Παρίσταναν τους αστυνομικούς για να τους εξοφλήσουν χρέη από πώληση ναρκωτικών -Οι διάλογοι της σπείρας που συνελήφθη στη Ρόδο

Απο­κα­λυ­πτι­κοί είναι οι διά­λο­γοι που έχουν στα χέρια τους οι αστυ­νο­μι­κοί της Υπο­διεύ­θυν­σης Δί­ω­ξης Ναρ­κω­τι­κών της Διεύ­θυν­σης Αντι­με­τώ­πι­σης Ορ­γα­νω­μέ­νου Εγκλή­μα­τος, σχε­τι­κά με την δράση της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης που δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στην καλ­λιέρ­γεια δεν­δρυλ­λί­ων κάν­να­βης στη Ρόδο.

Σε μία από τις δε­κά­δες συ­νο­μι­λί­ες απο­κα­λύ­πτε­ται ότι πα­ρί­στα­ναν ακόμα και τους αστυ­νο­μι­κούς για να ανα­γκά­σουν πε­λά­τη να εξο­φλή­σει το χρέος από την πώ­λη­ση των ναρ­κω­τι­κών.

Πρό­κει­ται για συ­νο­μι­λία με­τα­ξύ δια­κι­νη­τή με άλλο μέρος της ορ­γά­νω­σης.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: … ντα­βα­τζη­λί­κια.

ΜΕΛΟΣ Ε.Ο.: Τι έγινε;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Πήγε και πήρε από το σπίτι του (ακα­τά­λη­πτο) το ΤDΜ. (ανα­φέ­ρε­ται στην πράξη που έκανε)

ΜΕΛΟΣ Ε.Ο.: Ρε … μου, τι ντα­βα­τζη­λί­κια; Τώρα ρε φίλε που έφυγα μα­κριά ξε­κί­νη­σες εσύ τα ντα­βα­τζη­λί­κια και δεν είμαι εκεί κοντά να σου σφίξω τα χέρια;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Χα, χα, χα. Να πάνε να γ**, με κο­ροι­δεύ­α­νε μια, δύο, τρείς, λέω στον (ακα­τά­λη­πτο) μου λέει θα μπλέ­ξεις ο άλλος κρα­τά­ει μα­χαί­ρια, του λέω να…

ΜΕΛΟΣ Ε.Ο.: …. μου, καλά τους έκα­νες, θα σου κλά­νουν τα α… ρε, μην αγ­χώ­νε­σαι δευ­τε­ρό­λε­πτο ρε.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Μου λέει θα βγει και θα σε ψάξει, του λέω κοί­τα­ξε να δεις.

ΜΕΛΟΣ Ε.Ο.: Θα σου κλά­σει τα α***

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Και να βγει λέω δεν μπο­ρεί να μου κάνει τί­πο­τα.

ΜΕΛΟΣ Ε.Ο.: Έτσι, έτσι μην αγ­χώ­νε­σαι δευ­τε­ρό­λε­πτο, εσύ τους πα­ρα­κα­λού­σες μήνες τώρα. Μπρά­βο ρε μάγκα. Να σου πω.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ :(Ακα­τά­λη­πτο) και βγαί­νουν οι γεί­το­νες έξω και μου λένε ποιοι είστε λέει εδώ πέρα και λέω από την ασφά­λεια, από την ασφά­λεια λέω υπάρ­χει πρό­βλη­μα; Μου λέει όχι, όχι, λέω θα ελέγ­ξω λίγο τον χώρο λέω, στο υπό­γειο λέει να ξέ­ρε­τε λέει ήταν συ­νέ­χεια αυτός, λέω ευ­χα­ρι­στώ, πολύ κα­τε­βαί­νω κάτω βλέπω κάτι ντε­πό­ζι­τα, κάτι ρόδες τα παίρ­νω.

Λόγω της έκνο­μης δρα­στη­ριό­τη­τας τους, φο­βό­ντου­σαν μην γί­νουν αντι­λη­πτοί από τους αστυ­νο­μι­κούς. Σε άλλο διά­λο­γο συ­νο­μι­λεί δια­κι­νη­τής με πε­λά­τη σχε­τι­κά με την απο­φυ­γή αστυ­νο­μι­κών ελέγ­χων.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Και βλέπω κάτι άσπρα φώτα και μου ανα­βο­σβή­νου­νε από πάνω σαν φλας.

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Ωχ, ωχ, ωχ.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Και λέω φίλοι λέω είναι και θέλω να πλα­κώ­σω και χώνω μία πρώτη, δευ­τέ­ρα, Τρίτη, δια­κό­σια.

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Κι ήταν οι μπά­τσοι.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Ναι.

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Σε στα­μα­τή­σα­νε;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Όχι, ήταν πάνω στην γέ­φυ­ρα, εγώ ήμουν από κάτω.

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Ε, στα α*** σου βρε.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Ναι, λες να με βγά­λαν καμιά φω­το­γρα­φία;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Όχι βρε, έχεις το φιμέ τζα­μά­κι δεν φαί­νε­ται τί­πο­τα. Εεε κοίτα να είσαι λίγο πιο προ­σε­κτι­κός. Να έχεις ένα μέσο να μην δί­νεις στόχο στην αστυ­νο­μία, τα έχου­με ξα­να­πεί να μην τα λέμε από το τη­λέ­φω­νο, να είσαι κύ­ριος.

Ο συ­ντο­νι­σμός για τις ει­σπρά­ξεις

Άλλος χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός διά­λο­γος και πάλι σχε­τι­κά με τους ελέγ­χους της αστυ­νο­μί­ας, είναι ο εξής:

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Ρε μ** σε έπαιρ­να γιατί είχε κάτω τέ­τοιους μπλε, τέλος πά­ντων.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Τι;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Είχε τους άλλος εκεί κάτω, μα­ζε­μέ­νους.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Ποιους άλ­λους;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Τώρα φύ­γα­νε.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Που ρε; Που;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Στο…., στην Αριά­δνη εκεί στην πλα­τεία.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Τι είχε;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Σου είπα ρε.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Τι;

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Τους εχθρούς σου είχε, μπά­τσους είχε, γε­μά­το μπά­τσους είχε.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Δεν ξέρω τι έγινε, πέ­τυ­χα στη Κρε­μα­στή δύο μπα­τσι­κά και ένα ασφα­λι­τι­κό.

ΠΕ­ΛΑ­ΤΗΣ: Ε αυτό σου λέω είχε και εκεί, ευ­τυ­χώς δεν μας είδαν φύ­γα­νε, τέλος πά­ντων σε πε­ρι­μέ­νω εδώ; Στο γή­πε­δο;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Ναι, έλα.

Η εί­σπρα­ξη των χρη­μά­των από τη δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών ήταν το «α» και το «ω». Ένας από τους συλ­λη­φθέ­ντες με ρόλο δια­κι­νη­τή έχει κα­τα­γρα­φεί να συ­νο­μι­λεί με την σύ­ντρο­φο του, την οποία ενη­με­ρώ­νει ότι θα πάει να πάρει λεφτά.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Εγώ θα πάω πάλι στον άλλον πάνω.

ΣΥ­ΝΤΡΟ­ΦΟΣ: Που;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Μ…. Γιατί χθες έβρι­ζε.

ΣΥ­ΝΤΡΟ­ΦΟΣ: Ποιος είναι αυτός;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Ένα πρε­ζό­νι ελε­ει­νό. Χρω­στά­ει χίλια οκτα­κό­σια πε­νή­ντα ευρώ ακόμα.

ΣΥ­ΝΤΡΟ­ΦΟΣ: Αλή­θεια;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Όχι σε μένα. Εγώ δεν έχω πάρε δώσε με τέ­τοιους. Αλλά ο άν­θρω­πος στέλ­νει εμάς να πάμε τώρα. Λοι­πόν αγάπη μου, πάω να δώσω κάτι μ*** σ’ αυ­τούς εδώ τους τε­λειω­μέ­νους, άχρη­στους, χα­ρα­μο­φά­η­δες.

Ο 61χρο­νος φε­ρό­με­νος αρ­χη­γός, ήταν ο άν­θρω­πος που σύμ­φω­να με τους αστυ­νο­μι­κούς της δί­ω­ξης συ­ντό­νι­ζε τα πάντα. Έβρι­σκε τους πε­λά­τες, δια­χει­ρι­ζό­ταν τα κέρδη και συ­ντό­νι­ζε την δια­κί­νη­ση των ναρ­κω­τι­κών αλλά και την τιμή πώ­λη­σης.

Επί της ου­σί­ας ήθελε να έχει τον έλεγ­χο στο κά­θε­τι.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός είναι ο διά­λο­γος δια­κι­νη­τή με φίλο του, σχε­τι­κά με τον 61χρονο.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Μ*** αυτός δεν μπορώ να κα­τα­λά­βω που τα ξέρει όλα.

ΦΙΛΟΣ: Τι πράγ­μα;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Μου λέει ρε μ*** λέει εσύ τι κά­νεις λέει, πας καλά; Λέω τι κάνω; Λέει πας κάτω στο κα­ζί­νο λέει μαζί με τον άλλον και τα τρως λέει; Τι κά­νεις μου λέει; Του λέω εγώ; Ε λέει ναι ποιος λέει εγώ; Λέω εγώ πέντε μέρες του λέω είμαι μέσα στο σπίτι λέω κλει­δα­μπα­ρω­μέ­νος, δεν βγαί­νω έξω λέω δεν κάνω τί­πο­τα, δεν μιλάω σε κόσμο, πώς πήγα εκεί κάτω; Από που και ως που λέω εγώ εκεί κάτω;

ΦΙΛΟΣ: Ναι.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Και κοι­τού­σε μες τα μάτια, μάλ­λον με ψά­ρω­νε αυτός να δει αν λέω αλή­θεια. Και του λέω εγώ, και του δίνω και δύο χι­λιά­ρι­κα, και του λέω εγώ δεν υπάρ­χει λέω πε­ρί­πτω­ση λέω αυτό που λες. Λες να πήγε στον μπά­τσο, στον μπά­τσο και να ρώ­τη­σε σαν check-in;

ΦΙΛΟΣ: Σε ποιόν μπά­τσο;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Έχει μπά­τσους αυτός μέσα. Μπο­ρεί να ρώ­τη­σε κα­νέ­ναν δικό του εκεί στην αστυ­νο­μία αν στο check- in που βά­ζεις τους μπά­τσους όπως είχες πει εσύ τότε…

ΦΙΛΟΣ: Ρε μ*** να σου πω και κάτι όμως; Τα λεφτά του τρως;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Όχι ρε φίλε αλλά δεν έχει, σε αυτές τις δου­λειές κά­ποιες φορές δεν μπο­ρείς να ρι­σκά­ρεις τα λεφτά σου γιατί αυτός δεν μου τα δίνει, μου τα δίνει χωρίς να του πλη­ρώ­νω.

ΦΙΛΟΣ: Ναι κα­τά­λα­βα, και αυτός φο­βά­ται μην χά­σεις και τα παί­ζεις.

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Και αγ­χώ­νε­ται αυτός. Ναι σου λέει τι γί­νε­ται εδώ τώρα. Αλλά εγώ τώρα θα του δείξω ότι δεν έχω φα­γω­μέ­να λεφτά του (ακα­τά­λη­πτο).

ΦΙΛΟΣ: Του χρω­στάς εσύ; Του χρω­στάς;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Τώρα του χρω­στάω, ναι.

ΦΙΛΟΣ: Πόσα του χρω­στάς;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Έξι. Έχω να του τα δώσω ρε. Θα το δει, δη­λα­δή θα το κα­τα­λά­βει ότι έχω να τα δώσω και θα σβή­σου­με και θα του φύγει αυτό απ’ το κε­φά­λι.

ΦΙΛΟΣ: Γιατί δεν του ‘δωσες, γιατί δεν του έδω­σες πα­ρα­πά­νω τώρα και του έδω­σες μόνο δύο; Γιατί δεν του ‘δωσες τέσ­σε­ρα;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Δεν είχα πα­ρα­πά­νω ρε.

ΦΙΛΟΣ: Ναι, να σε ρω­τή­σω κάτι. Μήπως του ‘φύγε του μι­κρού, του γιού του κάτι;

ΔΙΑ­ΚΙ­ΝΗ­ΤΗΣ: Μα δεν ξέρει ο γιός του ότι πάμε κα­ζί­νο, για στοί­χη­μα ξέρει.

Πηγή: iefimerida.gr