Χριστόδουλος Μαλιαράκης: «Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου πρέπει να ξαναγίνει δύναμη ενότητας, στήριξης και αξιοπρέπειας»

Κύριε Μαλια­ράκη, τι σας ώθησε να θέσετε υπο­ψη­φιό­τητα για την προ­ε­δρία του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου;

Η απόφαση αυτή δεν ήταν ούτε αυθόρ­μητη ούτε προ­σω­πική φιλο­δο­ξία. Προήλθε από την ανάγκη που αισθά­νο­μαι, – και που πολλοί συνά­δελ­φοι συμ­με­ρί­ζο­νται, γι’ αυτό και με παρό­τρυ­ναν να λάβω την απόφαση, να δούμε έναν Σύλλογο πιο ενεργό, πιο συμ­με­το­χικό, πιο κοντά στην καθη­με­ρι­νό­τητα του δικη­γό­ρου.

Από το 1997 υπηρετώ τη δικη­γο­ρία με όλες τις προ­κλή­σεις, τις απαι­τή­σεις και τις δυσκο­λίες της. Ξέρω τι σημαί­νει να αγω­νί­ζε­σαι για να σταθείς επαγ­γελ­μα­τικά, να περι­μέ­νεις ώρες στα ακρο­α­τή­ρια, να αντι­με­τω­πί­ζεις γρα­φειο­κρα­τία και αβε­βαιό­τητα. Πιστεύω ότι ο Σύλ­λο­γος μπορεί και πρέπει να σταθεί αρωγός σε αυτή την προ­σπά­θειά μας.

Ποια θεω­ρείτε πως είναι σήμερα τα πιο κρίσιμα προ­βλή­ματα για τον Ροδίτη δικη­γόρο;

Τα προ­βλή­ματα είναι πολλά και πολυ­ε­πί­πεδα.

Πρώτα απ’ όλα, το Κτη­μα­το­λό­γιο παρα­μέ­νει πηγή ταλαι­πω­ρίας για τους συνα­δέλ­φους, με τεχνι­κές δυσλει­τουρ­γίες, ελλιπή στε­λέ­χωση και ασαφή δια­δι­κα­στικά πρω­τό­κολλα και δια­δι­κα­σίες.

Η λει­τουρ­γία του υπό το νέο θεσμικό πλαίσιο από 1/1/2025, χωρίς να έχουν προη­γη­θεί τα απα­ραί­τητα στάδια νομικής και τεχνι­κής προ­σαρ­μο­γής που θα εξα­σφά­λι­ζαν ομαλή μετά­πτωση, έχει προ­κα­λέ­σει σοβαρές δυσχέ­ρειες και σύγχυση ως προς τις δια­δι­κα­σίες. Αυτές τις ημέρες μάλιστα παρα­μέ­νει κλειστό, χωρίς να είναι γνωστό πότε και κυρίως πώς θα επα­να­λει­τουρ­γή­σει. Αυτό προ­κα­λεί εύλογη ανη­συ­χία, καθώς από τη λει­τουρ­γία του εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό η άσκηση του έργου μας.

Το γεγονός αυτό ανα­δει­κνύει πόσο επεί­γουσα είναι η ανάγκη για πλήρη ψηφιο­ποί­ηση και σάρωση όλων των τόμων – αρχείων του Κτη­μα­το­λο­γίου. Αν αυτό είχε γίνει εγκαί­ρως, το σημε­ρινό πρό­βλημα με χαμένες σελίδες θα μπο­ρούσε να είχε απο­φευ­χθεί. Παράλ­ληλα, η εργασία των δικη­γό­ρων θα ήταν ευκο­λό­τερη, ταχύ­τερη και κυρίως ασφα­λέ­στερη, προς όφελος και των συναλ­λασ­σο­μέ­νων και της ασφά­λειας δικαίου συνο­λικά.

Το Δικα­στικό Μέγαρο της Ρόδου βρί­σκε­ται σε κατά­σταση που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται ούτε στις ανάγκες της εποχής ούτε στην αξιο­πρέ­πεια του λει­τουρ­γή­μα­τος – υπο­δο­μές πεπα­λαιω­μέ­νες, προ­βλή­ματα πρό­σβα­σης και υγιει­νής, γραφεία ανε­παρκή για δικη­γό­ρους και δικα­στι­κούς υπαλ­λή­λους.

Υπάρχει επίσης καθυ­στέ­ρηση στην απονομή της Δικαιο­σύ­νης, ανα­βο­λές και υπερ­φόρ­τωση πινα­κίων, που καθι­στούν την εργασία μας απρό­βλε­πτη και εξα­ντλη­τική.

Η ψηφιο­ποί­ηση της Δικαιο­σύ­νης προ­χω­ρεί αργά, ενώ η έλλειψη γραμ­μα­τεια­κής υπο­στή­ρι­ξης σε δικα­στή­ρια και υπη­ρε­σίες δυσχε­ραί­νει ακόμη και τις πιο απλές δια­δι­κα­σίες.

Τέλος, δεν πρέπει να αγνο­ούμε το κόστος λει­τουρ­γίας των γρα­φείων, τις καθυ­στε­ρή­σεις στις πλη­ρω­μές του Δημο­σίου προς δικη­γό­ρους — είτε πρό­κει­ται για τη νομική βοήθεια είτε για αμοιβές ειση­γη­τών του Κτη­μα­το­λο­γίου — τις ασά­φειες στη φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση και το άγχος από τις συνε­χείς νομο­θε­τι­κές αλλαγές.

Χρειά­ζε­ται ένας Σύλ­λο­γος που να διεκ­δι­κεί λύσεις, να συνερ­γά­ζε­ται θεσμικά με τους τοπι­κούς φορείς, να ανα­δει­κνύει δημόσια τα ζητή­ματα και να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον ρόλο του δικη­γό­ρου ως ανα­πό­σπα­στου μέρους της Δικαιο­σύ­νης.

Ποιο είναι το όραμά σας για τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου;

Ορα­μα­τί­ζο­μαι έναν Σύλλογο ζωντανό, συλ­λο­γικό και διαφανή. Έναν Σύλλογο που να λει­τουρ­γεί με ήθος, να ενη­με­ρώ­νει έγκαιρα τα μέλη του, να απο­φα­σί­ζει συλ­λο­γικά και να προάγει τη συμ­με­τοχή.

Θέλω να ξανα­φέ­ρουμε τις Γενικές Συνε­λεύ­σεις στο επί­κε­ντρο, να ενι­σχύ­σουμε τις επι­τρο­πές εργα­σίας, να ανα­νε­ώ­σουμε την ιστο­σε­λίδα και τα ψηφιακά εργα­λεία επι­κοι­νω­νίας και λει­τουρ­γίας.

Ενδει­κτικά να αναφέρω ότι, αν δεν κάνω λάθος, κατά την περα­σμένη τετρα­ε­τία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε μόνον μία Γενική Συνέ­λευση, και αυτή όχι με πρω­το­βου­λία του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, αλλά μετά από την πίεση και την αγωνία συνα­δέλ­φων, οι οποίοι συγκέ­ντρω­σαν υπο­γρα­φές προ­κει­μέ­νου να συζη­τη­θεί το σοβαρό θέμα του Κτη­μα­το­λο­γίου.

Αυτό δείχνει πόσο έχει χαθεί η επαφή της Διοί­κη­σης με τα μέλη του Συλ­λό­γου και πόσο ανα­γκαία είναι η επι­στροφή στη συλ­λο­γι­κό­τητα και τη θεσμική λει­τουρ­γία.

Ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος πρέπει να είναι παρά­δειγμα λει­τουρ­γίας και δια­φά­νειας.

Ανα­φέ­ρε­στε συχνά στους νέους συνα­δέλ­φους. Ποια είναι η θέση σας για τη στήριξή τους;

Οι νέοι δικη­γό­ροι χρειά­ζο­νται πραγ­μα­τική, όχι θεω­ρη­τική, στήριξη. Προ­τείνω επι­μορ­φω­τικά προ­γράμ­ματα για επι­στη­μο­νικά θέματα αλλά και πρα­κτικά ζητή­ματα, συμ­με­τοχή σε συνέ­δρια, καθώς και ενεργή συμ­με­τοχή τους σε επι­τρο­πές του Συλ­λό­γου.

Επίσης, προ­τείνω την παρου­σία εκπρο­σώ­που της ΕΑΝΔΙΡ (Ένωσης Ασκου­μέ­νων και Νέων Δικη­γό­ρων Ρόδου) στις συνε­δριά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, με δικαί­ωμα λόγου, όταν συζη­τού­νται θέματα που τους αφορούν άμεσα.

Θέλω ο Σύλ­λο­γος να γίνει κέντρο συνερ­γα­σίας και ευκαι­ριών για όλους χωρίς δια­κρί­σεις, χωρίς “κλει­στές πόρτες”.

Ο Σύλ­λο­γος πρέπει, λέτε, να είναι θεσμι­κός συνο­μι­λη­τής. Πώς το εννο­είτε αυτό;

Ο ρόλος του Συλ­λό­γου δεν είναι δια­κο­σμη­τι­κός ούτε παθη­τι­κός. Πρέπει να έχει φωνή, να διεκ­δι­κεί, να παρεμ­βαί­νει με τεκ­μη­ριω­μέ­νες θέσεις.

Όταν υπάρ­χουν παρα­λεί­ψεις ή καθυ­στε­ρή­σεις, όπως η μη ένταξη της Ρόδου στο εθνικό πρό­γραμμα ανα­βάθ­μι­σης των Δικα­στι­κών Μεγάρων που ανα­κοι­νώ­θηκε πρό­σφατα ύψους 500 εκα­τομ­μυ­ρίων, ενώ η Ρόδος έλαβε μόλις 42.000 ευρώ, οφεί­λουμε να το πούμε ξεκά­θαρα.

Επι­πλέον, όταν, όπως ενδει­κτικά, με την τοπο­θέ­τηση νέων δικα­στών επέρ­χο­νται αλλαγές στις δικα­στη­ρια­κές πρα­κτι­κές ή στις δια­δι­κα­σίες που δυσχε­ραί­νουν το έργο του δικη­γό­ρου οφεί­λουμε να παρεμ­βαί­νουμε θεσμικά.

Ο διά­λο­γος με τη διοί­κηση του Δικα­στη­ρίου είναι απα­ραί­τη­τος, ώστε να εντο­πί­ζο­νται εγκαί­ρως τα προ­βλή­ματα και να δια­μορ­φώ­νο­νται πρα­κτι­κές λύσεις που διευ­κο­λύ­νουν όλους τους παρά­γο­ντες της Δικαιο­σύ­νης.

Η συνερ­γα­σία αυτή δεν είναι απλώς τυπική υπο­χρέ­ωση – είναι προ­ϋ­πό­θεση για να λει­τουρ­γεί το σύστημα απο­νο­μής δικαιο­σύ­νης με σεβασμό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα.

Όταν σχε­διά­ζο­νται αλλαγές που πλήτ­τουν την αυτο­διοί­κηση του δικη­γο­ρι­κού σώματος, όπως το λεγό­μενο Ινστι­τούτο Νομικών Σπουδών που όπως εξαγ­γέλ­λε­ται προ­ο­ρί­ζε­ται να αντι­κα­τα­στή­σει την Ολο­μέ­λεια των Προ­έ­δρων σε κρίσιμα ζητή­ματα εξε­τά­σεων και εκπαί­δευ­σης, πρέπει να αντι­δρά­σουμε θεσμικά, αλλά με απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Ο δικη­γό­ρος είναι θεσμός της Δικαιο­σύ­νης, όχι υπάλ­λη­λός της.

Τι θα θέλατε να αλλάξει στην καθη­με­ρινή λει­τουρ­γία του Συλ­λό­γου;

Θέλω ο κάθε συνά­δελ­φος να αισθά­νε­ται ότι ο Σύλ­λο­γος είναι δίπλα του: να βρίσκει απα­ντή­σεις, να έχει πρό­σβαση σε υπη­ρε­σίες, να νιώθει ότι συμ­με­τέ­χει.

Η ψηφιο­ποί­ηση των δια­δι­κα­σιών, η δια­φά­νεια στις απο­φά­σεις, η τακτική ενη­μέ­ρωση όλων των μελών και η απλού­στευση των γρα­φειο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών είναι προ­τε­ραιό­τη­τες που μπορούν να εφαρ­μο­στούν άμεσα.

Και ένα τελευ­ταίο μήνυμα προς τους συνα­δέλ­φους σας;

Ο Σύλ­λο­γος είναι δικός μας, όλων μας. Χρειά­ζε­ται ενότητα, συμ­με­τοχή και εμπι­στο­σύνη. Δεν υπάρχει “παλιό” και “νέο”, υπάρχει το κοινό μας μέλλον ως λει­τουρ­γών της Δικαιο­σύ­νης.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από έναν άνθρωπο· θα έρθει από τη συμ­με­τοχή όλων μας.

Αντί για αδρά­νεια, χρειά­ζε­ται συλ­λο­γι­κό­τητα και πίστη στις δυνα­τό­τη­τές μας.

Ο Σύλ­λο­γος μπορεί να γίνει ξανά δύναμη ενό­τη­τας, στή­ρι­ξης και αξιο­πρέ­πειας για κάθε δικη­γόρο της Ρόδου.

Πιστεύω ότι μαζί μπο­ρούμε να ξανα­δώ­σουμε στον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου τη θέση και τον ρόλο που του αξίζουν.