταξη και των υπό­λοι­πων φρε­γα­τών.

Οι τρεις αξιω­μα­τι­κοί μπορεί να έχουν τιμηθεί από την Πολι­τεία και τις γενέ­τει­ρές τους. Όμως, όπως υπο­γραμ­μί­ζει, η ουσία δεν βρί­σκε­ται στις τιμές. «Δεν έγιναν σύμβολα από επιλογή. Εκτέ­λε­σαν το καθήκον τους», λέει, προ­σθέ­το­ντας ότι η θυσία τους υπεν­θυ­μί­ζει κάτι δύσκολο αλλά ανα­γκαίο: «Ότι στις κρί­σι­μες ώρες, οι πολι­τι­κές ενέρ­γειες ή η απουσία καθαρών απο­φά­σεων έχουν συνέ­πειες. Και αυτές οι συνέ­πειες δεν διορ­θώ­νο­νται».

Γι’ αυτό, όπως σημειώ­νει, η ιστορία των Ιμίων δεν μπορεί να περιο­ρί­ζε­ται σε μια απλή χρο­νο­λο­γική αναφορά στα σχολικά βιβλία. «Δεν μπορεί να λέμε απλώς ότι υπήρξε μια δύσκολη βραδιά. Χάθηκαν τρεις Έλληνες αξιω­μα­τι­κοί», τονίζει.

«Πατριώ­της σημαί­νει να αγαπάς την Ελλάδα χωρίς να μισείς τους άλλους»

Κλεί­νο­ντας, δια­χω­ρί­ζει με σαφή­νεια τον πατριω­τι­σμό από τον εθνι­κι­σμό.

«Το να είσαι πατριώ­της σημαί­νει να αγαπάς την Ελλάδα σου χωρίς να μισείς τους άλλους», λέει, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι στις κρί­σι­μες στιγμές οι Έλληνες οφεί­λουν να είναι ενω­μέ­νοι. «Το να κοι­μά­σαι υπε­ρή­φα­νος Έλληνας δεν σημαί­νει ότι πρέπει να ξυπνάς ταπει­νω­μέ­νος σύμ­μα­χος».

Και κατα­λή­γει με μια φράση που συμπυ­κνώ­νει το νόημα της μνήμης:

«Τα τρία αυτά παλι­κά­ρια δεν ζητούν δικαί­ωση με τα λόγια. Ζητούν να είμαστε άξιοι της θυσίας τους. Να τους θυμό­μα­στε και να τους τιμούμε χωρίς να ξεχνάμε».

Πηγή: skai.gr