ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Τσαμπίκος Ρούφας στο gazzetta.gr: Με τη γλώσσα και τον ήχο της μπάλας

Δημήτρης Στούμπης 1 λεπτό ανάγνωση
Τσαμπίκος Ρούφας- Πορόδφαιρο

Μπορεί ένα πρό­βλημα στην ομιλία και στην ακοή να σου στε­ρή­σει αυτό που αγαπάς; Στον Τσα­μπίκο Ρούφα, σίγουρα όχι! Μέσω του gazzetta.gr ο παίκτης που έφτασε να υπη­ρε­τεί μέχρι και την Εθνική Ελλάδας στέλνει το δικό του μήνυμα για ίσες ευκαι­ρίες!

Ο 31χρονος σήμερα Τσα­μπί­κος Ρούφας κατά­φερε να μετα­τρέ­ψει την ελλειμ­μα­τική του ακοή σε «όπλο» για να ξεδι­πλώ­σει μέσα στους αγω­νι­στι­κούς χώρους το ποδο­σφαι­ρικό του ταλέντο, φτά­νο­ντας ως την Εθνική Ομάδα.

Μέσω του gazzetta.gr μιλά για τη μεγάλη του αγάπη, τη μπάλα, δηλώνει πλήρης κι ευλο­γη­μέ­νος που έχει υπη­ρε­τή­σει το εθνό­σημο και στέ­κε­ται στη σημασία αλλαγής του νόμου ώστε άτομα με κώφωση ή βαρη­κοΐα να έχουν ίσες ευκαι­ρίες εντός των τεσ­σά­ρων γραμμών.

Αρχικά θέλω να μας μιλή­σεις για εσένα και την οικο­γέ­νειά σου.

«Γεν­νή­θηκα σε μία οικο­γέ­νεια, η οποία με στη­ρί­ζει σ’ όλη μου τη ζωή. Από δική τους προ­τροπή ξεκί­νησα να ασχο­λού­μαι με τον αθλη­τι­σμό. Επίσης, έχω έναν αδερφό ο οποίος είναι γιατρός».

Γεν­νή­θη­κες με δυσκο­λία σε ομιλία και ακοή;

«Γεν­νή­θηκα με ελλειμ­μα­τική ακοή, με απο­τέ­λε­σμα να με επη­ρε­ά­σει στον προ­φο­ρικό λόγο. Ξεκί­νησα λογο­θε­ρα­πεία και λογο­πε­δι­κές ασκή­σεις ώστε να μπορέσω να επι­κοι­νωνώ με τους γύρω μου».

Μεγα­λώ­νο­ντας είχες να αντι­με­τω­πί­σεις κι άλλες δυσκο­λίες στην ελλη­νική κοι­νω­νία; Κι αν ναι ποιες είναι αυτές;

«Η δυσκο­λία που είχα ήταν αρχικά ο τρόπος επι­κοι­νω­νίας με τους γύρω μου. Με τη λογο­θε­ρα­πεία μπόρεσα να επι­κοι­νωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό. Άλλες δυσκο­λίες δεν είχα».

Πώς γεν­νή­θηκε η αγάπη σου για το ποδό­σφαιρο; Τι θέση παίζεις;

«Από μικρός μου άρεσε η συνεχής κίνηση του σώματός μου ως τρόπο έκφρα­σης και επι­κοι­νω­νίας. Αυτό το κατά­λα­βαν οι γονείς μου και με έφεραν σε επαφή με τον αθλη­τικό σύλλογο της πόλης μας, τον Άρη Αρχαγ­γέ­λου, όπου και γρά­φτηκα στο παιδικό τμήμα. Σήμερα παίζω στην ίδια ομάδα στη θέση του αμυ­ντι­κού».

Παίζεις ποδό­σφαιρο με άτομα τα οποία έχουν αντί­στοι­χες δυσκο­λίες;

«Στην ομάδα του Άρη Αρχαγ­γέ­λου δεν υπάρ­χουν άτομα όπως εγώ, αλλά η επι­κοι­νω­νία μου πλέον είναι εύκολη. Συμ­με­τέχω στην ομάδα ΠΟΚ Πανα­θλη­τι­κός Όμιλος Κωφών, σε διάφορα πρω­τα­θλή­ματα όπως το Deaf Champions League, το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Κωφών Ποδο­σφαί­ρου καθώς και στην Εθνική Ελλάδας Κωφών, ενώ ήταν άκρως τιμη­τική η παρου­σία μου στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες Κωφών αλλά και το Ευρω­παϊκό Βαρή­κοων ατόμων».

Υπάρχει κάτι άσχημο που έχεις αντι­με­τω­πί­σει στα γήπεδα;

«Στα γήπεδα δεν είχα να αντι­με­τω­πίσω κάτι αρνη­τικό. Ο κόσμος με αγκά­λιασε από την πρώτη στιγμή που εμφα­νί­στηκα στους αγω­νι­στι­κούς χώρους».

Πόσα χρόνια αγω­νί­ζε­σαι και σε ποιες ομάδες έχεις παίξει;

«Αγω­νί­ζο­μαι περίπου 14 χρόνια κι έχω περάσει από διά­φο­ρες ομάδες όπως: Άρης Αρχαγ­γέ­λου, Ασπίδα Σαλάκου, Ταξιάρ­χης Καλάθου, Ηρακλής Λάρδου, Άγιος Γεώρ­γιος Μαλώνας, ΠΑΟΚ Ρόδου, Αστέρας Μασάρων, ΠΟΚ Πανα­θλη­τι­κος Κωφών και φυσικά η Εθνική Ελλάδας Κωφών και Βαρή­κοων».

Το μεγάλο σου όνειρο ποιο είναι;

«Νιώθω ότι είμαι πλήρης και ευλο­γη­μέ­νος ως ποδο­σφαι­ρι­στής γιατί έπαιξα σε διά­φο­ρες ομάδες αλλά και στην Εθνική Ελλάδας που ήταν το όνειρο μου».

Υπο­στη­ρί­ζεις κάποια ομάδα;

«Δεν υπο­στη­ρίζω κάποια συγκε­κρι­μένη ομάδα αλλά αγαπώ τον αθλη­τι­σμό γενι­κό­τερα γιατί ο κάθε άνθρω­πος έχει την ευκαι­ρία να ζήσει μεγάλες εμπει­ρίες μέσα από την αλλη­λε­πί­δραση μεταξύ των άλλων».

Πρό­σφατα ο εργο­δό­της σου σε απο­θέ­ωσε. Η εργα­τι­κό­τητά κι η μαχη­τι­κό­τητά σου είναι στοι­χεία που σε χαρα­κτη­ρί­ζουν;

«Ναι εργά­ζο­μαι στην επι­χεί­ρηση GAIA HOTEL στην περιοχή Χαράκι, στη Ρόδο. Ευχα­ρι­στώ πολύ τον εργο­δότη μου κύριο Ελένη Παύλο, ο οποίος μου έδωσε την ευκαι­ρία να εργαστώ μαζί με το υπό­λοιπο team. Όπως στο γήπεδο έτσι και στον εργα­σιακό χώρο προ­σπαθώ να δίνω ολό­κληρο τον καλό μου εαυτό ώστε οι άνθρω­ποι γύρω μου να είναι ευχα­ρι­στη­μέ­νοι κι εγώ ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με την συνεί­δηση μου».

Ποιο είναι το μότο σου;

«Το μότο μου είναι ότι κάθε άνθρω­πος πρέπει να αγω­νί­ζε­ται συνέ­χεια για να μάθει ότι όλες οι δυσκο­λίες ξεπερ­νιού­νται. Σημασία δεν έχει αν πέφτουμε κάτω αλλά να μάθουμε να σηκω­νό­μα­στε».

Κλεί­νο­ντας, υπάρχει κάτι άλλο στο οποίο θα ήθελες να σταθείς;

«Στο αθλη­τικό τοπίο ευχή μου είναι η απουσία της βίας στα γήπεδα και γενι­κό­τερα στην κοι­νω­νία. Επίσης μια παρα­τή­ρηση ως προς την αλλαγή του νόμου ώστε να υπάρχει υπο­χρε­ω­τική ποσό­στωση για τη συμ­με­τοχή κωφών και βαρή­κοων ατόμων στα πρω­τα­θλή­ματα. Έτσι θα δοθούν ευκαι­ρίες στα άτομα αυτά να προ­σπα­θή­σουν με ίσες ευκαι­ρίες όπως τα υπό­λοιπα άτομα».

 

 

Πηγή: Gazzetta.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.