Η αεροσυνοδός από τη Ρόδο Μαρία Παππά σκοτώθηκε στο δυστύχημα του Falcon 50

• Το δημόσιο αντίο του αδελφού της, η τελευ­ταία συνο­μι­λία με τον σύντροφό της λίγο πριν από την ανα­χώ­ρηση, η επαγ­γελ­μα­τική δια­δρομή από την Ολυ­μπιακή ως τις VIP ναυ­λώ­σεις και τα ερω­τή­ματα που ανοίγει η συντριβή κοντά στην Άγκυρα, ενώ οι αρχές ανα­ζη­τούν απα­ντή­σεις στα δεδο­μένα πτήσης και στις κατα­γρα­φές

Ο θόρυβος μιας διε­θνούς είδησης για τη συντριβή ενός ιδιω­τι­κού τζετ στην Τουρκία θα μπο­ρούσε εύκολα να μείνει σε τίτλους για στρα­τιω­τι­κές απο­στο­λές, πολι­τι­κές ισορ­ρο­πίες και τεχνι­κές λεπτο­μέ­ρειες. Στην ελλη­νική πλευρά όμως το γεγονός πήρε αμέσως άλλο βάρος, γιατί ανάμεσα στους νεκρούς βρί­σκε­ται η 42χρονη αερο­συ­νο­δός Μαρία Παππά, με κατα­γωγή από τη Ρόδο. Και όταν ένα δυστύ­χημα αποκτά πρόσωπο, ηλικία και ιστορία, τότε το ρεπορ­τάζ δεν μπορεί να σταθεί μόνο στις ώρες και στα σημεία του χάρτη. Στέ­κε­ται στις σχέσεις που κόπηκαν, στη δουλειά που έγινε τρόπος ζωής και στο πένθος που εξα­πλώ­νε­ται πρώτα σιωπηλά και μετά δημόσια, μέσα από λόγια που γρά­φο­νται επειδή δεν υπάρ­χουν άλλα μέσα να κρα­τη­θεί κάποιος όρθιος.

Η ιστορία της Μαρίας Παππά δεν παρου­σιά­ζε­ται ως μια σύντομη βιο­γρα­φία για τις ανάγκες της επι­και­ρό­τη­τας. Εμφα­νί­ζε­ται μέσα από τις μαρ­τυ­ρίες των πιο κοντι­νών ανθρώ­πων της, μέσα από την επαγ­γελ­μα­τική της δια­δρομή και μέσα από την τραγική συγκυ­ρία ότι η πτήση με τη συγκε­κρι­μένη εται­ρεία ανα­φε­ρό­ταν ως η πρώτη της. Σε ένα επάγ­γελμα όπου η ρουτίνα χτί­ζε­ται για να προ­στα­τεύει από το απρό­βλε­πτο, η είδηση ότι μια γυναίκα με 2 δεκα­ε­τίες παρου­σίας στον χώρο σκο­τώ­θηκε στη δουλειά της λει­τουρ­γεί σαν βίαιη υπεν­θύ­μιση ότι η εμπει­ρία μειώνει τους κιν­δύ­νους, δεν τους εξα­φα­νί­ζει.

Το μήνυμα του αδελφού της και ο απο­χαι­ρε­τι­σμός που πάγωσε τα social media

Το πιο δυνατό κομμάτι της ανθρώ­πι­νης πλευράς της υπό­θε­σης ήρθε από μια δημόσια ανάρ­τηση του αδελφού της. Δεν μίλησε με γενι­κό­τη­τες, ούτε με φράσεις που συνη­θί­ζο­νται όταν κάποιος θέλει απλώς να ανα­κοι­νώ­σει την απώλεια. Έγραψε για το τι σήμαινε η Μαρία για εκείνον και για το πώς την έβλεπε ως άνθρωπο και ως παρου­σία στην οικο­γέ­νεια. Την περιέ­γραψε ως «τον πιο συμπο­νε­τικό, αγαθό, καλό­καρδο και ευγε­νικό άνθρωπο» και μίλησε για «σπάνια μεγα­λο­ψυ­χία», πριν κλείσει με την πιο φορ­τι­σμένη φράση, αυτή που έγινε σχεδόν σύνθημα πένθους: «Σ’ αγαπώ, Μαι­ρούλα μου. Να προ­σέ­χεις τη μαμά».

Σε μια τρα­γω­δία που παράγει πολλά στοι­χεία, αυτή η φράση στάθηκε πιο βαριά από όλες τις τεχνι­κές πλη­ρο­φο­ρίες, γιατί έδωσε ένα παρά­θυρο στην οικο­γε­νειακή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Έδειξε ότι η απώλεια δεν είναι μόνο η απουσία της Μαρίας, είναι και το κενό που αφήνει μέσα σε μια οικο­γέ­νεια που καλεί­ται να συνε­χί­σει χωρίς εκείνη, να στη­ρί­ξει τους πιο ευά­λω­τους και να δια­χει­ρι­στεί τις σιωπές που ακο­λου­θούν το σοκ.

Η τελευ­ταία συνο­μι­λία με τον σύντροφό της και το «θα μιλή­σουμε όταν φτάσω»

Αν το μήνυμα του αδελφού της έδωσε την οικο­γε­νειακή διά­σταση, η μαρ­τυ­ρία του συντρό­φου της έδωσε την καθη­με­ρινή, την πιο οικεία. Περιέ­γραψε ότι μίλησαν για τελευ­ταία φορά το βράδυ πριν από την ανα­χώ­ρησή της και ότι εκείνη του είπε «Σ’ αγαπώ. Θα μιλή­σουμε όταν φτάσω». Στη συνέ­χεια δήλωσε ότι «η ζωή μου έφυγε και δεν γύρισε ποτέ». Η φράση αυτή δεν είναι υπερ­βο­λική όταν εκφέ­ρε­ται από άνθρωπο που μόλις έμαθε ότι ο σύντρο­φός του σκο­τώ­θηκε. Είναι η ωμή περι­γραφή του πώς μια σχέση 20 ετών, όπως ειπώ­θηκε, σταματά χωρίς προει­δο­ποί­ηση.

Ο σύντρο­φός της πρό­σθεσε και κάτι που φωτίζει το κοινό τους παρελ­θόν: γνω­ρί­στη­καν στην Ολυ­μπιακή το 2006, εκείνη ως αερο­συ­νο­δός και εκείνος ως φρο­ντι­στής, ενώ είχαν πετάξει πολλές φορές μαζί. Περιέ­γραψε τη Μαρία ως άνθρωπο που δεν ζούσε με φόβο για την πτήση. Είπε καθαρά ότι «σε αυτή τη δουλειά δεν υπάρχει φόβος» και ότι «αν φοβάσαι, δεν μπαί­νεις στο αερο­πλάνο». Αυτή η φράση, όσο σκληρή κι αν ακού­γε­ται, απο­τυ­πώ­νει την επαγ­γελ­μα­τική κουλ­τούρα ενός κλάδου όπου η ψυχραι­μία και η εμπι­στο­σύνη στις δια­δι­κα­σίες είναι προ­ϋ­πό­θεση.

Από παιδικό όνειρο σε επάγ­γελμα ζωής, η δια­δρομή της Μαρίας Παππά

Εργά­στηκε ως αερο­συ­νο­δός από πολύ νεαρή ηλικία, σχεδόν αμέσως μετά την απο­φοί­τησή της από το σχολείο. Το επάγ­γελμα αυτό ήταν παιδικό της όνειρο. Στην αρχή της επαγ­γελ­μα­τι­κής της ζωής εργά­στηκε στην ασφά­λεια αερο­δρο­μίου και στη συνέ­χεια εντά­χθηκε στην Ολυ­μπιακή Αερο­πο­ρία ως αερο­συ­νο­δός.

Μετά την Ολυ­μπιακή, ο σύντρο­φός της ανέφερε ότι εργά­στηκε σε περίπου 15 δια­φο­ρε­τι­κές εται­ρείες. Τελευ­ταία εργα­ζό­ταν στην Harmony Jets με έδρα τη Μάλτα, εται­ρεία που νοι­κιά­ζει VIP αερο­σκάφη.

Ηταν η πρώτη της πτήση με τη συγκε­κρι­μένη εται­ρεία. Η τραγική ειρω­νεία ενι­σχύ­ε­ται από την πλη­ρο­φο­ρία ότι είχε δείξει ενδια­φέ­ρον για αγγελία εργα­σίας με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα περίπου 3 εβδο­μά­δες πριν από το δυστύ­χημα.

Το χρονικό της συντρι­βής κοντά στην Άγκυρα, τα λεπτά της αγωνίας και τα ευρή­ματα

Το μοιραίο αερο­σκά­φος ήταν Falcon 50. Απο­γειώ­θηκε από το αερο­δρό­μιο Εσέν­μπογα της Άγκυρας με προ­ο­ρι­σμό την Τρίπολη. Σύμφωνα με όσα ανα­φέρ­θη­καν, στις 20:32 ο πιλότος ανα­κοί­νωσε επι­στροφή λόγω τεχνι­κής βλάβης. Στις 20:52 η επι­κοι­νω­νία δια­κό­πηκε στην περιοχή της επαρ­χίας Χάιμανα, νοτιο­δυ­τικά της Άγκυρας. Οι μονάδες της Χωρο­φυ­λα­κής εντό­πι­σαν τα συντρίμ­μια στις 22:00 τοπική ώρα, διά­σπαρτα σε έκταση περίπου 3 τετρα­γω­νι­κών χιλιο­μέ­τρων.

Οι ώρες που ακο­λού­θη­σαν είναι το γνωστό μοτίβο των μεγάλων δυστυ­χη­μά­των: έρευνα στο σκοτάδι, προ­σπά­θεια εντο­πι­σμού, επι­βε­βαί­ωση του χει­ρό­τε­ρου. Ανα­φέρ­θηκε ότι οι τουρ­κι­κές αρχές εντό­πι­σαν τον κατα­γρα­φέα ήχου στις 02:45 και το μαύρο κουτί στις 03:20 και ότι εστά­λη­σαν για διε­ρεύ­νηση. Στην ίδια γραμμή, ο υπουρ­γός Μετα­φο­ρών της Τουρ­κίας Αμπτουλ­κα­ντίρ Ουρά­λο­γλου δήλωσε ότι η ανάλυση του κατα­γρα­φέα συνο­μι­λιών του πιλο­τη­ρίου και του μαύρου κουτιού θα γίνει σε ουδέ­τερη χώρα. Παράλ­ληλα, ο υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών της Τουρ­κίας Αλί Γερ­λί­κα­για ανα­φέρ­θηκε στις ώρες εντο­πι­σμού και στη δια­δι­κα­σία που ακο­λού­θησε.

Σε επίπεδο επι­χει­ρη­σια­κής εικόνας, κατα­γρά­φηκε ότι το αερο­σκά­φος χάθηκε από τα ραντάρ λίγο μετά την απο­γεί­ωση, και ότι υπήρξαν σήματα ανάγκης, με ανα­φο­ρές στο «PAN PAN», και ενερ­γο­ποί­ηση κωδικού έκτα­κτης ανάγκης. Αυτά τα στοι­χεία, όπως και ο χρόνος απώ­λειας επι­κοι­νω­νίας, είναι κρίσιμα για να κατα­λά­βει κανείς ότι το πλήρωμα προ­σπά­θησε να επι­στρέ­ψει και ότι κάτι μέσα σε λίγα λεπτά κλι­μα­κώ­θηκε πέρα από τον έλεγχο. Το τι ακριβώς ήταν αυτό είναι ζήτημα της τεχνι­κής έρευνας, όχι της εικα­σίας.

Στο Falcon 50 επέ­βαινε πεντα­με­λής υψη­λό­βαθμη στρα­τιω­τική αντι­προ­σω­πεία της Λιβύης, με επι­κε­φα­λής τον αρχηγό του Γενικού Επι­τε­λείου της χώρας στρα­τηγό Μοχά­μεντ Αλί Αχμέντ Αλ Χαντάντ. Στους επι­βά­τες ανα­φέρ­θη­καν επίσης ο αρχηγός των Χερ­σαίων Δυνά­μεων αντι­στρά­τη­γος Αλφι­τόρι Τζρι­μπίλ, ο διευ­θυ­ντής της υπη­ρε­σίας παρα­γω­γής στρα­τιω­τι­κού υλικού ταξί­αρ­χος Μαχ­μούντ αλ Κου­τα­ουί, ο σύμ­βου­λος του αρχηγού του Γενικού Επι­τε­λείου καθη­γη­τής Μοχά­μεντ αλ Ασάουι Ντιάμπ και ο φωτο­γρά­φος του Γρα­φείου Τύπου Μοχά­μεντ Ομάρ Αχμέντ Μαχτζούμπ. Μαζί τους ήταν και 3 μέλη πλη­ρώ­μα­τος, ανάμεσά τους η Μαρία Παππά.

Η ανα­ζή­τηση των αιτιών θα κινηθεί στον χρόνο της τεχνι­κής διε­ρεύ­νη­σης. Αυτός ο χρόνος είναι αργός, γιατί απαιτεί επι­βε­βαιώ­σεις, αντι­πα­ρα­βολή δεδο­μέ­νων, ανάλυση κατα­γρα­φών, εργα­στη­ριακό έλεγχο εξαρ­τη­μά­των και συντο­νι­σμό αρχών. Από την άλλη πλευρά, το πένθος κινεί­ται σε άλλο χρόνο, είναι άμεσο, είναι το πρώτο τηλε­φώ­νημα που δεν έγινε, είναι η τελευ­ταία φράση «θα μιλή­σουμε όταν φτάσω», είναι το μήνυμα «να προ­σέ­χεις τη μαμά».

Αυτό το χάσμα ανάμεσα στον χρόνο της έρευνας και στον χρόνο της απώ­λειας είναι που κάνει τέτοιες υπο­θέ­σεις κοι­νω­νικά εκρη­κτι­κές. Γιατί οι άνθρω­ποι θέλουν απα­ντή­σεις αμέσως, ενώ η αλήθεια της αερο­πο­ρίας έρχεται μόνο όταν μιλή­σουν τα δεδο­μένα. Μέχρι τότε, το μόνο ασφαλές είναι αυτό που ήδη γνω­ρί­ζουμε από όσα δόθηκαν: η Μαρία Παππά, 42 ετών, αερο­συ­νο­δός με μακρά πορεία, σκο­τώ­θηκε στο δυστύ­χημα του Falcon 50 κοντά στην Άγκυρα, και πίσω της άφησε μια οικο­γέ­νεια και έναν σύντροφο που την απο­χαι­ρέ­τη­σαν με λόγια που δεν επι­διώ­κουν εντύ­πωση, αλλά προ­σπα­θούν να χωρέ­σουν το ασήκωτο μέσα σε λίγες γραμμές.

Και όσο η τεχνική έρευνα θα συνε­χί­ζε­ται, η ελλη­νική πλευρά της τρα­γω­δίας θα επι­στρέ­φει ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο: σε μια γυναίκα που έζησε σχεδόν 2 δεκα­ε­τίες στον αέρα, που μπήκε στην αερο­πο­ρία από πολύ νωρίς, που πέρασε από την Ολυ­μπιακή και από πολ­λα­πλές εται­ρείες, που συνέ­χισε να εργά­ζε­ται και να εξε­λίσ­σε­ται, και που τελικά σκο­τώ­θηκε σε μια πτήση που υπο­τί­θε­ται ότι ήταν ακόμη ένα δρο­μο­λό­γιο. Για τους δικούς της ανθρώ­πους, όμως, ήταν το τελευ­ταίο.