Αλ. Τσίπρας: Ως ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και ως «ΜΕΤΑΣΥΡΙΖΑ»

Μετά τις εκλογές του 2007, ο τότε πρό­ε­δρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αλέκος Αλα­βά­νος εκδή­λωσε την πρόθεση του να παραι­τη­θεί και να ανα­νε­ω­θεί η ηγεσία, αφού εν τω μεταξύ  είχε «προ­σφέ­ρει το δακτυ­λίδι» στον Αλέξη Τσίπρα. «Διαδοχή» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το 2008.

Τότε ήταν σε εξέλιξη ο δημο­σιο­νο­μι­κός εκτρο­χια­σμός της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, την οποία ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός Κώστας Καρα­μαν­λής χαρα­κτή­ριζε «απόλυτα θωρα­κι­σμένη», όταν ξέσπασε η διεθνής κρίση Λήμαν Μπρά­δερς. Ο εκτρο­χια­σμός αυτός έφερε την Ελλάδα στο χείλος της από­λυ­της χρε­ο­κο­πίας, μέχρι τον Οκτώβρη του 2009, όταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α – με πρόεδρο τον Τσίπρα – ήλθε 5ο κόμμα, με ποσοστό 4,6 % σ΄ε­κεί­νες τις εκλογές.

Όταν το 2010, η κυβέρ­νηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ ενη­μέ­ρωνε για την χρε­ο­κο­πία που παρέ­λαβε και εξε­λίσ­σετο σε ανε­ξέ­λεγ­κτη χρε­ο­κο­πία, ο Τσίπρας δημα­γω­γούσε και την κατη­γο­ρούσε, πως λέει ψέματα στους πολίτες. Υπο­στή­ριζε, πως δεν επήλθε χρε­ο­κο­πία, αλλά την επι­κα­λεί­ται η κυβέρ­νηση, για να επι­βά­λει την πολι­τική της, με σκληρά, αντι­λαϊκά οικο­νο­μικά μέτρα.

Όταν – για να απο­φευ­χθεί η ανε­ξέ­λεγ­κτη χρε­ο­κο­πία – η χώρα μας υπο- χρε­ώ­θηκε να υπο­γρά­ψει την 1η δανειακή σύμβαση, με σκληρό 1ο μνη­μό­νιο, ο Τσίπρας δημα­γω­γούσε, υπο­σχό­με­νος τα πάντα σε όλους και στο σύνολο του ελλη­νι­κού λαού, πως εκείνος θα καταρ­γή­σει το μνη­μό­νιο, όλους τους σχε­τι­κούς νόμους με ένα άρθρο και πως θα δια­γρά­ψει το «παρά­νομο» δημόσιο χρέος !

Έτσι «κατόρ­θωσε», στις εκλογές του 2012, να εκλεγεί αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και συνέ­χισε με μεγα­λύ­τερη ένταση την ίδια δημα­γω­γία, διαν­θι­σμένη με αξέ­χα­στους χαρα­κτη­ρι­σμούς κατά των κυβερ­νώ­ντων : «μερ­κε­λι­στές», «γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες», «Τσο­λά­κο­γλου», που «ακο­λου­θείτε πολι­τική Πινοσέτ» και πολλά άλλα αμίμητα… Μέχρι και στο Παρίσι ονόμασε «Ολαν­δρέου» τον πρόεδρο της Γαλλίας, που στήριζε Ελλάδα.

Μόνο, όταν το 2015, με 35 % έγινε πρω­θυ­πουρ­γός και επέλεξε συγκυ­βερ­νήτη τον ακρο­δε­ξιό, τρα­μπι­στή Πάνο Καμμένο και μετά από μια εξάμηνη οδυνηρή δια­πραγ­μά­τευση, υπέ­γραψε την δική του δανειακή σύμβαση και το δικό του 3ο μνη­μό­νιο (που έληξε το 2018), τότε μόνο:

«απο­λο­γού­με­νος» στην Κεντρική Επι­τροπή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, για πρώτη φορά ανα­γνώ­ρισε, πως πράγ­ματι η χώρα μας αντι­με­τώ­πισε ανε­ξέ­λεγ­κτη χρε­ο­κο­πία και δεν ήταν προ­σχη­μα­τική η επί­κληση της και μάλιστα,

έφθασε στο σημείο να παρα­δε­χθεί, πως τάχα «αυτα­πα­τή­θηκε», όταν αρνείτο τον κίνδυνο της χρε­ο­κο­πίας και υπό­σχετο άμεση κατάρ­γηση των μνη­μο­νια­κών πολι­τι­κών και των σχε­τι­κών νόμων.

Δεν έφθαναν όλ’ αυτά, αλλά συγκυ­βερ­νώ­ντας 5 χρόνια με τον Καμμένο, δεν κατα­λό­γισε ποτέ τις ευθύνες του Κώστα Καρα­μανλή, για την χρε­ο­κο­πία της χώρας μας, παρά­χο­ντας του πλήρη 5ετή κάλυψη και «ασυλία».

Και το 2016, ο μέντο­ρας του Αλέξη Τσίπρα, Αλέκος Αλα­βά­νος δηλώνει «… μετά­νιωσα που έχρισα πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α τον Αλέξη Τσίπρα …».

Τώρα που παρου­σί­ασε την δική του εκδοχή, για τις πολι­τι­κές και την δια­κυ­βέρ­νηση του, με την παρου­σί­αση του βιβλίου του, τον άκουσα να δηλώνει, πως όχι μόνο δε μετα­νιώ­νει, αλλά αισθά­νε­ται και υπε­ρύ­φα­νος ! Αλήθεια και για τις – κατά δήλωση του – αυτα­πά­τες του και για τα λάθη του, υπε­ρή­φα­νος !

Το βιβλίο θα έπρεπε να γραφεί για συμβολή στην ιστο­ρική αλήθεια και όχι για αυτο­ε­πι­βε­βαί­ωση.

Περισ­σό­τερη σεμνό­τητα και περισ­σό­τερη αυτο­κρι­τική δεν βλάπτει !..

Έγιναν και σωστά πράγ­ματα κατά την δια­κυ­βέρ­νηση του, μην τα αδικεί, με την άρνηση του να παρα­δε­χθεί, με παρησ­σία και αυτο­κρι­τική, τα λάθη του. Την στιγμή μάλιστα, που προ­σπα­θεί να ζητήσει από τον ελλη­νικό λαό «λήθη» στο χθες, γιατί θέλει να κάνει νέα αρχή, με ένα άλλο  πολι­τικκό εγχεί­ρημα.

Κάποτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α είχε τις γνωστές σε όλους μας συνι­στώ­σες του και το 2013, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα, η μεγα­λύ­τερη ο «Συνα­σπι­σμός» επίσημα αυτο­δια­λύ­θηκε και ενώ­νο­ντας όλες τις συνι­στώ­σες, ιδρύ­θηκε τότε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, ως ενιαίο κόμμα. Σήμερα, δώδεκα (12) χρόνια μετά το 2013, αντί για τις παλιές συνι­στώ­σες έχουν προ­κύ­ψει από τα σπλάχνα του τότε ενιαίου ΣΥ.ΡΙΖ.Α, δια­χρο­νικά τα κόμματα : «Λαϊκή Ενότητα», «Μέρα 25», «Πλεύση Ελευ­θε­ρίας», «Νέα Αρι­στερά», «Κίνημα Δημο­κα­τίας», «ΣΥ.ΡΙΖ.Α» και κυο­φο­ρεί­ται το κόμμα Τσίπρα. ‘Αραγε, θα πολι­τευ­θούν και τα επτά (7) στις επερ­χό­με­νες εκλογές ; Πιστεύω πως κάποια ναι, θα κατέ­βουν αυτό­νομα. Τα υπό­λοιπα ;  Κάποια θα συμπρά­ξουν σε ένα είδος «νέου Συνα­σπι­σμού» ή κάποια ίσως αυτο­δια­λυ­θούν, για να εντα­χθούν στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα.

Αυτές είναι εξε­λί­ξεις, που δεν εισφέ­ρουν τίποτε νέο. Κόμματα της λεγό- μενης Ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, που έρχο­νται από το χθες και ένας πολι­τι­κός που κυβέρ­νησε στο πρό­σφατο παρελ­θόν (2015 – 2019), που απέτυχε ως πρό­ε­δρος της αξιω­με­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης (2019 – 2023) με 17,8%, ο Τσίπρας, απέ­δειξε στο «Παλλάς», ότι δυστυ­χώς δεν έγινε σοφό­τε­ρος και ότι δεν εισφέ­ρει κάτι νέο στο πολι­τικό σύστημα της χώρας.

Ας μην παρα­συ­ρό­μα­στε από τα επι­κοι­νω­νιακά παι­χνί­δια. Πρό­κει­ται : για προ­σπά­θεια ανα­συ­γκρό­τη­σης της «Ριζο­σπα­στι­κής» Αρι­στε­ράς και για τον ίδιο Τσίπρα που γνώρισε ο ελλη­νι­κός λαός ως ΣΥ.ΡΙΖ.Α, τώρα ως «μεταΣΥΡΙΖΑ».