Ο μοναδικός μαθητής της Τελένδου – Η αγάπη του για το νησί είναι μεταδοτική

Αρχές Αυ­γού­στου, αλλά ένα παιδί με­τρά­ει τις μέρες μέχρι να ανοί­ξουν τα σχο­λεία. Με­τα­ξύ μας, το ίδιο και η δα­σκά­λα του. Είναι ο μι­κρός Σάβ­βας και η 33χρονη Δέ­σποι­να Μι­χα­ήλ, ο μο­να­δι­κός μα­θη­τής και η μο­να­δι­κή εκ­παι­δευ­τι­κός του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου της Τε­λέν­δου. Πώς γί­νε­ται δύο μο­νά­δες να συν­θέ­σουν το πο­λύ­πλο­κο σύ­μπαν ενός σχο­λεί­ου; Να ανα­πλη­ρώ­σουν τα υπό­λοι­πα γέλια στο προ­αύ­λιο, την επαφή, τα άλλα μα­θή­μα­τα; Δια­βά­στε πα­ρα­κά­τω.

Οι δυο τους γνω­ρί­στη­καν τον προη­γού­με­νο Σε­πτέμ­βριο στο πρώτο κου­δού­νι. Μετά την κα­θιε­ρω­μέ­νη «τουρ­νέ» σε όλη την Ελ­λά­δα, μοίρα κάθε ανα­πλη­ρω­τή, η Δέ­σποι­να είχε μόλις διο­ρι­στεί στην Κά­λυ­μνο. Γνω­ρί­ζο­ντας ότι το σχο­λείο της Τε­λέν­δου, που βρί­σκε­ται ανοι­χτά της Κα­λύ­μνου, «έδινε» πε­ρισ­σό­τε­ρα μόρια, ζή­τη­σε να υπη­ρε­τή­σει εκεί. «Αυτός ήταν ο κύ­ριος λόγος την πρώτη χρο­νιά. Γνώ­ρι­ζα ότι το σχο­λείο είχε μόνο έναν μα­θη­τή που πή­γαι­νε Δ΄ Δη­μο­τι­κού και ήθελα να το δο­κι­μά­σω, να ζήσω και αυτή την εμπει­ρία».

Το «πη­γαι­νέ­λα»

Την έζησε και με το πα­ρα­πά­νω. Το κα­θη­με­ρι­νό «πη­γαι­νέ­λα» ήταν απαι­τη­τι­κό. Η Δέ­σποι­να κάθε πρωί, βρέ­ξει – χιο­νί­σει, τα­ξί­δευε από την Πόθια, την πρω­τεύ­ου­σα και κε­ντρι­κό λι­μά­νι της Κα­λύ­μνου, στις Μυρ­τιές στα δυ­τι­κά, όπου έπαιρ­νε το καΐκι και ξε­κι­νού­σε για την Τέ­λεν­δο. Η από­στα­ση δεν είναι με­γά­λη, δέκα λεπτά «δρό­μος», αλλά υπήρ­χαν μέρες που οι και­ρι­κές συν­θή­κες ήταν δύ­σκο­λες. Απαι­τη­τι­κό ήταν τε­λι­κά και το γε­γο­νός ότι είχε μόνο έναν μα­θη­τή. «Πολ­λοί ίσως σκέ­φτο­νται, σιγά, τι κού­ρα­ση να έχει το μά­θη­μα σε μια τάξη με ένα παιδί. Ομως δεν είναι έτσι. Ενας μα­θη­τής ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να είσαι πολύ δη­μιουρ­γι­κή σε όλα, από το μά­θη­μα μέχρι τα παι­χνί­δια. Γιατί και στο διά­λειμ­μα οι δυο μας ήμα­σταν. Μαζί παί­ζα­με».

Η Δέ­σποι­να και ο Σάβ­βας πο­ζά­ρουν με φόντο πα­ρα­λία της Τε­λέν­δου. Οι δυο τους γνω­ρί­στη­καν τον προη­γού­με­νο Σε­πτέμ­βριο στο πρώτο κου­δού­νι και έχουν κα­τα­φέ­ρει να συν­θέ­σουν μόνοι τους το πο­λύ­πλο­κο σύ­μπαν ενός σχο­λεί­ου, να ανα­πλη­ρώ­σουν την επαφή, τα γέλια που λεί­πουν από το προ­αύ­λιο. Τώρα με­τρούν αντί­στρο­φα τις μέρες για την έναρ­ξη της Ε΄ Δη­μο­τι­κού. Μαζί.

Και κάπου εδώ τε­λειώ­νουν τα αρ­νη­τι­κά. Οπως λέει, η εμπει­ρία συ­νο­λι­κά ήταν ανε­πα­νά­λη­πτη. Και αυτό οφεί­λε­ται κατά κύριο λόγο στον Σάββα. «Αυτό το παιδί είναι εξαι­ρε­τι­κό. Ο,τι και να πω θα είναι λίγο». Η οι­κο­γέ­νεια του Σάββα ζει μό­νι­μα στο μικρό νησί, ανή­κουν στους 15 μό­νι­μους κα­τοί­κους του.

Το πρώτο που έκανε εντύ­πω­ση στη Δέ­σποι­να ήταν πόσο το παιδί αγα­πά­ει τον τόπο του. «Του αρέ­σει ο τρό­πος ζωής στο νησί. Αγα­πά­ει πάρα πολύ τη φύση και τη θά­λασ­σα. Πάει βόλ­τες με τη βάρκα του κα­θη­με­ρι­νά. Θα μπο­ρού­σε ίσως να πη­γαί­νει στην Κά­λυ­μνο σε ένα σχο­λείο με πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά. Αλλά προ­τι­μά­ει να είναι εκεί».

Το στενό σχήμα του σχο­λεί­ου είχε πολλά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα. «Το γε­γο­νός ότι ήμα­σταν οι δυο μας επέ­τρε­ψε να ανα­πτυ­χθεί πολύ στενή σχέση δα­σκά­λου – μα­θη­τή. Εκανα στο­χευ­μέ­νη δι­δα­σκα­λία στις ανά­γκες του, ήμουν πιο ευ­έ­λι­κτη. Προ­σπα­θού­σα να καλ­λιερ­γή­σω την αυ­το­νο­μία, να δου­λεύ­ει πιο πολύ και πιο καλά μόνος του. Ακόμη και οι δρα­στη­ριό­τη­τες που κά­να­με ήταν πολύ δια­φο­ρε­τι­κές από αυτές που έκανα στα άλλα σχο­λεία. Βγαί­να­με έξω στη φύση, για πα­ρά­δειγ­μα, που είναι δύ­σκο­λο να το κά­νεις με 23 παι­διά».

Η δα­σκά­λα του προ­σπα­θού­σε πά­ντως να κα­λύ­ψει το κενό στην κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σή του. «Κά­να­με δια­δι­κτυα­κές συν­δέ­σεις με άλλα σχο­λεία, συμ­με­τεί­χα­με στο δί­κτυο ολι­γο­θέ­σε­ων δη­μο­τι­κών σχο­λεί­ων. Κά­να­με κά­ποια κοινά μα­θή­μα­τα με το σχο­λείο Δα­μα­τριάς Ρόδου που είναι τρι­θέ­σιο, ενώ στα δια­λείμ­μα­τα ανοί­γα­με το Webex ώστε τα παι­διά να συ­νο­μι­λούν με τον Σάββα. Ετσι δεν ήταν μόνος του».

«Θα μπο­ρού­σε να πη­γαί­νει στην Κά­λυ­μνο σε σχο­λείο με πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά. Αλλά προ­τι­μά­ει να είναι εκεί», λέει η Δέ­σποι­να Μι­χα­ήλ για το δέ­σι­μο του Σάββα με τον τόπο του.

Με με­γά­λη προ­σπά­θεια των εκ­παι­δευ­τι­κών στις εκ­δη­λώ­σεις για την 7η Μαρ­τί­ου, στην επέ­τειο της εν­σω­μά­τω­σης της Δω­δε­κα­νή­σου με την Ελ­λά­δα, το σχο­λείο της Ρόδου ήρθε στην Τέ­λεν­δο και οι μα­θη­τές πα­ρή­λα­σαν πλάι στον Σάββα. «Ηταν επι­θυ­μία και του ίδιου και έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα».

Τοι­χο­γρα­φία στο προ­αύ­λιο του σχο­λεί­ου, διά χει­ρός του καλ­λι­τέ­χνη Βε­νέ­δι­κτου Αντύ­πα (δεξιά), ο οποί­ος αντλώ­ντας έμπνευ­ση από το νησί και τους αν­θρώ­πους του δη­μιούρ­γη­σε μια ει­κό­να σύν­δε­σης, προ­σφο­ράς, φρο­ντί­δας. Στη φω­το­γρα­φία, και το κλι­μά­κιο του Ιδρύ­μα­τος Χα­τζη­γά­κη, που συ­ντό­νι­σε τη δράση.

Επι­θυ­μία του παι­διού θα ήταν βέ­βαια να έκανε όλα τα μα­θή­μα­τα που κάνει ένα παιδί της ηλι­κί­ας του. Ο Σάβ­βας δεν έχει την «πο­λυ­τέ­λεια» να κάνει αγ­γλι­κά, πλη­ρο­φο­ρι­κή ή γυ­μνα­στι­κή όπως τα υπό­λοι­πα παι­διά, με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για την εξέ­λι­ξή του. Η Δέ­σποι­να έχει κάνει πολ­λές προ­σπά­θειες να ει­σα­κου­στεί το αί­τη­μα – αλλά η Κά­λυ­μνος είναι μα­κριά, και η Τέ­λεν­δος μα­κρύ­τε­ρα.

Στή­ρι­ξη από ίδρυ­μα

Κά­ποιοι πά­ντως έχουν τις κε­ραί­ες τους τε­ντω­μέ­νες. Στην αρχή της σχο­λι­κής χρο­νιάς, πέ­ρυ­σι, η κ. Μι­χα­ήλ είχε απευ­θύ­νει αί­τη­μα για απο­στο­λή εκ­παι­δευ­τι­κού υλι­κού στο Κοι­νω­φε­λές Ιδρυ­μα Χα­τζη­γά­κη, που από το 2012 υλο­ποιεί το πρό­γραμ­μα «Μαζί για το Σχο­λείο», μέσω του οποί­ου στη­ρί­ζει σχο­λεία σε υπο­δο­μές, τε­χνο­λο­γι­κό εξο­πλι­σμό και εκ­παι­δευ­τι­κό υλικό. Το ίδρυ­μα αντα­πο­κρί­θη­κε στέλ­νο­ντας βι­βλία, έναν υπο­λο­γι­στή τε­λευ­ταί­ας τε­χνο­λο­γί­ας και άλλα χρή­σι­μα ερ­γα­λεία για την εκ­παι­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σία, αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Τον Ιού­νιο βρέ­θη­κε στο νησί κλι­μά­κιο του Ιδρύ­μα­τος Χα­τζη­γά­κη και ο Βε­νέ­δι­κτος Αντύ­πας, καλ­λι­τέ­χνης, από­φοι­τος της Βα­σι­λι­κής Ακα­δη­μί­ας Τε­χνών της Αμ­βέρ­σας και καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του οίκου Maison Faliakos, ο οποί­ος φι­λο­τέ­χνη­σε ένα με­γά­λο έργο στο προ­αύ­λιο του σχο­λεί­ου. Αντλώ­ντας έμπνευ­ση από τον ίδιο τον τόπο, συ­νο­μι­λώ­ντας με τον μα­θη­τή του σχο­λεί­ου, τη δα­σκά­λα του, αλλά και τους κα­τοί­κους του νη­σιού, σχε­δί­α­σε ένα ζευ­γά­ρι χέρια που ανα­δύ­ο­νται μέσα από τη θά­λασ­σα – ει­κό­να σύν­δε­σης, προ­σφο­ράς και φρο­ντί­δας.

Κα­λύ­τε­ρες υπο­δο­μές

«Σε δεύ­τε­ρη φάση θα προ­χω­ρή­σου­με στην ανά­πλα­ση του προ­αυ­λί­ου και στην κα­τα­σκευή γη­πέ­δου πο­δο­σφαί­ρου που φι­λο­δο­ξού­με να γίνει ση­μείο ανα­φο­ράς για όλη την κοι­νό­τη­τα», είπε στην «Κ» η Ελι­σά­βετ Χα­τζη­γά­κη, γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Ιδρύ­μα­τος Χα­τζη­γά­κη. «Εί­μα­στε πε­πει­σμέ­νοι ότι αν υπήρ­χαν κα­λύ­τε­ρες υπο­δο­μές στο νησί, θα έσπευ­δαν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ροι να ζή­σουν εκεί. Πολ­λοί από τους πα­λιούς κα­τοί­κους με­τα­κο­μί­ζουν στην Κά­λυ­μνο τον χει­μώ­να και επι­στρέ­φουν στην Τέ­λεν­δο το κα­λο­καί­ρι».

Ο Σάβ­βας χά­ρη­κε πολύ τη δράση με το mural (τοι­χο­γρα­φία), μας λέει η δα­σκά­λα του. «Εχω μάθει πολλά από αυτόν. Η αγάπη του για το νησί, τον τρόπο ζωής του, είναι με­τα­δο­τι­κή. Δεν θα μπο­ρού­σα να αφήσω αυτό το παιδί τη νέα χρο­νιά. Πήρα την ορ­γα­νι­κή θέση στην Τέ­λεν­δο».

Πηγή: kathimerini.gr