Χριστόδουλος Μαλιαράκης: «Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου πρέπει να ξαναγίνει δύναμη ενότητας, στήριξης και αξιοπρέπειας»

• Ο υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου μιλά στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για τα προ­βλή­μα­τα του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, την ανά­γκη ψη­φιο­ποί­η­σης, τη στή­ρι­ξη των νέων δι­κη­γό­ρων και το όραμά του για έναν ενερ­γό, συμ­με­το­χι­κό και θε­σμι­κό Σύλ­λο­γο

Με πο­λυ­ε­τή πα­ρου­σία στη δι­κη­γο­ρία και βαθιά γνώση των δυ­σκο­λιών του επαγ­γέλ­μα­τος, ο κ. Χρι­στό­δου­λος Μα­λια­ρά­κης διεκ­δι­κεί την προ­ε­δρία του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου με ένα πρό­γραμ­μα που, όπως το­νί­ζει, δεν στη­ρί­ζε­ται σε προ­σω­πι­κή φι­λο­δο­ξία αλλά σε συλ­λο­γι­κή ανά­γκη.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο Ρό­διος δι­κη­γό­ρος και δια­με­σο­λα­βη­τής ανα­λύ­ει τα σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα ο νο­μι­κός κό­σμος του νη­σιού: από τη δυ­σλει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και την κα­θυ­στέ­ρη­ση στην απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης έως τις ανε­πάρ­κειες στις υπο­δο­μές του Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου και την ανά­γκη ου­σια­στι­κής στή­ρι­ξης των νέων συ­να­δέλ­φων.

Με σαφή λόγο και θε­σμι­κή προ­σέγ­γι­ση, υπο­γραμ­μί­ζει ότι ο Σύλ­λο­γος πρέ­πει να πάψει να λει­τουρ­γεί απο­σπα­σμα­τι­κά και να ανα­κτή­σει τον ρόλο του ως θε­σμι­κός συ­νο­μι­λη­τής της Πο­λι­τεί­ας και της Δι­καιο­σύ­νης.

Ορα­μα­τί­ζε­ται έναν Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο που θα λει­τουρ­γεί με δια­φά­νεια, συλ­λο­γι­κό­τη­τα και συμ­με­το­χή, απο­τε­λώ­ντας πα­ρά­δειγ­μα για το σύ­νο­λο του δι­κη­γο­ρι­κού σώ­μα­τος.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Μα­λια­ρά­κη.

• Κύριε Μα­λια­ρά­κη, τι σας ώθησε να θέ­σε­τε υπο­ψη­φιό­τη­τα για την προ­ε­δρία του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου;

Η από­φα­ση αυτή δεν ήταν ούτε αυ­θόρ­μη­τη ούτε προ­σω­πι­κή φι­λο­δο­ξία. Προ­ήλ­θε από την ανά­γκη που αι­σθά­νο­μαι, – και που πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι συμ­με­ρί­ζο­νται, γι’ αυτό και με πα­ρό­τρυ­ναν να λάβω την από­φα­ση, να δούμε έναν Σύλ­λο­γο πιο ενερ­γό, πιο συμ­με­το­χι­κό, πιο κοντά στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του δι­κη­γό­ρου.

Από το 1997 υπη­ρε­τώ τη δι­κη­γο­ρία με όλες τις προ­κλή­σεις, τις απαι­τή­σεις και τις δυ­σκο­λί­ες της. Ξέρω τι ση­μαί­νει να αγω­νί­ζε­σαι για να στα­θείς επαγ­γελ­μα­τι­κά, να πε­ρι­μέ­νεις ώρες στα ακρο­α­τή­ρια, να αντι­με­τω­πί­ζεις γρα­φειο­κρα­τία και αβε­βαιό­τη­τα. Πι­στεύω ότι ο Σύλ­λο­γος μπο­ρεί και πρέ­πει να στα­θεί αρω­γός σε αυτή την προ­σπά­θειά μας.

• Ποια θε­ω­ρεί­τε πως είναι σή­με­ρα τα πιο κρί­σι­μα προ­βλή­μα­τα για τον Ρο­δί­τη δι­κη­γό­ρο;

Τα προ­βλή­μα­τα είναι πολλά και πο­λυ­ε­πί­πε­δα.

Πρώτα απ’ όλα, το Κτη­μα­το­λό­γιο πα­ρα­μέ­νει πηγή τα­λαι­πω­ρί­ας για τους συ­να­δέλ­φους, με τε­χνι­κές δυ­σλει­τουρ­γί­ες, ελ­λι­πή στε­λέ­χω­ση και ασαφή δια­δι­κα­στι­κά πρω­τό­κολ­λα και δια­δι­κα­σί­ες.

Η λει­τουρ­γία του υπό το νέο θε­σμι­κό πλαί­σιο από 1/1/2025, χωρίς να έχουν προη­γη­θεί τα απα­ραί­τη­τα στά­δια νο­μι­κής και τε­χνι­κής προ­σαρ­μο­γής που θα εξα­σφά­λι­ζαν ομαλή με­τά­πτω­ση, έχει προ­κα­λέ­σει σο­βα­ρές δυ­σχέ­ρειες και σύγ­χυ­ση ως προς τις δια­δι­κα­σί­ες. Αυτές τις ημέ­ρες μά­λι­στα πα­ρα­μέ­νει κλει­στό, χωρίς να είναι γνω­στό πότε και κυ­ρί­ως πώς θα επα­να­λει­τουρ­γή­σει. Αυτό προ­κα­λεί εύ­λο­γη ανη­συ­χία, καθώς από τη λει­τουρ­γία του εξαρ­τά­ται σε με­γά­λο βαθμό η άσκη­ση του έργου μας.

Το γε­γο­νός αυτό ανα­δει­κνύ­ει πόσο επεί­γου­σα είναι η ανά­γκη για πλήρη ψη­φιο­ποί­η­ση και σά­ρω­ση όλων των τόμων – αρ­χεί­ων του Κτη­μα­το­λο­γί­ου. Αν αυτό είχε γίνει εγκαί­ρως, το ση­με­ρι­νό πρό­βλη­μα με χα­μέ­νες σε­λί­δες θα μπο­ρού­σε να είχε απο­φευ­χθεί. Πα­ράλ­λη­λα, η ερ­γα­σία των δι­κη­γό­ρων θα ήταν ευ­κο­λό­τε­ρη, τα­χύ­τε­ρη και κυ­ρί­ως ασφα­λέ­στε­ρη, προς όφε­λος και των συ­ναλ­λασ­σο­μέ­νων και της ασφά­λειας δι­καί­ου συ­νο­λι­κά.

Το Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο της Ρόδου βρί­σκε­ται σε κα­τά­στα­ση που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται ούτε στις ανά­γκες της επο­χής ούτε στην αξιο­πρέ­πεια του λει­τουρ­γή­μα­τος – υπο­δο­μές πε­πα­λαιω­μέ­νες, προ­βλή­μα­τα πρό­σβα­σης και υγιει­νής, γρα­φεία ανε­παρ­κή για δι­κη­γό­ρους και δι­κα­στι­κούς υπαλ­λή­λους.

Υπάρ­χει επί­σης κα­θυ­στέ­ρη­ση στην απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης, ανα­βο­λές και υπερ­φόρ­τω­ση πι­να­κί­ων, που κα­θι­στούν την ερ­γα­σία μας απρό­βλε­πτη και εξα­ντλη­τι­κή.

Η ψη­φιο­ποί­η­ση της Δι­καιο­σύ­νης προ­χω­ρεί αργά, ενώ η έλ­λει­ψη γραμ­μα­τεια­κής υπο­στή­ρι­ξης σε δι­κα­στή­ρια και υπη­ρε­σί­ες δυ­σχε­ραί­νει ακόμη και τις πιο απλές δια­δι­κα­σί­ες.

Τέλος, δεν πρέ­πει να αγνο­ού­με το κό­στος λει­τουρ­γί­ας των γρα­φεί­ων, τις κα­θυ­στε­ρή­σεις στις πλη­ρω­μές του Δη­μο­σί­ου προς δι­κη­γό­ρους — είτε πρό­κει­ται για τη νο­μι­κή βο­ή­θεια είτε για αμοι­βές ει­ση­γη­τών του Κτη­μα­το­λο­γί­ου — τις ασά­φειες στη φο­ρο­λο­γι­κή με­τα­χεί­ρι­ση και το άγχος από τις συ­νε­χείς νο­μο­θε­τι­κές αλ­λα­γές.

Χρειά­ζε­ται ένας Σύλ­λο­γος που να διεκ­δι­κεί λύ­σεις, να συ­νερ­γά­ζε­ται θε­σμι­κά με τους το­πι­κούς φο­ρείς, να ανα­δει­κνύ­ει δη­μό­σια τα ζη­τή­μα­τα και να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον ρόλο του δι­κη­γό­ρου ως ανα­πό­σπα­στου μέ­ρους της Δι­καιο­σύ­νης.

• Ποιο είναι το όραμά σας για τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου;

Ορα­μα­τί­ζο­μαι έναν Σύλ­λο­γο ζω­ντα­νό, συλ­λο­γι­κό και δια­φα­νή. Έναν Σύλ­λο­γο που να λει­τουρ­γεί με ήθος, να ενη­με­ρώ­νει έγκαι­ρα τα μέλη του, να απο­φα­σί­ζει συλ­λο­γι­κά και να προ­ά­γει τη συμ­με­το­χή.

Θέλω να ξα­να­φέ­ρου­με τις Γε­νι­κές Συ­νε­λεύ­σεις στο επί­κε­ντρο, να ενι­σχύ­σου­με τις επι­τρο­πές ερ­γα­σί­ας, να ανα­νε­ώ­σου­με την ιστο­σε­λί­δα και τα ψη­φια­κά ερ­γα­λεία επι­κοι­νω­νί­ας και λει­τουρ­γί­ας.

Εν­δει­κτι­κά να ανα­φέ­ρω ότι, αν δεν κάνω λάθος, κατά την πε­ρα­σμέ­νη τε­τρα­ε­τία πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε μόνον μία Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση, και αυτή όχι με πρω­το­βου­λία του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, αλλά μετά από την πίεση και την αγω­νία συ­να­δέλ­φων, οι οποί­οι συ­γκέ­ντρω­σαν υπο­γρα­φές προ­κει­μέ­νου να συ­ζη­τη­θεί το σο­βα­ρό θέμα του Κτη­μα­το­λο­γί­ου.

Αυτό δεί­χνει πόσο έχει χαθεί η επαφή της Διοί­κη­σης με τα μέλη του Συλ­λό­γου και πόσο ανα­γκαία είναι η επι­στρο­φή στη συλ­λο­γι­κό­τη­τα και τη θε­σμι­κή λει­τουρ­γία.

Ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος πρέ­πει να είναι πα­ρά­δειγ­μα λει­τουρ­γί­ας και δια­φά­νειας.

• Ανα­φέ­ρε­στε συχνά στους νέους συ­να­δέλ­φους. Ποια είναι η θέση σας για τη στή­ρι­ξή τους;

Οι νέοι δι­κη­γό­ροι χρειά­ζο­νται πραγ­μα­τι­κή, όχι θε­ω­ρη­τι­κή, στή­ρι­ξη. Προ­τεί­νω επι­μορ­φω­τι­κά προ­γράμ­μα­τα για επι­στη­μο­νι­κά θέ­μα­τα αλλά και πρα­κτι­κά ζη­τή­μα­τα, συμ­με­το­χή σε συ­νέ­δρια, καθώς και ενερ­γή συμ­με­το­χή τους σε επι­τρο­πές του Συλ­λό­γου.

Επί­σης, προ­τεί­νω την πα­ρου­σία εκ­προ­σώ­που της ΕΑΝ­ΔΙΡ (Ένω­σης Ασκου­μέ­νων και Νέων Δι­κη­γό­ρων Ρόδου) στις συ­νε­δριά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, με δι­καί­ω­μα λόγου, όταν συ­ζη­τού­νται θέ­μα­τα που τους αφο­ρούν άμεσα.

Θέλω ο Σύλ­λο­γος να γίνει κέ­ντρο συ­νερ­γα­σί­ας και ευ­και­ριών για όλους χωρίς δια­κρί­σεις, χωρίς “κλει­στές πόρ­τες”.

• Ο Σύλ­λο­γος πρέ­πει, λέτε, να είναι θε­σμι­κός συ­νο­μι­λη­τής. Πώς το εν­νο­εί­τε αυτό;

Ο ρόλος του Συλ­λό­γου δεν είναι δια­κο­σμη­τι­κός ούτε πα­θη­τι­κός. Πρέ­πει να έχει φωνή, να διεκ­δι­κεί, να πα­ρεμ­βαί­νει με τεκ­μη­ριω­μέ­νες θέ­σεις.

Όταν υπάρ­χουν πα­ρα­λεί­ψεις ή κα­θυ­στε­ρή­σεις, όπως η μη έντα­ξη της Ρόδου στο εθνι­κό πρό­γραμ­μα ανα­βάθ­μι­σης των Δι­κα­στι­κών Με­γά­ρων που ανα­κοι­νώ­θη­κε πρό­σφα­τα ύψους 500 εκα­τομ­μυ­ρί­ων, ενώ η Ρόδος έλαβε μόλις 42.000 ευρώ, οφεί­λου­με να το πούμε ξε­κά­θα­ρα.

Επι­πλέ­ον, όταν, όπως εν­δει­κτι­κά, με την το­πο­θέ­τη­ση νέων δι­κα­στών επέρ­χο­νται αλ­λα­γές στις δι­κα­στη­ρια­κές πρα­κτι­κές ή στις δια­δι­κα­σί­ες που δυ­σχε­ραί­νουν το έργο του δι­κη­γό­ρου οφεί­λου­με να πα­ρεμ­βαί­νου­με θε­σμι­κά.

Ο διά­λο­γος με τη διοί­κη­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου είναι απα­ραί­τη­τος, ώστε να εντο­πί­ζο­νται εγκαί­ρως τα προ­βλή­μα­τα και να δια­μορ­φώ­νο­νται πρα­κτι­κές λύ­σεις που διευ­κο­λύ­νουν όλους τους πα­ρά­γο­ντες της Δι­καιο­σύ­νης.

Η συ­νερ­γα­σία αυτή δεν είναι απλώς τυ­πι­κή υπο­χρέ­ω­ση – είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για να λει­τουρ­γεί το σύ­στη­μα απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης με σε­βα­σμό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Όταν σχε­διά­ζο­νται αλ­λα­γές που πλήτ­τουν την αυ­το­διοί­κη­ση του δι­κη­γο­ρι­κού σώ­μα­τος, όπως το λε­γό­με­νο Ιν­στι­τού­το Νο­μι­κών Σπου­δών που όπως εξαγ­γέλ­λε­ται προ­ο­ρί­ζε­ται να αντι­κα­τα­στή­σει την Ολο­μέ­λεια των Προ­έ­δρων σε κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα εξε­τά­σε­ων και εκ­παί­δευ­σης, πρέ­πει να αντι­δρά­σου­με θε­σμι­κά, αλλά με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα.

Ο δι­κη­γό­ρος είναι θε­σμός της Δι­καιο­σύ­νης, όχι υπάλ­λη­λός της.

• Τι θα θέ­λα­τε να αλ­λά­ξει στην κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία του Συλ­λό­γου;

Θέλω ο κάθε συ­νά­δελ­φος να αι­σθά­νε­ται ότι ο Σύλ­λο­γος είναι δίπλα του: να βρί­σκει απα­ντή­σεις, να έχει πρό­σβα­ση σε υπη­ρε­σί­ες, να νιώ­θει ότι συμ­με­τέ­χει.

Η ψη­φιο­ποί­η­ση των δια­δι­κα­σιών, η δια­φά­νεια στις απο­φά­σεις, η τα­κτι­κή ενη­μέ­ρω­ση όλων των μελών και η απλού­στευ­ση των γρα­φειο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών είναι προ­τε­ραιό­τη­τες που μπο­ρούν να εφαρ­μο­στούν άμεσα.

• Και ένα τε­λευ­ταίο μή­νυ­μα προς τους συ­να­δέλ­φους σας;

Ο Σύλ­λο­γος είναι δικός μας, όλων μας. Χρειά­ζε­ται ενό­τη­τα, συμ­με­το­χή και εμπι­στο­σύ­νη. Δεν υπάρ­χει “παλιό” και “νέο”, υπάρ­χει το κοινό μας μέλ­λον ως λει­τουρ­γών της Δι­καιο­σύ­νης.

Η αλ­λα­γή δεν θα έρθει από έναν άν­θρω­πο· θα έρθει από τη συμ­με­το­χή όλων μας.

Αντί για αδρά­νεια, χρειά­ζε­ται συλ­λο­γι­κό­τη­τα και πίστη στις δυ­να­τό­τη­τές μας.

Ο Σύλ­λο­γος μπο­ρεί να γίνει ξανά δύ­να­μη ενό­τη­τας, στή­ρι­ξης και αξιο­πρέ­πειας για κάθε δι­κη­γό­ρο της Ρόδου.

Πι­στεύω ότι μαζί μπο­ρού­με να ξα­να­δώ­σου­με στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου τη θέση και τον ρόλο που του αξί­ζουν.