Ίμια 30 χρόνια μετά: «Να είμαστε άξιοι της θυσίας τους» – Το μήνυμα του Νίκου Βλαχάκου

Τριά­ντα χρό­νια μετά την κρίση των Ιμίων, ένα από τα πιο ορια­κά επει­σό­δια της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής ιστο­ρί­ας, η μνήμη πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νή και βαριά. Η απώ­λεια των τριών αξιω­μα­τι­κών του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού – του Χρι­στό­δου­λου Κα­ρα­θα­νά­ση, του Πα­να­γιώ­τη Βλα­χά­κου και του Έκτο­ρα Για­λο­ψού – δεν απο­τε­λεί απλώς ιστο­ρι­κή ανα­φο­ρά, αλλά ση­μείο ανα­φο­ράς για το πώς η Ελ­λά­δα αντι­λαμ­βά­νε­ται την απο­τρο­πή, τη δια­χεί­ρι­ση κρί­σε­ων και το τί­μη­μα της ει­ρή­νης.

Ο Νίκος Βλα­χά­κος, βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και αδερ­φός του Πα­να­γιώ­τη Βλα­χά­κου, μιλά στο skai.gr με αφορ­μή τη συ­μπλή­ρω­ση 30 ετών από εκεί­νη τη νύχτα. Μιλά όχι μόνο ως πο­λι­τι­κός, αλλά ως άν­θρω­πος που κου­βα­λά τρεις δε­κα­ε­τί­ες μνή­μης, απώ­λειας και ευ­θύ­νης.

 «Το 30 δεν είναι απλώς ένας αριθ­μός, αλλά 30 χρό­νια απου­σία από τις ζωές μας»

Για τους συγ­γε­νείς των τριών αξιω­μα­τι­κών που χά­θη­καν εκεί­νη τη νύχτα, ο χρό­νος δεν λει­τουρ­γεί ως από­στα­ση. Λει­τουρ­γεί ως απου­σία. Όπως λέει ο Νίκος Βλα­χά­κος, «δεν είναι απλώς ένας αριθ­μός. Είναι τριά­ντα χρό­νια απου­σί­ας από τις ζωές μας».

Και μιλά πρω­τί­στως ως αδελ­φός, επι­μέ­νο­ντας ότι η πο­λι­τι­κή του ιδιό­τη­τα δεν τέ­μνε­ται με τη μνήμη. «Είναι λε­πτές ισορ­ρο­πί­ες. Όμως πα­ρα­μέ­νω αδελ­φός. Το πο­λι­τι­κό μου status δεν έχει καμία σχέση. Δεν θα εκ­με­ταλ­λευ­τώ ποτέ την πο­λι­τι­κή μου ιδιό­τη­τα», το­νί­ζει. Και προ­σθέ­τει: «Πα­ρα­μέ­νω αδελ­φός του Τάκη Βλα­χά­κου και φίλος του Χρι­στό­δου­λου Κα­ρα­θα­νά­ση και του Έκτο­ρα Για­λο­ψού».

Οι τρεις αξιω­μα­τι­κοί, όπως ση­μειώ­νει, απο­τε­λού­σαν «ομοιο­γε­νές πλή­ρω­μα».

«Ήταν το πλή­ρω­μα συ­γκε­κρι­μέ­νου ελι­κο­πτέ­ρου, πε­τού­σαν πά­ντο­τε μαζί», λέει, εξη­γώ­ντας ότι η με­τα­ξύ τους συ­νο­χή και επαγ­γελ­μα­τι­κή σχέση ήταν δε­δο­μέ­νη.

Οι τρεις αυτοί αξιω­μα­τι­κοί έγι­ναν σύμ­βο­λα όχι από επι­λο­γή, αλλά επει­δή έκα­ναν το κα­θή­κον τους. «Δεν γνώ­ρι­ζαν εκεί­νη τη νύχτα ότι θα γρα­φτούν στην ιστο­ρία της νε­ό­τε­ρης Ελ­λά­δας», επι­ση­μαί­νει. Και συ­μπλη­ρώ­νει πως η μνήμη δεν αφορά μόνο τον τρόπο που χά­θη­καν, αλλά κυ­ρί­ως τον τρόπο που έζη­σαν. «Ήταν αξιω­μα­τι­κοί του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού, άν­θρω­ποι του κα­θή­κο­ντος, νέοι Έλ­λη­νες που πί­στε­ψαν ότι η πα­τρί­δα δεν είναι έν­νοια αφη­ρη­μέ­νη, αλλά κα­θη­με­ρι­νή ευ­θύ­νη, πίστη και αφο­σί­ω­ση».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην ίδια την κρίση των Ιμίων, ο Νίκος Βλα­χά­κος το­νί­ζει ότι πρό­κει­ται για γε­γο­νός που προ­κλή­θη­κε από την τουρ­κι­κή πλευ­ρά. Θυ­μί­ζει μά­λι­στα, επι­κα­λού­με­νος και το ντο­κι­μα­ντέρ του Αλέξη Πα­πα­χε­λά στον ΣΚΑΪ, ότι τί­θε­ται σο­βα­ρά το ερώ­τη­μα αν υπήρ­ξε δόλος από την αρχή, με στόχο την πρό­κλη­ση ενός επει­σο­δί­ου. «Τι επι­δί­ω­καν με την προ­σά­ρα­ξη του πλοί­ου στη βρα­χο­νη­σί­δα ώστε να οδη­γη­θού­με, έναν μήνα μετά, σε εκεί­νη την κρί­σι­μη νύχτα, στα πρό­θυ­ρα του πο­λέ­μου», ανα­ρω­τιέ­ται.

Κατά τον ίδιο, τότε «δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να αμ­φι­σβη­τη­θεί η ελ­λη­νι­κό­τη­τα των νη­σιών μας». Υπο­γραμ­μί­ζει ωστό­σο ότι το νο­μι­κό κα­θε­στώς είναι απο­λύ­τως σαφές. «Η Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων του 1947 δίνει κα­θα­ρά τα Ίμια μαζί με ολό­κλη­ρο το σύ­μπλεγ­μα των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα. Από εμάς δεν υπάρ­χει θέμα απε­μπό­λη­σης της εθνι­κής μας κυ­ριαρ­χί­ας».

«Να μην νιώ­σου­με ξανά τα­πει­νω­μέ­νοι Έλ­λη­νες»

Τριά­ντα χρό­νια μετά, όπως ση­μειώ­νει, υπάρ­χει πλέον γνώση και εμπει­ρία. «Έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να ξέ­ρου­με τι μπο­ρεί να μας πε­ρι­μέ­νει», λέει, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η μνήμη εκεί­νης της νύ­χτας πρέ­πει να λει­τουρ­γεί ως οδη­γός ώστε η χώρα να μην βρε­θεί ξανά σε θέση τα­πεί­νω­σης. «Να μην ξα­να­βρε­θού­με σε μια στιγ­μή που θα νιώ­σου­με τα­πει­νω­μέ­νοι Έλ­λη­νες», ση­μειώ­νει, κά­νο­ντας ανα­φο­ρά και στην έντα­ση που υπήρ­ξε τότε με­τα­ξύ της πο­λι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ηγε­σί­ας.

Στο σή­με­ρα, εκτι­μά ότι η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται «στο κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό ση­μείο». Ανα­φέ­ρε­ται ιδιαί­τε­ρα στην ενί­σχυ­ση του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού και στη φρε­γά­τα «Κίμων», την οποία χα­ρα­κτη­ρί­ζει «κα­θα­ρή δή­λω­ση απο­τρο­πής επι­θε­τι­κό­τη­τας». Όπως λέει, η επι­χει­ρη­σια­κή ενί­σχυ­ση απο­τε­λεί πολ­λα­πλα­σια­στή ισχύ­ος, που θα ενι­σχυ­θεί πε­ραι­τέ­ρω με την έντα­ξη και των υπό­λοι­πων φρε­γα­τών.

Οι τρεις αξιω­μα­τι­κοί μπο­ρεί να έχουν τι­μη­θεί από την Πο­λι­τεία και τις γε­νέ­τει­ρές τους. Όμως, όπως υπο­γραμ­μί­ζει, η ουσία δεν βρί­σκε­ται στις τιμές. «Δεν έγι­ναν σύμ­βο­λα από επι­λο­γή. Εκτέ­λε­σαν το κα­θή­κον τους», λέει, προ­σθέ­το­ντας ότι η θυσία τους υπεν­θυ­μί­ζει κάτι δύ­σκο­λο αλλά ανα­γκαίο: «Ότι στις κρί­σι­μες ώρες, οι πο­λι­τι­κές ενέρ­γειες ή η απου­σία κα­θα­ρών απο­φά­σε­ων έχουν συ­νέ­πειες. Και αυτές οι συ­νέ­πειες δεν διορ­θώ­νο­νται».

Γι’ αυτό, όπως ση­μειώ­νει, η ιστο­ρία των Ιμίων δεν μπο­ρεί να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μια απλή χρο­νο­λο­γι­κή ανα­φο­ρά στα σχο­λι­κά βι­βλία. «Δεν μπο­ρεί να λέμε απλώς ότι υπήρ­ξε μια δύ­σκο­λη βρα­διά. Χά­θη­καν τρεις Έλ­λη­νες αξιω­μα­τι­κοί», το­νί­ζει.

«Πα­τριώ­της ση­μαί­νει να αγα­πάς την Ελ­λά­δα χωρίς να μι­σείς τους άλ­λους»

Κλεί­νο­ντας, δια­χω­ρί­ζει με σα­φή­νεια τον πα­τριω­τι­σμό από τον εθνι­κι­σμό.

«Το να είσαι πα­τριώ­της ση­μαί­νει να αγα­πάς την Ελ­λά­δα σου χωρίς να μι­σείς τους άλ­λους», λέει, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι στις κρί­σι­μες στιγ­μές οι Έλ­λη­νες οφεί­λουν να είναι ενω­μέ­νοι. «Το να κοι­μά­σαι υπε­ρή­φα­νος Έλ­λη­νας δεν ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να ξυ­πνάς τα­πει­νω­μέ­νος σύμ­μα­χος».

Και κα­τα­λή­γει με μια φράση που συ­μπυ­κνώ­νει το νόημα της μνή­μης:

«Τα τρία αυτά πα­λι­κά­ρια δεν ζη­τούν δι­καί­ω­ση με τα λόγια. Ζη­τούν να εί­μα­στε άξιοι της θυ­σί­ας τους. Να τους θυ­μό­μα­στε και να τους τι­μού­με χωρίς να ξε­χνά­με».

 

Πηγή: skai.gr