Aποστρατείες στην Ρόδο άνοιξαν συζήτηση για το αν οι κρίσεις έδωσαν πραγματική ευκαιρία αξιολόγησης

• Το Ανώ­τα­το Συμ­βού­λιο υπό τον Αρ­χη­γό Αντι­στρά­τη­γο Δη­μή­τριο Μάλ­λιο προ­χώ­ρη­σε σε απο­φά­σεις που χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν άδι­κες για αξιω­μα­τι­κούς με κύρος και προ­σφο­ρά, την ώρα που οι διοι­κή­σεις σε Ρόδο και Κω αλ­λά­ζουν σε κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο

Η αφε­τη­ρία των τε­λευ­ταί­ων εξε­λί­ξε­ων στην Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία βρί­σκε­ται στην κο­ρυ­φή της πυ­ρα­μί­δας, εκεί όπου η κρίση των ανώ­τα­των αξιω­μα­τι­κών λει­τουρ­γεί ως ση­μείο κα­μπής για όλο το σύ­στη­μα διοί­κη­σης. Μετά την κρίση των Τα­ξιαρ­χών, ακο­λού­θη­σε η δια­δι­κα­σία για τους Αστυ­νο­μι­κούς Διευ­θυ­ντές, με τις απο­φά­σεις να λαμ­βά­νο­νται από το Ανώ­τα­το Συμ­βού­λιο του Σώ­μα­τος υπό την προ­ε­δρία του Αρ­χη­γού της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας Αντι­στρά­τη­γου Δη­μή­τριου Μάλ­λιου και με την συμ­με­το­χή των Αντι­στρά­τη­γων Αστυ­νο­μί­ας Γε­ώρ­γιου Πα­πα­δό­που­λου και Νι­κό­λα­ου Σπυ­ρι­δά­κη.

Η θε­σμι­κή ει­κό­να είναι κα­θα­ρή. Πρό­κει­ται για το ανώ­τα­το όρ­γα­νο που απο­φα­σί­ζει για προ­α­γω­γές, με­τα­κι­νή­σεις και απο­στρα­τεί­ες, με γνώ­μο­να τις ανά­γκες της υπη­ρε­σί­ας και την στε­λέ­χω­ση των θέ­σε­ων ευ­θύ­νης. Εκεί όμως που η τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία συ­να­ντά την κα­θη­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των νη­σιών, ει­δι­κά στην Ρόδο, δια­μορ­φώ­νε­ται ένα δια­φο­ρε­τι­κό κλίμα. Ένα κλίμα δυ­σφο­ρί­ας και πι­κρί­ας, επει­δή αρ­κε­τοί στην το­πι­κή υπη­ρε­σια­κή κοι­νό­τη­τα θε­ώ­ρη­σαν τις κρί­σεις δυ­σά­ρε­στες και άδι­κες, ιδίως για αξιω­μα­τι­κούς που είχαν απο­κτή­σει ανα­γνω­ρι­σμέ­νο κύρος και κα­τα­γε­γραμ­μέ­νη προ­σφο­ρά.

Όταν η απο­στρα­τεία προη­γεί­ται της κρί­σης στην διοί­κη­ση

Η ουσία της κρι­τι­κής δεν αφορά απλώς στο γε­γο­νός των αλ­λα­γών. Οι αλ­λα­γές είναι μέρος της διοί­κη­σης, ιδιαί­τε­ρα σε έναν ορ­γα­νι­σμό με αυ­στη­ρή ιε­ραρ­χία. Αυτό που προ­κά­λε­σε έντο­νες αντι­δρά­σεις είναι η αί­σθη­ση ότι σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις υπήρ­ξε απο­στρα­τεία χωρίς να έχει προη­γη­θεί πραγ­μα­τι­κή ευ­και­ρία αξιο­λό­γη­σης στην θέση ευ­θύ­νης. Για υπη­ρε­τού­ντες αξιω­μα­τι­κούς που θε­ω­ρού­νταν κα­τάλ­λη­λοι να ανα­λά­βουν κα­θή­κο­ντα Αστυ­νο­μι­κού Διευ­θυ­ντή, η απο­χώ­ρη­ση πριν ακόμη κρι­θούν για τις επι­δό­σεις τους στην διοί­κη­ση αντι­με­τω­πί­στη­κε ως πα­ρά­δο­ξο και άδικο.

Στην πράξη, μια διοι­κη­τι­κή θέση δεν κρί­νε­ται σε μια ημέρα ούτε σε έναν υπη­ρε­σια­κό φά­κε­λο. Κρί­νε­ται σε πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες, σε ρυθ­μούς υπη­ρε­σί­ας, στην δια­χεί­ρι­ση επι­χει­ρη­σια­κών πε­ρι­στα­τι­κών, στην συ­νερ­γα­σία με το­πι­κούς φο­ρείς, στην ικα­νό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νε­ται αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό και να εφαρ­μό­ζο­νται σχέ­δια αστυ­νό­μευ­σης με συ­νέ­πεια. Όταν αυτός ο χρό­νος δεν δί­νε­ται, η απο­ρία γί­νε­ται ανα­πό­φευ­κτη. Πώς μπο­ρεί να απο­τι­μη­θεί διοι­κη­τι­κή ικα­νό­τη­τα όταν δεν έχει ασκη­θεί διοί­κη­ση.

Πα­ρα­μέ­νει ο Υπο­στρά­τη­γος Λου­κάς Θάνου

Πα­ρα­μέ­νει στην θέση του ο Γε­νι­κός Αστυ­νο­μι­κός Διευ­θυ­ντής Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Υπο­στρά­τη­γος Λου­κάς Θάνος, στοι­χείο που λει­τουρ­γεί ως στα­θε­ρά σε επί­πε­δο πε­ρι­φέ­ρειας. Σε μια πε­ρί­ο­δο πολ­λών με­τα­βο­λών, η δια­τή­ρη­ση της ίδιας ηγε­σί­ας σε πε­ρι­φε­ρεια­κό επί­πε­δο συ­νή­θως εκλαμ­βά­νε­ται ως προ­σπά­θεια να μην χαθεί η συ­νο­χή.

H απο­στρα­τεία στην Α’ Αστυ­νο­μι­κή Διεύ­θυν­ση Δω­δε­κα­νή­σου

Στην κρίση των Τα­ξιαρ­χών, με­τα­ξύ άλλων, απο­στρα­τεύ­θη­κε ο Διευ­θυ­ντής της Α’ Αστυ­νο­μι­κής Διεύ­θυν­σης Δω­δε­κα­νή­σου Κων­στα­ντί­νος Σου­λιώ­της. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη εξέ­λι­ξη απέ­κτη­σε ιδιαί­τε­ρο βάρος για την Ρόδο, επει­δή αφορά μια θέση που βρί­σκε­ται στον πυ­ρή­να της αστυ­νό­μευ­σης του νη­σιού και της συ­νο­λι­κής επι­χει­ρη­σια­κής λει­τουρ­γί­ας της πε­ριο­χής.

O τα­ξί­αρ­χος Από­στο­λος Νη­σω­τά­κης ανα­λαμ­βά­νει νέος Αστυ­νο­μι­κός Διευ­θυ­ντής στην Β’ Αστυ­νο­μι­κή Διεύ­θυν­ση Δω­δε­κα­νή­σου με έδρα την Κω. Μέχρι τώρα υπη­ρε­τού­σε ως Αστυ­νο­μι­κός Υπο­διευ­θυ­ντής στο Ρέ­θυ­μνο.

Οι κρί­σεις των Αστυ­νο­μι­κών Διευ­θυ­ντών

Μετά τις κρί­σεις των Τα­ξιαρ­χών, συ­νε­χί­στη­καν οι κρί­σεις των Αστυ­νο­μι­κών Διευ­θυ­ντών της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας. Στο πλαί­σιο αυτό απο­στρα­τεύ­θη­καν οι Αστυ­νο­μι­κοί Διευ­θυ­ντές Ανα­στά­σιος Ζήφος, Γε­ώρ­γιος Στέρ­γου και Ευ­θύ­μιος Κα­λα­μά­τας. Η απο­στρα­τεία τους κα­τα­γρά­φη­κε ως μια εξέ­λι­ξη που επι­βά­ρυ­νε το κλίμα, καθώς για πολ­λούς εντός και εκτός υπη­ρε­σί­ας τέ­τοιες απο­χω­ρή­σεις δεν δια­βά­ζο­νται μόνο ως αλ­λα­γές προ­σώ­πων, αλλά ως απώ­λεια εμπει­ρί­ας.

Η κρι­τι­κή που δια­τυ­πώ­νε­ται γύρω από αυτές τις απο­φά­σεις δεν στη­ρί­ζε­ται σε συν­θή­μα­τα. Στη­ρί­ζε­ται στην απλή λο­γι­κή της αξιο­λό­γη­σης μέσα από έργο. Όταν πρό­σω­πα που υπη­ρέ­τη­σαν με συ­νέ­πεια απο­χω­ρούν χωρίς να υπάρ­χει, στα μάτια όσων τα γνω­ρί­ζουν, εμ­φα­νής υπη­ρε­σια­κός λόγος που να δι­καιο­λο­γεί μια τόσο από­το­μη τομή, τότε η δια­δι­κα­σία δεν κρί­νε­ται μόνο διοι­κη­τι­κά. Κρί­νε­ται και ηθικά.

Το κλίμα μέσα στην υπη­ρε­σία και η ει­κό­να προς τα έξω

Παρά τις νέες το­πο­θε­τή­σεις, το βα­σι­κό ερώ­τη­μα που μένει είναι άλλο. Πώς δια­σφα­λί­ζε­ται ότι η κρίση γί­νε­ται με τρόπο που να πεί­θει τους ίδιους τους αν­θρώ­πους της υπη­ρε­σί­ας ότι κρί­νο­νται με όρους ου­σί­ας. Όταν ένας αξιω­μα­τι­κός απο­στρα­τεύ­ε­ται πριν προ­λά­βει να απο­δεί­ξει στην πράξη την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά του ως διοι­κη­τής, δη­μιουρ­γεί­ται αί­σθη­ση ότι η δια­δι­κα­σία δεν λει­τουρ­γεί ως μη­χα­νι­σμός αξιο­λό­γη­σης, αλλά ως μη­χα­νι­σμός αιφ­νι­δια­στι­κών απο­φά­σε­ων.

Και αυτό έχει συ­νέ­πειες που δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται στα πρό­σω­πα. Επη­ρε­ά­ζει την εμπι­στο­σύ­νη στο σύ­στη­μα κρί­σε­ων, το ηθικό των στε­λε­χών που βλέ­πουν την κο­ρυ­φή να αλ­λά­ζει με τα­χύ­τη­τα, και τε­λι­κά την ει­κό­να προς τους πο­λί­τες, ιδιαί­τε­ρα σε έναν τόπο όπως η Ρόδος όπου η ανά­γκη για στα­θε­ρή αστυ­νό­μευ­ση και κα­θα­ρή διοι­κη­τι­κή γραμ­μή είναι αυ­ξη­μέ­νη.

Το συ­μπέ­ρα­σμα που δια­μορ­φώ­νε­ται από την δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση γύρω από τις κρί­σεις δεν είναι ότι δεν πρέ­πει να γί­νο­νται αλ­λα­γές. Είναι ότι οι αλ­λα­γές πρέ­πει να έχουν πει­στι­κή λο­γι­κή, να αφή­νουν πε­ρι­θώ­ριο για πραγ­μα­τι­κή κρίση της διοι­κη­τι­κής ικα­νό­τη­τας και να μην κό­βουν από­το­μα μια δια­δρο­μή στε­λε­χών που θε­ω­ρού­νται ικανά και προ­σφέ­ρουν.