Είκοσι χρόνια εγκατάλειψης και αδιαφορίας για το κολυμβητήριο Ιαλυσού που ρημάζει…

Στη Ρόδο του του­ρι­σμού, της ιστο­ρίας και του πολι­τι­σμού, ένα έργο που θα μπο­ρούσε να είναι σημείο ανα­φο­ράς για τον αθλη­τι­σμό, παρα­μέ­νει για δύο δεκα­ε­τίες βου­τηγ­μένο στη σκόνη και στη σιωπή. Το Δημο­τικό Κολυμ­βη­τή­ριο Ιαλυσού, ένα έργο ολυ­μπια­κών προ­δια­γρα­φών, ρημάζει κάτω από το βάρος της αδια­φο­ρίας και της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας.

Την απα­ρά­δε­κτη εικόνα του κολυμ­βη­τη­ρίου έχει ανα­δεί­ξει επα­νει­λημ­μέ­νως η «δ», καυ­τη­ριά­ζο­ντας την αδρά­νεια των δημο­τι­κών αρχών που εξα­ντλού­νται μόνο σε επίπεδο καλών προ­θέ­σεων, καθώς οι όποιες δεσμεύ­σεις έχουν την ίδια αρνη­τική κατά­ληξη. Το Δημο­τικό Κολυμ­βη­τή­ριο θεμε­λιώ­θηκε την 1η Ιανουα­ρίου 2005 με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 1.240.000 ευρώ, στο πλαίσιο του προ­γράμ­μα­τος «Ελλάδα 2004». Σχε­δια­σμένο με ολυ­μπια­κές προ­δια­γρα­φές, στόχευε να φιλο­ξε­νεί μεγάλες αθλη­τι­κές διορ­γα­νώ­σεις και να προ­σφέ­ρει χώρο άθλησης στη νεολαία του νησιού. Μέχρι το 2009 είχαν απορ­ρο­φη­θεί 930.000 ευρώ, όμως από το 2010 με τη συνέ­νωση των δήμων στον ενιαίο Δήμο Ρόδου το έργο βυθί­στηκε στη στα­σι­μό­τητα. Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειες ένταξης σε νέα προ­γράμ­ματα (Φιλό­δη­μος Ι, ΠΔΕ), δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ. Το 2023, μάλιστα, απε­ντά­χθηκε ορι­στικά από το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, λόγω αδρά­νειας των Τεχνι­κών Υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου.

Η σημε­ρινή εικόνα προ­κα­λεί οργή

Το άλλοτε φιλό­δοξο έργο σήμερα θυμίζει ερείπιο. Οι ηλε­κτρο­λο­γι­κές εγκα­τα­στά­σεις έχουν ξηλωθεί, τα απο­δυ­τή­ρια είναι κατε­στραμ­μένα, τα σκου­πί­δια στοι­βά­ζο­νται και οι τοίχοι είναι γεμάτοι συν­θή­ματα. Η εικόνα είναι απο­καρ­διω­τική και προ­κα­λεί αίσθημα ντροπής. Και το πιο ειρω­νικό: ο χώρος βρί­σκε­ται δίπλα σε έναν σύγ­χρονο βρε­φο­νη­πιακό σταθμό και στον νέο Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων Ιαλυσού ανα­δει­κνύ­ο­ντας ακόμη περισ­σό­τερο τη χαώδη αντί­θεση ανάμεσα στην πρόοδο και την εγκα­τά­λειψη. Η Ρόδος, το μεγα­λύ­τερο νησί της Δωδε­κα­νή­σου, με τερά­στια ναυτική παρά­δοση και δεκάδες δια­κρί­σεις στον ναυ­τα­θλη­τι­σμό, δεν δια­θέ­τει ούτε ένα κολυμ­βη­τή­ριο. Οι αθλητές ανα­γκά­ζο­νται να εγκα­τα­λεί­πουν την προ­σπά­θεια ή να ανα­ζη­τούν προ­πο­νή­σεις σε ιδιω­τικά κολυμ­βη­τή­ρια ή εκτός νησιού. Σε έναν τόπο που περι­βάλ­λε­ται από θάλασσα, η απουσία οργα­νω­μέ­νης υπο­δο­μής για την εκμά­θηση και την προ­πό­νηση των κολυμ­βη­τριών/ών- σε 50 πισίνα είναι ανε­ξή­γητη και ανε­πί­τρε­πτη.

«Το έργο θα έπρεπε να είχε ολο­κλη­ρω­θεί εδώ και χρόνια. Μέχρι το 2009 είχα απορ­ρο­φή­σει περίπου 930 χιλ. ευρώ, στη συνέ­χεια ακο­λού­θησε ο Καλ­λι­κρά­της που αντί πρόοδο δημιούρ­γησε τερά­στια προ­βλή­ματα στο νησί», δηλώνει ο πρώην δήμαρ­χος Ιαλυσού Σάκης Στάγκας. Η μονα­δική ελπίδα σωτή­ριας του έργου και η κατα­σκευή του πρώτου κολυμ­βη­τη­ρίου στη Ρόδο, ενα­πό­κει­ται στην πρόθεση του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, που έχει απο­δεί­ξει την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα στην υλο­ποί­ηση πλη­γω­μέ­νων ή «αμαρ­τω­λών» έργων. Ενδε­χο­μέ­νως η μη υλο­ποί­ηση του λόγου παρα­χώ­ρη­σης της συγκε­κρι­μέ­νης έκτασης στον Δήμο Ιαλυσού, (τώρα) Ρόδου να είναι η λύση στο αδιέ­ξοδο της περί­πτω­σης του κολυμ­βη­τη­ρίου, που απο­τε­λεί επιτομή της διοι­κη­τι­κής απο­τυ­χίας. Είκοσι χρόνια μετά, η Ρόδος εξα­κο­λου­θεί να στε­ρεί­ται μια βασική αθλη­τική υποδομή, την ώρα που άλλα νησιά μικρό­τερα και με λιγό­τε­ρους πόρους (πχ Κάλυ­μνος) δια­θέ­τουν λει­τουρ­γικά κολυμ­βη­τή­ρια.

Δεν πρό­κει­ται απλώς για ένα έργο που «δεν έγινε». Είναι μια χαμένη ευκαι­ρία για τη νεολαία, τον αθλη­τι­σμό και την ίδια την ταυ­τό­τητα του νησιού. Το κολυμ­βη­τή­ριο της Ιαλυσού δεν είναι απλώς ένα έργο που «κόλλησε».

Είναι μια συλ­λο­γική ήττα, που υπεν­θυ­μί­ζει τη χαμένη σχέση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης με την ευθύνη και το όραμα. Και όσο αυτό το κουφάρι μένει, στην παρούσα κατά­σταση δεν υπεν­θυ­μί­ζει μόνο την απο­τυ­χία των δημο­τι­κών διοι­κή­σεων, αλλά και τη σιωπή μιας κοι­νω­νίας που έχει μάθει να συμ­βι­βά­ζε­ται με τη μετριό­τητα.