Αντώνης Καμπουράκης: «Το στοίχημά μας είναι να ενώσουμε τη νησιωτική και την ορεινή Ελλάδα σε ένα κοινό όραμα βιώσιμης, αειφόρου τουριστικής προοπτικής»

Στο Ετή­σιο Συ­νέ­δριο της ΚΕΔΕ, στην Αλε­ξαν­δρού­πο­λη, μί­λη­σα ως Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Του­ρι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης για τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα που κα­θο­ρί­ζουν σή­με­ρα το μέλ­λον του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού και τον ρόλο της Αυ­το­διοί­κη­σης σε αυτό. Ο του­ρι­σμός είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των τόπων μας, οι δου­λειές, τα έσοδα, οι άν­θρω­ποι, οι οι­κο­γέ­νειες και οι αγω­νί­ες των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Στην το­πο­θέ­τη­σή μου ανέ­δει­ξα τέσ­σε­ρα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα:

Αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη του επι­σκέ­πτη:

Η Ελ­λά­δα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει “value for money”.

Η ποιό­τη­τα του προ­ϊ­ό­ντος και η σωστή τι­μο­λό­γη­ση είναι προ­ϋ­πο­θέ­σεις επι­βί­ω­σης σε μια πα­γκό­σμια αγορά που πιέ­ζε­ται.

Αν­θρώ­πι­νο Δυ­να­μι­κό:

Ο του­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να στη­ρί­ζε­ται μόνο σε ει­σα­γό­με­νους ερ­γα­ζό­με­νους.

Χρειά­ζο­νται κί­νη­τρα για τους νέους, στή­ρι­ξη στη στέ­γα­ση, αξιο­πρε­πείς αμοι­βές και διαρ­κή επι­μόρ­φω­ση.

Ασφυ­κτι­κό πε­ρι­βάλ­λον κό­στους για τους Δή­μους:

Με ΦΠΑ 24% ακόμη και στο νερό και στις υπη­ρε­σί­ες των ΔΕΥΑ, η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση χρειά­ζε­ται θε­σμι­κές λύ­σεις για να στη­ρί­ξει τον του­ρι­σμό με υπο­δο­μές.

Δί­καιη ανά­πτυ­ξη για τη νη­σιω­τι­κή και την ορει­νή Ελ­λά­δα:

Δύο δια­φο­ρε­τι­κές, αλλά εξί­σου ση­μα­ντι­κές Ελ­λά­δες που κρα­τούν ζω­ντα­νό τον τόπο, χρειά­ζο­νται ει­δι­κά χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία, με βάση τον πλη­θυ­σμό αιχ­μής, όχι τον μό­νι­μο.

Επί­σης, χωρίς υπο­δο­μές δεν υπάρ­χει του­ρι­σμός — χωρίς απο­κέ­ντρω­ση πόρων, δεν υπάρ­χει ισό­τη­τα.

Τό­νι­σα επί­σης ότι η Αυ­το­διοί­κη­ση πρέ­πει να είναι σχε­δια­στής πο­λι­τι­κής και όχι απλός δια­χει­ρι­στής υπο­δο­μών.

Οφεί­λου­με να συν­δια­μορ­φώ­νου­με τον εθνι­κό σχε­δια­σμό για τον του­ρι­σμό — γιατί κα­νέ­να σχέ­διο δεν μπο­ρεί να είναι πλή­ρες αν δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει τη φωνή των Δήμων.

Στην πράξη, πρό­τει­να τα εξής :

-Ει­δι­κό Τα­μείο Νη­σιω­τι­κό­τη­τας και Ορει­νό­τη­τας για του­ρι­στι­κές υπο­δο­μές.

-Κί­νη­τρα λει­τουρ­γί­ας εκτός σεζόν για επι­χει­ρή­σεις, ερ­γα­ζό­με­νους και το­πι­κές κοι­νω­νί­ες.

-Προ­γράμ­μα­τα στέ­γα­σης και κα­τάρ­τι­σης για ερ­γα­ζό­με­νους στον του­ρι­σμό.

-Ανά­πτυ­ξη το­πι­κών brands που ανα­δει­κνύ­ουν την ψυχή κάθε τόπου.

Κλεί­νο­ντας, έθεσα ένα θε­σμι­κό ερώ­τη­μα ου­σί­ας:

Στον Κώ­δι­κα Δήμων και Κοι­νο­τή­των δεν υπάρ­χει ξε­χω­ρι­στό κε­φά­λαιο για τον Του­ρι­σμό.

Μήπως τώρα, με τον νέο Κώ­δι­κα Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης που επε­ξερ­γά­ζε­ται το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών, είναι η ώρα να επα­να­προσ­διο­ρί­σου­με το πλαί­σιο αρ­μο­διο­τή­των των Δήμων στον Του­ρι­σμό; Να δώ­σου­με στους Δή­μους ρόλο, ερ­γα­λεία, έσοδα και εμπι­στο­σύ­νη για μια σύγ­χρο­νη, απο­κε­ντρω­μέ­νη του­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή;

Το στοί­χη­μά μας είναι να ενώ­σου­με τη νη­σιω­τι­κή και την ορει­νή Ελ­λά­δα σε ένα κοινό όραμα βιώ­σι­μης, αει­φό­ρου του­ρι­στι­κής προ­ο­πτι­κής.

Με λι­γό­τε­ρα λόγια, πε­ρισ­σό­τε­ρα έργα.

Με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο όχι στην επό­με­νη σεζόν, αλλά στην επό­με­νη γενιά.

 

 

Κυ­ρί­ες & Κύ­ριοι, Αγα­πη­τοί Συ­νά­δελ­φοι,

 

Ο του­ρι­σμός, δεν είναι για εμάς, μια Αφη­ρη­μέ­νη Έν­νοια. Είναι η Κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των τόπων μας. Είναι οι Δου­λειές, το Ψωμί, τα Παι­διά μας, οι Οι­κο­γέ­νειές μας, τα Χα­μό­γε­λα, τα Έσοδα, αλλά και οι Αγω­νί­ες, των Το­πι­κών Κοι­νω­νιών.

Είναι η Φωνή της Ελ­λά­δας στον Κόσμο, & μαζί, η αντα­νά­κλα­ση της ευ­θύ­νης μας, απέ­να­ντι σε έναν πλα­νή­τη, που αλ­λά­ζει. Ο Του­ρι­σμός, λοι­πόν, πα­ρα­μέ­νει, Δύ­να­μη Ζωής, για τη χώρα μας. Όμως, η πρό­κλη­ση είναι, να πα­ρα­μεί­νει και δύ­να­μη ανά­πτυ­ξης, και βιω­σι­μό­τη­τας, και προ­ο­πτι­κής.

 

Επι­τρέψ­τε μου να θέσω, τέσ­σε­ρα (4) κε­ντρι­κά ζη­τή­μα­τα, για τον του­ρι­σμό, και ακο­λού­θως, να μι­λή­σω, για την Νη­σιω­τι­κό­τη­τα, και την Ορει­νό­τη­τα :

 

Ζή­τη­μα 01ο: Η αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη του επι­σκέ­πτη, είναι πα­ρά­γο­ντας της δικής μας πο­ρεί­ας. Προ­ϋ­πό­θε­ση όμως είναι , η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά μας!

Η φε­τι­νή σεζόν, που σιγά σιγά ολο­κλη­ρώ­νε­ται, έδει­ξε ξανά, πόσο εύ­θραυ­στη είναι η ισορ­ρο­πία, ανά­με­σα στην ποιό­τη­τα, και στο κό­στος.  Ο επι­σκέ­πτης, μας έχει σή­με­ρα, μειω­μέ­νη αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη. Ο πλη­θω­ρι­σμός, οι ενερ­γεια­κές ανα­τι­μή­σεις, οι διε­θνείς ανα­τα­ρά­ξεις, οι εύ­θραυ­στες διε­θνείς ισορ­ρο­πί­ες, πιέ­ζουν τον ίδιο, πιέ­ζουν και εμάς. Εδώ είναι, το πρώτο με­γά­λο μας κα­θή­κον: Να δια­σφα­λί­σου­με, ότι η Ελ­λά­δα πα­ρα­μέ­νει, επι­λο­γή, value for money.

 

Ζή­τη­μα 02ο: Η με­γά­λη πρό­κλη­ση: το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό

Δεύ­τε­ρο κρί­σι­μο ζή­τη­μα, είναι το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό. Ο ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός, δεν μπο­ρεί, να στη­ρί­ζε­ται μόνο, ή κυ­ρί­αρ­χα, σε ει­σα­γό­με­νους ερ­γα­ζό­με­νους. Σή­με­ρα έχου­με ελ­λεί­ψεις. Ξε­νο­δο­χεία, εστια­τό­ρια, του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, όλοι, δυ­σκο­λεύ­τη­καν ή και απέ­τυ­χαν, να βρουν προ­σω­πι­κό. Αν δεν δώ­σου­με κί­νη­τρα στους νέους μας, να μπουν σε αυτές τις δου­λειές, αν δεν στη­ρί­ξου­με την κα­τάρ­τι­ση, και την εκ­παί­δευ­σή τους, θα μεί­νου­με πολύ πίσω. Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, πρέ­πει να φω­νά­ξει δυ­να­τά: Χρεια­ζό­μα­στε νέα ερ­γα­λεία πο­λι­τι­κής, για τη στέγη των ερ­γα­ζο­μέ­νων, για αξιο­πρε­πείς μι­σθούς, για ου­σια­στι­κή και συ­νε­χή επι­μόρ­φω­ση.

 

Ζή­τη­μα 03ο: Οι Δήμοι, σε ασφυ­κτι­κό πε­ρι­βάλ­λον κό­στους

Αυτό εκτι­μώ ότι το αντι­λαμ­βά­νο­νται, όλοι, μέσα σε αυτήν την αί­θου­σα. Θα ανα­φερ­θώ όμως, και σε αυτό, πα­ρα­κά­τω.

 

Ζή­τη­μα 04ο: Η έμ­με­ση φο­ρο­λο­γία, των υπη­ρε­σιών των Δήμων

Το ΦΠΑ των Δήμων, στις υπη­ρε­σί­ες δεν συμ­ψη­φί­ζε­ται. Το 24%, ως πο­σο­στό, συ­μπα­ρα­σύ­ρει ΔΕΥΑ, απο­κο­μι­δή απορ­ριμ­μά­των, και δυ­να­τό­τη­τα εκτέ­λε­σης έργων. 24% ΦΠΑ στο μπου­κα­λά­κι νερό, από 6,5% που ήταν πα­λιό­τε­ρα, συ­νι­στά μια άκρως αρ­νη­τι­κή με­τα­βο­λή. Σε αυτό το σκη­νι­κό, πρέ­πει κα­νείς να συ­νυ­πο­λο­γί­σει, την αθροι­στι­κή  υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση,  και τον ΦΠΑ δη­λα­δή, σε όλον τον κλάδο του του­ρι­σμού,  την εστί­α­ση, στην ανα­ψυ­χή, στην δια­σκέ­δα­ση, για να έχει μια συ­νο­λι­κή ει­κό­να. Όλα αυτά σχε­τί­ζο­νται με το 01ο ζή­τη­μα, την δυ­να­τό­τη­τα μας δη­λα­δή, να εί­μα­στε αντα­γω­νι­στι­κοί, σε μια άκρως αντα­γω­νι­στι­κή, και πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νη αγορά.

Και πάμε τώρα, στο ζή­τη­μα: «ΒΟΥΝΟ και ΝΗΣΙ»

Έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές Ελ­λά­δες, και αυτό πρέ­πει να το κα­τα­νο­ή­σου­με. Είναι η Νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα, που κρατά τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα, και προ­σφέ­ρει το χα­μό­γε­λο της φι­λο­ξε­νί­ας. Είναι η Ορει­νή Ελ­λά­δα, που κου­βα­λά τη μνήμη, τη φύση, την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα, και τον πο­λι­τι­σμό, της εν­δο­χώ­ρας. Που προ­σφέ­ρει, την ικα­νο­ποί­η­ση, της συμ­με­το­χής, στην Ελ­λη­νι­κή ανε­πι­τή­δευ­τη ομορ­φιά. Και οι δύο (2) αυτές Ελ­λά­δες, η Νη­σιω­τι­κή και η Ορει­νή, πρέ­πει να στα­θούν μαζί, στον Εθνι­κό Σχε­δια­σμό, για τον Του­ρι­σμό.  Αν δεν το πε­τύ­χου­με, θα έχου­με, Του­ρι­σμό χωρίς συ­νο­χή. Θα έχου­με μια ανά­πτυ­ξη, με δύο (2) τα­χύ­τη­τες.

Η Νη­σιω­τι­κό­τη­τα, είναι προ­νό­μιο, και ταυ­τό­χρο­να, Πρό­κλη­ση. Στις νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες όμως, το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν, στη­ρί­ζε­ται σε εύ­θραυ­στες υπο­δο­μές. Ύδρευ­ση, απο­χέ­τευ­ση, νερό, δια­χεί­ρι­ση απορ­ριμ­μά­των, ενερ­γεια­κή επάρ­κεια, με­τα­φο­ρές, υγεία. Εδα­φι­κή ασυ­νέ­χεια, που επι­βα­ρύ­νει ασύ­με­τρα, τις με­τα­κι­νή­σεις, και τις εκτός έδρας δια­μο­νές. Όλα αυτά έχουν κό­στος, δυ­σα­νά­λο­γο, με τον πλη­θυ­σμό τους. Το κα­λο­καί­ρι, τα νησιά πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τον πλη­θυ­σμό τους, χωρίς να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, και οι πόροι τους. Κι όμως, οι Δήμοι, ση­κώ­νουν το βάρος, σχε­δόν απο­κλει­στι­κά μόνοι τους.

Ζη­τού­με λοι­πόν, ως Αυ­το­διοί­κη­ση, ει­δι­κά χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία, για νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές, με βάση τον πλη­θυ­σμό Αιχ­μής, ΌΧΙ τον Μό­νι­μο πλη­θυ­σμό. Ζη­τού­με επί­σης, αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα των τελών, του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Ό,τι ει­σπράτ­τει το κρά­τος από τα νησιά, να επι­στρέ­φει στα νησιά. Για κα­θα­ριό­τη­τα, για ύδρευ­ση, για συ­γκοι­νω­νί­ες, για ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη, για δια­χεί­ρι­ση πα­ρα­λιών, και για τόσα άλλα. Η βιω­σι­μό­τη­τα, ΔΕΝ είναι σύν­θη­μα. Είναι μα­θη­μα­τι­κή εξί­σω­ση. Χωρίς υπο­δο­μές, δεν υπάρ­χει του­ρι­σμός. Και χωρίς απο­κέ­ντρω­ση πόρων, δεν υπάρ­χει ούτε ισό­τη­τα.

 

Από την άλλη πλευ­ρά, η Ορει­νό­τη­τα, είναι μια άλλη μορφή απο­μό­νω­σης. Δια­φο­ρε­τι­κή, αλλά εξί­σου σκλη­ρή. Και απαι­τη­τι­κή. Τα ορει­νά χωριά, κρα­τούν ζω­ντα­νό το τοπίο, τη γη, τη μνήμη, αλλά βιώ­νουν τη με­τα­νά­στευ­ση, και την εγκα­τά­λει­ψη. Κι όμως, αυτά τα μέρη, μπο­ρούν να ξα­να­βρούν τον ρόλο τους, μέσα από τον εναλ­λα­κτι­κό, πο­λι­τι­στι­κό, και φυ­σιο­λα­τρι­κό του­ρι­σμό. Την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα, της Ελ­λη­νι­κής ψυχής. Της γνή­σιας Ελ­λη­νι­κής Φι­λο­ξε­νί­ας. Όμως, ο του­ρι­σμός της ορει­νής Ελ­λά­δας, δεν μπο­ρεί να ανα­πτυ­χθεί, αν δεν υπάρ­χουν δρό­μοι, πρό­σβα­ση, ψη­φια­κά δί­κτυα, βα­σι­κές υπο­δο­μές.

Η Αυ­το­διοί­κη­ση, ζητά λοι­πόν, μια εθνι­κή στρα­τη­γι­κή για την Ορει­νό­τη­τα, που να πε­ρι­λαμ­βά­νει ρητά, την Του­ρι­στι­κή Διά­στα­ση. Να δη­μιουρ­γή­σει κί­νη­τρα, για επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, για πα­ρα­μο­νή των νέων, για επι­στρο­φή των αν­θρώ­πων της, για ανά­δει­ξη των το­πι­κών προ­ϊ­ό­ντων, και των πα­ρα­δό­σε­ων.

 

Η «οι­κο­νο­μία του βου­νού», και η «οι­κο­νο­μία του νη­σιού», είναι δύο (2) όψεις, της ίδιας πο­λι­τι­κής πρό­κλη­σης. Και οι δύο (2), κρα­τούν ζω­ντα­νό τον τόπο, και οι δύο, θέ­λουν δί­καιη με­τα­χεί­ρι­ση. Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, έχει ρόλο κα­θο­ρι­στι­κό: ΔΕΝ μπο­ρού­με, να εί­μα­στε, απλοί δια­χει­ρι­στές, υπο­δο­μών. Οφεί­λου­με να εί­μα­στε, Σχε­δια­στές Πο­λι­τι­κής.

 

Να συν­δια­μορ­φώ­νου­με, με το κρά­τος, και με τους φο­ρείς του­ρι­σμού, τον εθνι­κό σχε­δια­σμό. Και εδώ, πρέ­πει να γίνει, κάτι ξε­κά­θα­ρο. Καμία Εθνι­κή Στρα­τη­γι­κή για τον Του­ρι­σμό, ΔΕΝ μπο­ρεί να είναι πλή­ρης, αν δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει, τη φωνή των Δήμων. Των το­πι­κών κοι­νω­νιών.

Εί­μα­στε εκεί­νοι, που δια­χει­ρι­ζό­μα­στε κα­θη­με­ρι­νά, την του­ρι­στι­κή εμπει­ρία. Εμείς γνω­ρί­ζου­με τις ελ­λεί­ψεις, στα δί­κτυα, την πίεση στα απορ­ρίμ­μα­τα, τα προ­βλή­μα­τα στάθ­μευ­σης, τη στέ­γα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, το ενερ­γεια­κό κό­στος. Τις ανά­γκες και τα απαι­τού­με­να, των αν­θρώ­πων μας. Αν δεν λυ­θούν αυτά, καμία προ­βο­λή, καμία κα­μπά­νια δεν αρκεί.

Ο του­ρι­σμός, ΔΕΝ μπο­ρεί να είναι, μόνον υπό­θε­ση προ­βο­λής. Πρέ­πει να είναι, υπό­θε­ση Ποιό­τη­τας Ζωής. Και μά­λι­στα, και πρω­τί­στως, Καλής Ζωής. Για τους επι­σκέ­πτες, αλλά κυ­ρί­ως, για τους κα­τοί­κους. Τους πο­λί­τες μας.

Αυτό ση­μαί­νει, έξυ­πνη πο­λι­τι­κή, χω­ρι­κής δια­σπο­ράς, του του­ρι­σμού. Κί­νη­τρα, οι­κο­νο­μι­κά, φο­ρο­λο­γι­κά, ερ­γα­σια­κά, και άλλα, για να λει­τουρ­γούν οι επι­χει­ρή­σεις, και πέραν από τη θε­ρι­νή, υψηλή πε­ρί­ο­δο. Της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης και της ασφυ­ξί­ας. Ση­μαί­νει κί­νη­τρα, για να επι­σκέ­πτε­ται ο κό­σμος, και το βουνό, και το νησί. Και την κοι­νω­νία, και τα χωριά. Και την ύπαι­θρο. Όχι μόνον το «κέ­ντρο».

 

Μι­λώ­ντας πρα­κτι­κά, προ­τεί­νου­με:

–   Δη­μιουρ­γία ει­δι­κού τα­μεί­ου Νη­σιω­τι­κό­τη­τας & Ορει­νό­τη­τας,

για έργα, του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών.

–   Κί­νη­τρα σε ξε­νο­δο­χεία & του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, σε δια­τρο­φή, ευ­ε­ξία και ελ­λη­νι­κή δια­σκέ­δα­ση, κί­νη­τρα στους ερ­γα­ζό­με­νους, κί­νη­τρα στην κοι­νω­νία, για να λει­τουρ­γούν, και εκτός σεζόν, με φο­ρο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις. Επί του Δη­λω­μέ­νου Ει­σο­δή­μα­τος. Σε εκτός Αιχ­μής Πε­ριό­δους. Με με­τρή­σι­μο συμ­φέ­ρον του συμ­με­τέ­χο­ντος. Για να εκτο­νώ­σουν, την έντα­ση, της υπερ­βο­λής. Υπο-Υπο­δο­μές είναι το πρό­βλη­μα.

–   Ενί­σχυ­ση προ­γραμ­μά­των, κα­τάρ­τι­σης, και στέ­γα­σης ερ­γα­ζο­μέ­νων. Και αν­θρώ­πι­νης «κοι­νω­νι­κής δια­τρο­φής και δια­βί­ω­σής» τους. Σε τιμές πο­λι­τών, και όχι πε­λα­τών.

–   Ανά­πτυ­ξη το­πι­κών brands, που θα ανα­δει­κνύ­ουν τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κάθε προ­ο­ρι­σμού. Κάθε τόπου. Γιατί κάθε τόπος, έχει τη δική του ψυχή. Και αυτή, ΔΕΝ πρέ­πει να χά­νε­ται, μέσα σε έναν ενιαίο, απρό­σω­πο, ορι­ζό­ντιο σχε­δια­σμό.

 

Η ορει­νή και η νη­σιω­τι­κή χώρα, πρέ­πει να μπουν, στο επί­κε­ντρο, μιας δί­και­ης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, που θα μετρά, ΌΧΙ μόνον αφί­ξεις, αλλά, και ποιό­τη­τα ζωής.

 

Κλεί­νο­ντας, αυτή μου την το­πο­θέ­τη­ση, επι­τρέψ­τε μου, μια τε­λευ­ταία, πα­ρα­τή­ρη­ση:

Αν ανα­τρέ­ξει κά­ποιος, είτε στον Κώ­δι­κα Δήμων & Κοι­νο­τή­των, είτε στο νόμο του Καλ­λι­κρά­τη, προ­σπα­θώ­ντας να εντο­πί­σει ένα ξε­χω­ρι­στό Κε­φά­λαιο, στις αρ­μο­διό­τη­τες των Δήμων, που να ανα­φέ­ρε­ται στον Του­ρι­σμό, να είστε σί­γου­ροι, πως ΔΕΝ θα βρει, τί­πο­τα. Δεν υπάρ­χει, καμία ει­δι­κή ανα­φο­ρά, στα θέ­μα­τα του Του­ρι­σμού. Μο­νά­χα, διά­σπαρ­τες αρ­μο­διό­τη­τες, σε διά­φο­ρους το­μείς, που εμ­μέ­σως αφο­ρούν τον Του­ρι­σμό, ως συ­νο­λι­κή στρα­τη­γι­κή, και ευ­θύ­νη, της πρω­το­βάθ­μιας αυ­το­διοί­κη­σης.

Αντι­θέ­τως, στις αρ­μο­διό­τη­τες των Πε­ρι­φε­ρειών, υπάρ­χει ξε­χω­ρι­στό Κε­φά­λαιο, αρ­μο­διο­τή­των, «Απα­σχό­λη­σης- Εμπο­ρί­ου, και Του­ρι­σμού».

Αυτό κάτι δεί­χνει… Ενώ οι Δήμοι μας, ση­κώ­νουν το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος, της κα­θη­με­ρι­νής εμπλο­κής τους, με το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν, και την ει­κό­να των πό­λε­ων, που ει­σπράτ­τει ο επι­σκέ­πτης μας, εντού­τοις, η Πο­λι­τεία ΔΕΝ μας εμπι­στεύ­ε­ται, για να θε­σμο­θε­τή­σει, ένα συ­γκρο­τη­μέ­νο, συ­νε­κτι­κό, και λει­τουρ­γι­κό, πλαί­σιο αρ­μο­διο­τή­των, του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, που θα νο­μο­θε­τη­θεί υπέρ των Δήμων.

Και ερωτώ: Μήπως, με την εξαγ­γε­λία της επε­ξερ­γα­σί­ας, και της ψή­φι­σης, του Νέου Κώ­δι­κα Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, που προ­ω­θεί ο κος Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, είναι μια καλή ευ­και­ρία, να ξα­να­δού­με συ­νο­λι­κά, το πλαί­σιο, των αρ­μο­διο­τή­των των Δήμων μας, στον  Τομέα του Του­ρι­σμού, με μια Σύγ­χρο­νη Ματιά;

 

Οι Δήμοι, ζη­τούν Ρόλο, ζη­τούν Ερ­γα­λεία, ζη­τούν Τα­κτι­κά Έσοδα, ζη­τούν Εμπι­στο­σύ­νη. Ζη­τούν, να πάψει η Αυ­το­διοί­κη­ση, να λει­τουρ­γεί, με όρους του χθες. Ιδιαί­τε­ρα, στο πεδίο του Του­ρι­σμού. Κα­θό­τι, αυτό απαι­τεί, ευ­ε­λι­ξία, τε­χνο­γνω­σία, γρή­γο­ρες απο­φά­σεις. Εμπρό­θε­σμη, και «όχι κα­τό­πιν εορ­τής», υλο­ποί­η­ση.

Η Ελ­λά­δα, θα είναι πραγ­μα­τι­κά πιο ισχυ­ρή, όταν το Κα­στε­λό­ρι­ζο και το Μέ­τσο­βο, η Ρόδος και τα Ζα­γο­ρο­χώ­ρια, η Κέρ­κυ­ρα και ο Έβρος, νιώ­θουν ότι ανή­κουν, στην ίδια ανα­πτυ­ξια­κή αφή­γη­ση. Αυτό, είναι το στοί­χη­μά μας. Να ενώ­σου­με τις δύο (2) πα­νέ­μορ­φες Ελ­λά­δες, τη νη­σιω­τι­κή και την ορει­νή, σε ένα κοινό όραμα, βιώ­σι­μης, αει­φό­ρου, Του­ρι­στι­κής Προ­ο­πτι­κής.

 

Με λι­γό­τε­ρα λόγια, με πε­ρισ­σό­τε­ρα έργα, και με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο, ΌΧΙ στην επό­με­νη σεζόν, αλλά στην επό­με­νη γενιά.