Ο Γιώργος Χατζημάρκος θέτει επί τάπητος τον ΦοΔΣΑ, τη ΔΕΥΑΡ και τις ευθύνες Κολιάδη και Βαγιανού

• Δύο συ­νε­ντεύ­ξεις στον RealVoice και στον Topfm με­τα­τρέ­πουν την αντι­πα­ρά­θε­ση σε κρί­σι­μο τεστ σο­βα­ρό­τη­τας για τον δη­μό­σιο διά­λο­γο, την ακρί­βεια των αριθ­μών και τη διοι­κη­τι­κή επάρ­κεια των θε­σμών

Η δη­μό­σια σφαί­ρα της Ρόδου κλυ­δω­νί­ζε­ται από μια αντι­πα­ρά­θε­ση που πλέον δεν αφορά μόνο πρό­σω­πα αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο συ­ζη­τού­με για την αυ­το­διοί­κη­ση.

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος από το Πα­λέρ­μο όπου συμ­με­τεί­χε στη συ­νέ­λευ­ση ARLEM μί­λη­σε στον RealVoice και στον Topfm επι­λέ­γο­ντας αιχ­μη­ρές δια­τυ­πώ­σεις αλλά και συ­γκε­κρι­μέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα για να πε­ρι­γρά­ψει αυτό που θε­ω­ρεί εσκεμ­μέ­νη πα­ρα­μόρ­φω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας γύρω από τον ΦοΔΣΑ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και τη ΔΕΥΑΡ.

Οι το­πο­θε­τή­σεις του στρέ­φο­νται στον δή­μαρ­χο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη και στον πρό­ε­δρο της ΔΕΥΑΡ Σω­τή­ρη Βα­για­νό ανοί­γο­ντας μια συ­ζή­τη­ση για την ποιό­τη­τα του δη­μό­σιου λόγου την ευ­θύ­νη των θε­σμι­κών ρόλων και την αξία των αριθ­μών όταν χρη­σι­μο­ποιού­νται στον πο­λι­τι­κό διά­λο­γο.

Οι δύο πα­ρεμ­βά­σεις δια­τυ­πώ­θη­καν σε διά­στη­μα ωρών και έφε­ραν τον τόνο μιας ευ­ρύ­τε­ρης αγω­νί­ας για το επί­πε­δο της το­πι­κής πο­λι­τι­κής.

Η στιγ­μή που αλ­λά­ζει το επί­πε­δο της σύ­γκρου­σης

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης πε­ριέ­γρα­ψε το νέο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης ως προ­σχε­δια­σμέ­νο. Το­πο­θέ­τη­σε στο κέ­ντρο τον ΦοΔΣΑ, έναν φορέα που όπως τό­νι­σε είναι οι­κο­νο­μι­κά υγιής και με­τρή­σι­μα πα­ρα­γω­γι­κός. Η πο­λι­τι­κή διά­στα­ση είναι ξε­κά­θα­ρη. Όταν ο διά­λο­γος εγκα­τα­λεί­πει τα δε­δο­μέ­να και διο­λι­σθαί­νει σε ρη­το­ρι­κά τε­χνά­σμα­τα η τάξη των πραγ­μά­των αντι­στρέ­φε­ται και οι θε­σμοί εκτί­θε­νται.

Στον RealVoice συ­μπύ­κνω­σε αυτή την αγω­νία σε μια φράση έστω και προ­κλη­τι­κή. «Λοι­πόν σή­με­ρα να κλεί­σει ο ΦοΔΣΑ να ησυ­χά­σου­με από τις επι­θέ­σεις όλων αυτών των τύπων. Να μεί­νουν ανοι­χτά όλα τα χα­μαι­τυ­πεία εστί­ες μό­λυν­σης και ελ­λειμ­μά­των». Πρό­κει­ται για μια υπερ­βο­λή που επι­διώ­κει να φω­τί­σει την αντί­φα­ση. Την ώρα που ένας δια­βαθ­μι­δι­κός ορ­γα­νι­σμός πα­ρου­σιά­ζε­ται ως πα­ρά­δειγ­μα ο δη­μό­σιος διά­λο­γος επι­μέ­νει να τον στο­χο­ποιεί με ισχυ­ρι­σμούς που ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης θε­ω­ρεί ανα­κρι­βείς.

Ο άξο­νας των αριθ­μών και η αξιο­πι­στία του λόγου

Στον Topfm ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος ανέ­βα­σε τον πήχη της τεκ­μη­ρί­ω­σης επι­μέ­νο­ντας ότι η αντι­πα­ρά­θε­ση έχει πλέον με­τρή­σι­μο πε­ριε­χό­με­νο. Στά­θη­κε στο ποσό που ο Δήμος Ρόδου κα­τα­βάλ­λει στον ΦοΔΣΑ επι­κα­λού­με­νος ως πραγ­μα­τι­κό το νού­με­ρο των τριών εκα­τομ­μυ­ρί­ων και εβδο­μή­ντα δύο χι­λιά­δων ευρώ για το 2025, ενώ απέ­δω­σε στον δή­μαρ­χο την ανα­φο­ρά σε οκτώ εκα­τομ­μύ­ρια.

Η ουσία βρί­σκε­ται λι­γό­τε­ρο στον ίδιο τον αριθ­μό και πε­ρισ­σό­τε­ρο στη συ­νή­θεια πο­λι­τι­κών δια­τυ­πώ­σε­ων που προη­γού­νται της λο­γι­στι­κής ακρί­βειας. Οι αριθ­μοί δεν είναι δια­κό­σμη­ση. Ορί­ζουν προ­τε­ραιό­τη­τες, επη­ρε­ά­ζουν απο­φά­σεις, κα­θο­ρί­ζουν την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών. Όταν λαν­θα­σμέ­να ποσά εκ­φέ­ρο­νται από θε­σμι­κό στόμα, τότε το σφάλ­μα δεν είναι απλώς επι­κοι­νω­νια­κό. Είναι διοι­κη­τι­κό.

Το βάρος του ρόλου του δη­μάρ­χου

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης δεν έκρυ­ψε ότι θε­ω­ρεί τον δή­μαρ­χο Ρόδου κε­ντρι­κό πρό­βλη­μα στην πα­ρού­σα φάση. Το σκε­πτι­κό του είναι θε­σμι­κό. Ο δή­μαρ­χος είναι αντι­πρό­ε­δρος του ΦοΔΣΑ και έχει υπο­χρέ­ω­ση να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την ακε­ραιό­τη­τα του φορέα όταν αυτός βάλ­λε­ται. Η επι­λο­γή να επι­βρα­βεύ­σει ρη­το­ρι­κά τον θό­ρυ­βο αντί να τον απο­δο­μή­σει πα­ρου­σιά­ζε­ται ως έν­δει­ξη διοι­κη­τι­κής ανε­τοι­μό­τη­τας.

Η αυ­το­διοι­κη­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση σε δια­βαθ­μι­δι­κούς ορ­γα­νι­σμούς δεν είναι τι­μη­τι­κός τί­τλος. Είναι ερ­γα­λείο πο­λι­τι­κής που απαι­τεί συ­νέ­πεια γραμ­μής και ποιό­τη­τα τεκ­μη­ρί­ω­σης. Εκεί ακρι­βώς στέ­κε­ται η κρι­τι­κή. Ότι η ηγε­σία του Δήμου με­τα­τό­πι­σε τη συ­ζή­τη­ση από την ουσία των έργων στη ρη­το­ρι­κή της αντι­πα­ρά­θε­σης.

Η ΔΕΥΑΡ ως κα­θρέ­φτης επάρ­κειας

Η επί­θε­ση προς τον πρό­ε­δρο της ΔΕΥΑΡ είναι σκλη­ρή και επί­μο­νη. «Αυτόν τον τύπο ο τόπος θα τον πλη­ρώ­σει πολύ ακρι­βά» είπε ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δια­κι­νεί ψευ­δείς ισχυ­ρι­σμούς για την Πε­ρι­φέ­ρεια, για το φράγ­μα Γα­δου­ρά και για τον ίδιο τον ΦοΔΣΑ και ότι αλ­λά­ζει γραμ­μή όταν δια­ψεύ­δε­ται.

Στον Topfm μί­λη­σε για μια μέ­θο­δο που δεν οι­κο­δο­μεί, αλλά υπο­νο­μεύ­ει. Η ΔΕΥΑΡ δεν αντέ­χει τόσο ελα­φρά τη καρ­δία να γί­νε­ται πεδίο πο­λι­τι­κών πει­ρα­μά­των. Η ασφά­λεια του νερού, οι αντο­χές του δι­κτύ­ου, οι βλά­βες, η απο­χέ­τευ­ση, οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις για έργα αν­θε­κτι­κό­τη­τας είναι τεστ διοι­κη­τι­κής εντι­μό­τη­τας. Κάθε δη­μό­σια ανα­κρί­βεια σε αυτό το πεδίο δεν είναι σφάλ­μα θε­ά­μα­τος. Είναι κίν­δυ­νος για την εμπι­στο­σύ­νη που χρειά­ζε­ται η επι­χεί­ρη­ση για να λει­τουρ­γεί.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά απο­σπά­σμα­τα που σκια­γρα­φούν το κλίμα

«Δεν θα αφήσω απρο­στά­τευ­τους ποτέ ούτε συ­νερ­γά­τες ούτε ερ­γα­ζό­με­νους ούτε τον τόπο έρ­μαιο σε πα­ρακ­μια­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Οι πα­ρακ­μια­κοί μας σέρ­νουν στον βούρ­κο, σε μια πε­ζο­δρο­μια­κή ζωή και δεν θα απα­ντή­σου­με;».

«Η συ­ζή­τη­ση δεν είναι ποιο είναι το κα­λύ­τε­ρο αύριο. Η συ­ζή­τη­ση είναι το πε­ζο­δρό­μιο. Με τον ρυθμό που το πάνε σε λίγο θα μας φαί­νε­ται σαν Λυ­ρι­κή Σκηνή».

«Προ­χθές είπε ότι ο ΦοΔΣΑ μπήκε σε εξυ­γί­αν­ση. Τόσος είναι τόσο μπο­ρεί. Και ο τόπος θα τον πλη­ρώ­σει αυτόν τον τύπο» στον Topfm.

«Απα­ντά­με μόνο. Ούτε θα μας βρεί­τε να εί­μα­στε επι­τι­θέ­με­νοι. Θα έπρε­πε να αφή­σου­με όλη αυτή τη συ­κο­φα­ντία ανα­πά­ντη­τη».

«Σή­με­ρα να κλεί­σει ο ΦοΔΣΑ. Έχει αφή­σει μια κλη­ρο­νο­μιά. Να μεί­νουν ανοι­χτά όλα τα χα­μαι­τυ­πεία που δη­μιουρ­γούν ελ­λείμ­μα­τα».

Η ερ­γα­λειο­ποί­η­ση των υπαλ­λή­λων και το όριο της πο­λι­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς

Μια από τις σο­βα­ρό­τε­ρες εν­στά­σεις του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη αφορά στην επι­μο­νή να ζη­τεί­ται το όνομα του συ­ντά­κτη δελ­τί­ου Τύπου του ΦοΔΣΑ. Η κρι­τι­κή δεν είναι τυ­πι­κή.

Όταν η πο­λι­τι­κή δια­μά­χη με­τα­φέ­ρει τη σύ­γκρου­ση στο επί­πε­δο του διοι­κη­τι­κού υπαλ­λή­λου η ει­κό­να του δη­μό­σιου θε­σμού τραυ­μα­τί­ζε­ται. Ο μη­χα­νι­σμός υπάρ­χει για να υπη­ρε­τεί πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις, όχι για να γί­νε­ται αλε­ξι­κέ­ραυ­νο μι­κρο­κομ­μα­τι­κής πί­ε­σης. Η ανα­φο­ρά σε πε­ρι­στα­τι­κά όπου ερ­γα­ζό­με­νοι βρέ­θη­καν στο στό­χα­στρο δη­μό­σιας όχλη­σης φέρ­νει στο τρα­πέ­ζι ένα ερώ­τη­μα που αφορά όλους. Πώς θω­ρα­κί­ζο­νται οι υπη­ρε­σί­ες από την το­ξι­κό­τη­τα χωρίς να στε­ρεί­ται από τους αι­ρε­τούς το δι­καί­ω­μα της αυ­στη­ρής κρι­τι­κής.

Τι ση­μαί­νει υπευ­θυ­νό­τη­τα για τον Δήμο, τον ΦοΔΣΑ και τη ΔΕΥΑΡ

Αν απο­μο­νώ­σει κα­νείς την έντα­ση απο­μέ­νει ένα σαφές τρί­γω­νο ευ­θύ­νης. Ο Δήμος οφεί­λει να μιλά με ακρι­βή στοι­χεία, ιδιαί­τε­ρα όταν το­πο­θε­τεί­ται για οι­κο­νο­μι­κές ροές προς δια­βαθ­μι­δι­κούς φο­ρείς. Ο ΦοΔΣΑ οφεί­λει να δια­τη­ρεί υψηλό επί­πε­δο δια­φά­νειας ώστε να μην υπάρ­χει πα­ρα­θυ­ρά­κι κα­χυ­πο­ψί­ας. Η ΔΕΥΑΡ οφεί­λει να προ­στα­τεύ­ει την τε­χνι­κή της υπό­στα­ση από την ευ­κο­λία των επι­κοι­νω­νια­κών πυ­ρο­τε­χνη­μά­των.

Η αντι­πα­ρά­θε­ση που ζούμε μπο­ρεί να γίνει αφορ­μή για μια νέα συμ­φω­νία σε αρχές. Με­τρή­σι­μα χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα, δη­μό­σιες ανα­φο­ρές προ­ό­δου, σαφή πρω­τό­κολ­λα απά­ντη­σης στην κρι­τι­κή και μη­δε­νι­κή ανοχή σε ανα­κρί­βειες. Το κέρ­δος δεν είναι επι­κοι­νω­νια­κό. Είναι πρα­κτι­κό. Έργα που ωρι­μά­ζουν γρη­γο­ρό­τε­ρα υπη­ρε­σί­ες που αντα­πο­κρί­νο­νται γρη­γο­ρό­τε­ρα, πο­λί­τες που εμπι­στεύ­ο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Η πο­λι­τι­κή ως ευ­θύ­νη  όχι ως διαρ­κής σκηνή

Οι δύο συ­νε­ντεύ­ξεις λει­τουρ­γούν ως ση­μείο κα­μπής. Επι­βάλ­λουν να απο­φα­σί­σου­με αν η πο­λι­τι­κή στο νησί θα πα­ρα­μεί­νει στην ακμή του θε­ά­μα­τος ή θα επι­στρέ­ψει στο έδα­φος των τεκ­μη­ρί­ων. Ο αιχ­μη­ρός λόγος του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, είτε συμ­φω­νεί κα­νείς, είτε δια­φω­νεί, είναι πρό­σκλη­ση για μια πιο αυ­στη­ρή λο­γο­δο­σία.

Απαι­τεί­ται δέ­σμευ­ση ότι οι θε­σμοί θα υπη­ρε­τού­νται με σε­βα­σμό και ότι τα πρό­σω­πα θα κρί­νο­νται από τη συ­νέ­πεια των πρά­ξε­ών τους και όχι από την ικα­νό­τη­τά τους να μο­νο­πω­λούν το μι­κρό­φω­νο.

Όταν ο ίδιος ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης επι­μέ­νει πως «απα­ντά­με μόνο» δη­μιουρ­γεί έναν κα­νό­να που μπο­ρεί να γίνει συλ­λο­γι­κός. Απα­ντή­σεις με στοι­χεία και όχι με ετι­κέ­τες. Διά­λο­γος με τε­χνι­κό πε­ριε­χό­με­νο και όχι με φρά­σεις που λει­τουρ­γούν σαν πυ­ρο­βο­λι­σμοί. Αν ο κα­νό­νας αυτός γίνει απο­δε­κτός και από τη δη­μο­τι­κή αρχή, τότε η Ρόδος θα έχει κάθε λόγο να διεκ­δι­κή­σει μια αυ­το­διοί­κη­ση που δεν φο­βά­ται την αλή­θεια των αριθ­μών, ούτε την πει­θαρ­χία των σχε­δί­ων. Εκεί κρί­νε­ται το αύριο του νη­σιού.