Δήμος Καλύμνου: Η κοινωνική συνοχή δεν είναι παρωδία και η ηχηρή απουσία είναι αδιαφορία απέναντι στην αγωνία της κοινωνίας

Από το Δήμο Κα­λύ­μνου ανα­κοι­νώ­θη­καν για την υπό­θε­ση του κ.Γιάν­νη Χα­λί­κου τα ακό­λου­θα:

Η έκτα­κτη συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Κα­λύ­μνου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε χθες το βράδυ, με μο­να­δι­κό θέμα την υπό­θε­ση του συ­μπα­τριώ­τη μας Γιάν­νη Χα­λί­κου, απο­τέ­λε­σε μία από τις πλέον κρί­σι­μες και ου­σια­στι­κές θε­σμι­κές στιγ­μές για το νησί μας τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Μια συ­νε­δρί­α­ση που ανέ­δει­ξε με τον πιο κα­θα­ρό τρόπο τη ση­μα­σία της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής, της προ­στα­σί­ας της ερ­γα­σί­ας και της ευ­θύ­νης που οφεί­λουν να επι­δει­κνύ­ουν οι θε­σμοί απέ­να­ντι στην το­πι­κή κοι­νω­νία.

Το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο δεν συ­νε­δρί­α­σε για να υπο­κα­τα­στή­σει τη Δι­καιο­σύ­νη, όπως σκό­πι­μα επι­χει­ρούν ορι­σμέ­νοι να πα­ρου­σιά­σουν. Η Δη­μο­τι­κή Αρχή, επέ­λε­ξε να πρά­ξει το  αυ­το­νό­η­το.  Να συ­μπα­ρα­στα­θεί έμπρα­κτα και σθε­να­ρά στον συ­μπα­τριώ­τη μας, Γιάν­νη Χα­λί­κο, στον άν­θρω­πο που προ­σέ­φε­ρε τα μέ­γι­στα στο νησί, στον ευ­ερ­γέ­τη και δια­χρο­νι­κά αρωγό. Επι­πλέ­ον, ζή­τη­σε από το ανώ­τα­το όρ­γα­νο του τόπου,   να στα­θεί δίπλα στην κοι­νω­νία, στους ερ­γα­ζό­με­νους και στις δε­κά­δες οι­κο­γέ­νειες που βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες με την ανα­σφά­λεια και τον φόβο της απώ­λειας της ερ­γα­σί­ας τους, σε πε­ρί­πτω­ση ανα­στο­λής λει­τουρ­γί­ας επι­χει­ρή­σε­ων, με κα­θο­ρι­στι­κό απο­τύ­πω­μα στην οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή της Κα­λύ­μνου.

Η μα­ζι­κή πα­ρου­σία ερ­γα­ζο­μέ­νων στη συ­νε­δρί­α­ση δεν άφησε κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο πα­ρερ­μη­νεί­ας. Το ζή­τη­μα δεν ήταν ούτε προ­σω­πι­κό ούτε πο­λι­τι­κό. Ήταν –και πα­ρα­μέ­νει– βαθιά κοι­νω­νι­κό. Αφο­ρού­σε τη συ­νο­χή του τόπου μας, την αξιο­πρέ­πεια της ερ­γα­σί­ας και το δι­καί­ω­μα των συ­μπο­λι­τών μας να γνω­ρί­ζουν ότι οι θε­σμοί δεν τους γυ­ρί­ζουν την πλάτη στις δύ­σκο­λες στιγ­μές.

Αρ­νη­τι­κό και απο­λύ­τως κα­τα­δι­κα­στέο απο­τύ­πω­μα άφησε η ηχηρή απου­σία των πα­ρα­τά­ξε­ων της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης του κ. Γα­λου­ζή και της ήσ­σο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης του κ. Δια­κο­μι­χά­λη.

Η επι­λο­γή τους να μην πα­ρα­στούν σε μια συ­νε­δρί­α­ση που αφο­ρού­σε άμεσα την ερ­γα­σία, την το­πι­κή οι­κο­νο­μία και το μέλ­λον δε­κά­δων οι­κο­γε­νειών, δεν μπο­ρεί να εκλη­φθεί ως ου­δε­τε­ρό­τη­τα. Είναι μια συ­νει­δη­τή στάση απο­χής από την κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη και συ­νι­στά σο­βα­ρό θε­σμι­κό έλ­λειμ­μα, σε πλήρη απο­σύν­δε­ση από τις πραγ­μα­τι­κές αγω­νί­ες της κοι­νω­νί­ας.

Ακόμη πιο προ­βλη­μα­τι­κή υπήρ­ξε η στάση του επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης κ. Γιώρ­γου Μαύ­ρου, ο οποί­ος επέ­λε­ξε να χα­ρα­κτη­ρί­σει τη συ­νε­δρί­α­ση «πα­ρω­δία», μέσα από έναν «πα­ρα­λη­ρη­μα­τι­κό» μο­νό­λο­γο, πρα­κτι­κή που έχει επι­λέ­ξει όλο το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα. Σε ένα θέμα μεί­ζο­νος κοι­νω­νι­κής ση­μα­σί­ας, με ερ­γα­ζό­με­νους πα­ρό­ντες και αγω­νιού­ντες για το αύριο, ο κ. Μαύ­ρος επέ­λε­ξε τον δρόμο της μι­κρο­πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης και της στεί­ρας αντι­πο­λί­τευ­σης, με την απο­χώ­ρη­σή του να ανα­δει­κνύ­ει πε­ρί­τρα­να την υπο­βάθ­μι­ση ενός δια­λό­γου, που διε­ξή­χθη με σο­βα­ρό­τη­τα, υπευ­θυ­νό­τη­τα και σε­βα­σμό προς την κοι­νω­νία.

Τέ­τοιοι χα­ρα­κτη­ρι­σμοί δεν πλήτ­τουν τη Δη­μο­τι­κή Αρχή. Πλήτ­τουν τον ίδιο τον θεσμό του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου και, κυ­ρί­ως, τους πο­λί­τες που αυτό εκ­προ­σω­πεί. Πλήτ­τουν την έν­νοια της συλ­λο­γι­κής ευ­θύ­νης και ακυ­ρώ­νουν στην πράξη τον ρόλο της αντι­πο­λί­τευ­σης ως δη­μιουρ­γι­κής και ου­σια­στι­κής δύ­να­μης ελέγ­χου.Η Δη­μο­τι­κή Αρχή και οι σύμ­βου­λοι της πλειο­ψη­φί­ας, τί­μη­σαν για μια ακόμη φορά την εμπι­στο­σύ­νη του Κα­λυ­μνια­κού λαού και θα συ­νε­χί­σουν να στέ­κο­νται με υπευ­θυ­νό­τη­τα, νη­φα­λιό­τη­τα και θε­σμι­κή συ­νέ­πεια απέ­να­ντι σε κάθε ζή­τη­μα που αφορά την κοι­νω­νία του νη­σιού. Σε κρί­σι­μες στιγ­μές, όπως η χθε­σι­νή, η επι­λο­γή δεν είναι με­τα­ξύ συ­μπο­λί­τευ­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης. Είναι με­τα­ξύ ευ­θύ­νης και απου­σί­ας.

Η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή δεν είναι σύν­θη­μα.

Δεν είναι ερ­γα­λείο αντι­πα­ρά­θε­σης.

Είναι ευ­θύ­νη.