• Παράταση θητειών στην κορυφή μετά το ΚΥΣΕΑ, «σφίξιμο» θέσεων στα ανώτατα κλιμάκια και μετακινήσεις που αλλάζουν ισορροπίες, με κομβικό παράδειγμα την αποστρατεία του Υποστράτηγου Σπυρίδωνος Κογιάννη από την 95 ΑΔΤΕ και την εκκρεμότητα για τη διαδοχή του
Η ολοκλήρωση των έκτακτων κρίσεων των ανώτατων αξιωματικών στις Ένοπλες Δυνάμεις ήρθε να επιβεβαιώσει μια γνώριμη πραγματικότητα στο ελληνικό στράτευμα. Η κορυφή επιδιώκει εικόνα συνέχειας, ενώ τα ενδιάμεσα επίπεδα καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα τοπίο που μεταβάλλεται γρήγορα, συχνά με τρόπο που αφήνει ανοιχτές εκκρεμότητες. Η πρόσφατη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ ανανέωσε τη θητεία των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων, όμως η ουσία των αλλαγών βρίσκεται αλλού, στη Νέα Δομή και στο νέο σύστημα κρίσεων που φέρνει μαζί της.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι αποφάσεις για πρόσωπα δεν λειτουργούν μόνο ως υπηρεσιακές πράξεις. Γίνονται σήματα προς το εσωτερικό των Ενόπλων Δυνάμεων, προς τα επιτελεία, προς τις μονάδες, αλλά και προς τις τοπικές κοινωνίες που φιλοξενούν κρίσιμους σχηματισμούς.
Η «σταθερότητα» στην κορυφή και η κινητικότητα από κάτω
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία επέλεξε να κρατήσει αμετάβλητη την κορυφή του συστήματος διοίκησης. Μετά το ΚΥΣΕΑ, παρατάθηκε η θητεία του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, Στρατηγού Δημήτριου Χούπη. Αντίστοιχα, παρατάθηκαν οι θητείες των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων Στρατού, Αντιστρατήγου Γεωργίου Κωστίδη, Ναυτικού, Αντιναυάρχου Δημήτριου Ελευθέριου Κατάρα και Αεροπορίας, Αντιπτεράρχου Δημοσθένη Γρηγοριάδη. Παράλληλα, ανακοινώθηκε παράταση της θητείας του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, Αντιστρατήγου Δημήτριου Μάλλιου και του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος, Αντιστρατήγου Θεοδώρου Βάγια.
Η εικόνα αυτή, ενός «κλειδώματος» των ανώτατων θέσεων, λειτουργεί ως σήμα συνέχειας προς τα έξω και ως σήμα ελέγχου προς τα μέσα. Όμως, η ίδια η Νέα Δομή προδιαγράφει μείωση των ανώτατων θέσεων, άρα αναπόφευκτα δημιουργεί ανταγωνισμό, αβεβαιότητα και έντονη κινητικότητα στα επίπεδα όπου κρίνονται οι επόμενες ηγεσίες. Εκεί ακριβώς μεταφέρεται η πίεση, στις βαθμίδες που περιμένουν προαγωγές, τοποθετήσεις, μεταθέσεις και την τελική αποτύπωση των νέων οργανογραμμάτων.
Το νέο Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο και το πολιτικό στίγμα των κρίσεων
Σημείο αναφοράς των ημερών αποτέλεσε και η πρώτη συνεδρίαση του νέου Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου στην έδρα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στο Στρατόπεδο «ΣΤΡΑΤΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ». Η παρουσία του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημήτριου Χούπη, έδωσε τον τόνο της θεσμικής συνέχειας. Η ουσία όμως παραμένει ότι οι κρίσεις ενεργοποιήθηκαν αμέσως μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για την Νέα Δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο εισάγει νέο σύστημα κρίσεων για την ηγεσία.
95 ΑΔΤΕ: Η αποστρατεία του Σπυρίδωνος Κογιάννη και το κενό που μένει ανοικτό
Στο πεδίο των συγκεκριμένων εξελίξεων, η αποστρατεία του Υποστράτηγου Σπυρίδωνος Κογιάννη, έως πρότινος Διοικητή της 95 ΑΔΤΕ, καταγράφεται ως μια κίνηση που δημιουργεί άμεσο επιχειρησιακό και διοικητικό ερώτημα. Η 95 ΑΔΤΕ δεν είναι μια τυπική θέση γραφείου. Είναι θέση που συνδέεται με ευθύνη, ετοιμότητα και συμβολισμό, ιδίως λόγω της γεωγραφικής αποστολής και του ρόλου της.
Την ίδια ώρα, διατηρείται στον βαθμό του Ταξιάρχου ο υποδιοικητής, κ. Γεώργιος Πιστόλας, χωρίς ωστόσο να έχει ανακοινωθεί ακόμη η τοποθέτησή του.
Για τη θέση του Διοικητή της 95 ΑΔΤΕ, ως αντικαταστάτης του Σπυρίδωνος Κογιάννη, ακούγεται μετ’ επιτάσεως ο νεοπροαχθείς στον βαθμό του Υποστρατήγου (Ιππικού-Τεθωρακισμένων) Αλεξανδρής Κωνσταντίνος του Δημητρίου, Ρόδιος με καταγωγή από την Ιαλυσό. Αν η συγκεκριμένη επιλογή επιβεβαιωθεί, θα έχει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Πρώτον, θα συνδέσει μια κρίσιμη θέση με αξιωματικό που προέρχεται από όπλο με σαφή επιχειρησιακή ταυτότητα, το Ιππικό-Τεθωρακισμένα, άρα με χαρακτηριστικά διοίκησης που παραπέμπουν σε ευελιξία, ταχύτητα αποφάσεων και διαχείριση μέσων. Δεύτερον, θα λειτουργήσει και ως σήμα τοπικής γνώσης και δεσμού, δεδομένης της ροδιακής καταγωγής και της αναφοράς στην Ιαλυσό, στοιχείο που στις Ένοπλες Δυνάμεις συχνά εκλαμβάνεται ως παράγοντας καλύτερης κατανόησης του πεδίου ευθύνης, χωρίς αυτό να είναι από μόνο του κριτήριο.
