Χρηματική ικανοποίηση για ένορκη βεβαίωση που κρίθηκε ψευδής

• Μερική δικαί­ωση του ενά­γο­ντος με απόρ­ριψη αιτή­μα­τος προ­σω­ρι­νής εκτε­λε­στό­τη­τας και επιβολή μέρους δικα­στι­κών εξόδων

Υπόθεση που εξε­τά­στηκε στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου αφορά αστική διαφορά με αντι­κεί­μενο συκο­φα­ντική δυσφή­μηση από περιε­χό­μενο ένορκης βεβαί­ω­σης η οποία αξιο­ποι­ή­θηκε σε προη­γού­με­νες δίκες μεταξύ των εμπλε­κό­με­νων μερών.

Το Δικα­στή­ριο κατέ­ληξε σε μερική αποδοχή της αγωγής επι­δι­κά­ζο­ντας χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση 3.000 ευρώ υπέρ του ενά­γο­ντος με τον νόμιμο τόκο από την επόμενη της επί­δο­σης της αγωγής.

Απορ­ρί­φθηκε το αίτημα κήρυξης προ­σω­ρι­νής εκτε­λε­στό­τη­τας ενώ τα δικα­στικά έξοδα επι­με­ρί­στη­καν με κατα­λο­γι­σμό 200 ευρώ σε βάρος του ενα­γο­μέ­νου.

Το ιστο­ρικό της δια­φο­ράς

Στον πυρήνα της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται επει­σό­διο του 2023 σε όμορα ακίνητα στη Ρόδο και η αξιο­λό­γηση από το Δικα­στή­ριο ισχυ­ρι­σμών που κατα­τέ­θη­καν με ένορκη βεβαί­ωση του ενα­γο­μέ­νου το 2024. Η βεβαί­ωση κατα­τέ­θηκε στο πλαίσιο δια­δι­κα­σιών ασφα­λι­στι­κών μέτρων και στη συνέ­χεια επι­κα­λέ­στηκε ως δικα­στικό τεκ­μή­ριο σε τακτική δίκη. Ο ενάγων επι­κα­λέ­στηκε προ­σβολή της τιμής και της υπό­λη­ψής του και ζήτησε απο­ζη­μί­ωση για ηθική βλάβη.

Η αντι­πα­ρά­θεση ξεκί­νησε από μια σχέση γειτ­νί­α­σης: ένα ξενο­δο­χείο στο κέντρο της Ρόδου και το όμορο ακίνητο του ενά­γο­ντος. Από εκεί, η υπόθεση κλι­μα­κώ­θηκε με αστυ­νο­μι­κές ανα­φο­ρές, έγκληση για φθορά ξένης ιδιο­κτη­σίας και κατέ­ληξε σε αγωγή για προ­σβολή προ­σω­πι­κό­τη­τας, με επί­κε­ντρο περιε­χό­μενο ένορκης βεβαί­ω­σης εργα­ζο­μέ­νου του ξενο­δο­χείου.

Το Δικα­στή­ριο εξέτασε διε­ξο­δικά τα γεγο­νότα και τις κινή­σεις των πλευρών που προη­γή­θη­καν της πολι­τι­κής δίκης.

Ο ενα­γό­με­νος κατά τον Αύγου­στο 2023 εργα­ζό­ταν σε Ιδιω­τική Κεφα­λαιου­χική Εται­ρεία η οποία λει­τουρ­γεί το ξενο­δο­χείο. Ο ενάγων είναι ιδιο­κτή­της του όμορου ακι­νή­του. Η ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση κατέ­θεσε σε βάρος του ενά­γο­ντος έγκληση στις 25.10.2023, απο­δί­δο­ντάς του φθορά ξένης ιδιο­κτη­σίας που φερόταν ότι προ­κλή­θηκε στο ξενο­δο­χείο. Αυτή είναι η ένδικη διαφορά του ξενο­δο­χείου με τον ενά­γο­ντα που γέννησε την ευρύ­τερη αντι­δι­κία μεταξύ των πλευρών.

Το Δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι τα ακίνητα χωρί­ζο­νται από δια­χω­ρι­στικό τοίχο ύψους 1,50 μέτρου και ότι στις 11.8.2023 ο ενάγων μετέβη στο ακίνητό του για να ελέγξει εργα­σίες που ήταν σε εξέλιξη. Δια­πι­στώ­νο­ντας άδεια κουτιά μπίρας μέσα στον χώρο του, ο ίδιος ανέφερε ότι, αγα­να­κτι­σμέ­νος, πέταξε μερικά προς την πλευρά του ξενο­δο­χείου, όπως ο ίδιος εκθέτει στην αγωγή του. Πρό­κει­ται για κομβικό στιγ­μιό­τυπο, καθώς γύρω από αυτό δια­τυ­πώ­θη­καν στη συνέ­χεια ισχυ­ρι­σμοί για ρίψη γυά­λι­νων μπου­κα­λιών προς τον χώρο του ξενο­δο­χείου.

Με αφορμή το ίδιο γεγονός, μέτοχος της εργο­δό­τριας εται­ρείας και ο ενα­γό­με­νος μετέ­βη­σαν στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ρόδου και δια­τύ­πω­σαν παρά­πονα κατά του ενά­γο­ντος.

Η διαμάχη δεν έμεινε στο επίπεδο της καταγ­γε­λίας. Στο πλαίσιο της πολι­τι­κής δια­δι­κα­σίας, ο ενα­γό­με­νος (εργα­ζό­με­νος του ξενο­δο­χείου) προέβη σε ένορκη βεβαί­ωση όπου ανέφερε ρίψη γυά­λι­νων μπου­κα­λιών μπίρας από τον ενά­γο­ντα προς τον χώρο του ξενο­δο­χείου, καθώς και ισχυ­ρι­σμούς περί έργω εξύ­βρι­σης. Στην πολι­τική δίκη, οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί εξε­τά­στη­καν μαζί με σειρά ένορκων βεβαιώ­σεων και εγγρά­φων.

Το Δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι δεν απο­δεί­χθηκε από κανένα απο­δει­κτικό στοι­χείο ότι τα γυάλινα μπου­κά­λια τα έριξε ο ενάγων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι κανένας μάρ­τυ­ρας του ενα­γο­μέ­νου δεν ήταν αυτό­πτης και δεν προ­σκο­μί­στη­καν φωτο­γρα­φίες που να τον απει­κο­νί­ζουν την ώρα της ρίψης.

Με βάση την απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία, το Δικα­στή­ριο έκρινε ψευδή την κατά­θεση του ενα­γο­μέ­νου ως προς τη ρίψη γυά­λι­νων μπου­κα­λιών και την τέλεση έργω εξύ­βρι­σης. Κατέ­ληξε ότι στοι­χειο­θε­τή­θηκε προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας του ενά­γο­ντος μέσω συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μη­σης, χωρίς όμως να δια­πι­στω­θεί προ­σβολή της επαγ­γελ­μα­τι­κής του φήμης, αφού δεν υπήρχαν ισχυ­ρι­σμοί για την επι­στη­μο­νική του κατάρ­τιση ή τον τρόπο άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τός του. Ως προς το ευρύ­τερο πλαίσιο σχέσεων με την εργο­δό­τρια εται­ρεία του ενα­γο­μέ­νου, δεν απο­δεί­χθηκε προ­γε­νέ­στερη ένταση πριν από το περι­στα­τικό της 11.8.2023.

Ως δικη­γό­ρος του ενά­γο­ντος παρέστη ο κ. Δημο­σθέ­νης Χατζη­νταής και του ενα­γο­μέ­νου η κ. Ανα­στα­σία Αλε­ξάν­δρου Κάντιτο.