Ο πολακισμός πήγε διακοπές… στο Δημαρχείο Ρόδου

Από τον πολι­τικό διάλογο στη χυδαία επιβολή • Όταν η εξουσία δεν αντέχει την κριτική, απαντά με απειλές και η λογο­δο­σία πνί­γε­ται μέσα στις κραυγές • Η θεσμική εκτροπή ως επίσημη γραμμή άμυνας

Στο τελευ­ταίο δημο­τικό συμ­βού­λιο του Δήμου Ρόδου δεν έγινε μια πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση έγινε κανο­νική επί­δειξη πολι­τι­κού εκτρο­χια­σμού. Ο λόγος; Ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης ζήτησε θεσμικά απα­ντή­σεις για σοβα­ρό­τατα ζητή­ματα: το κυκλο­φο­ριακό, τις χρη­μα­το­δο­τή­σεις, τις ΣΔΙΤ και κυρίως τις καταγ­γε­λίες για αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές στον αιγιαλό του Φαλη­ρα­κίου.

Αντί να δοθούν απα­ντή­σεις, ξεκί­νησε ένα παρα­λή­ρημα προ­σβο­λών, απειλών και εκφο­βι­σμού. Και κάπου εκεί, ξανα­συ­στή­θηκε ο «πολα­κι­σμός», όχι από τον ίδιο τον Παύλο Πολάκη, αλλά από μια νοο­τρο­πία που έχει δια­χυ­θεί και μολύνει τον τρόπο που πολι­τεύ­ε­ται πια και η Τοπική Αυτο­διοί­κηση: το ύφος «δεν απο­λο­γού­μαι, επι­τί­θε­μαι», η λογική της φωνα­σκίας αντί του δια­λό­γου, η απα­ξί­ωση του ερω­τώ­ντος και η δαι­μο­νο­ποί­ηση της κρι­τι­κής.

Από τα υπουρ­γεία στις πλα­τείες και τώρα στα δημο­τικά συμ­βού­λια

Ο πολα­κι­σμός δεν είναι ιδε­ο­λο­γία. Είναι στάση. Είναι το δόγμα «όποιος με αμφι­σβη­τεί, είναι εχθρός», «όποιος φέρνει ερω­τή­ματα, έχει σκο­πι­μό­τητα». Δεν απαντά στα ερω­τή­ματα, τα συν­θλί­βει κάτω από καται­γι­σμό χαρα­κτη­ρι­σμών. Στην περί­πτωση της Ρόδου, η δημο­τική αρχή, αντί να απο­δεί­ξει την αθω­ό­τητά της ή την επάρ­κειά της, επέλεξε την οδό της χυδαίας αντι­στρο­φής: έριξε την ευθύνη στον δημο­τικό σύμ­βουλο που… τόλμησε να ζητήσει δια­φά­νεια.

Ποι­νι­κο­ποί­ησε το ερώτημα και επι­βρά­βευσε την αδια­φά­νεια.

Οργή αντί επι­χει­ρη­μά­των

Ο αντι­δή­μαρ­χος κ. Κώστας Χαλκιάς, αντί να ανα­φερ­θεί στα δεδο­μένα ή στους ελέγ­χους, κατη­γό­ρησε τον κ. Καμπούρη για «μένος» και τον εγκά­λεσε επειδή τόλμησε να ανα­φερ­θεί σε δημο­σιεύ­ματα (τα οποία παρε­μπι­πτό­ντως περιε­λάμ­βα­ναν επίσημα διοι­κη­τικά έγγραφα) και να ζητήσει την παραί­τηση του εμπλε­κό­με­νου δημο­τι­κού συμ­βού­λου.

Ακόμα χει­ρό­τερη ήταν η παρέμ­βαση του κ. Βαγια­νού, ο οποίος αντί να απο­δεί­ξει ότι οι κατα­σκευές είναι νόμιμες κατέ­φυγε σε ειρω­νείες, απα­ξιω­τικά υπο­νο­ού­μενα, ακόμη και προ­σω­πι­κές προ­σβο­λές και λει­τούρ­γησε σαν κατή­γο­ρος.

Μίλησε για «πολι­τικό φθόνο», «σαχλα­μά­ρες» και κατη­γό­ρησε ευθέως τον κ. Καμπούρη για… προ­σω­πική εμπά­θεια, παρα­πέ­μπο­ντας σε “καντί­νες φίλων” και “επα­να­λη­πτι­κές δημο­πρα­σίες”. Όλα αυτά, χωρίς να αγγίξει την ουσία του θέματος: υπάρχει ή δεν υπάρχει παρα­νο­μία; Αν και δεσμεύ­τηκε ότι αν προ­κύ­ψουν αυθαί­ρετα θα τα κατε­δα­φί­σει ο ίδιος.

Και η παρέμ­βαση του δημάρ­χου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη: ένα ρέκβιεμ θεσμι­κό­τη­τας και πολι­τι­κής ευθύνης. Αντί για απα­ντή­σεις, είχαμε προ­σβο­λές: «σέρ­νε­ται σαν φίδι», «έπεσε τόση λάσπη που ούτε το φράγμα του Γαδουρά δεν σας ξεπλέ­νει», και απειλές με «απο­κα­λύ­ψεις» και «ξεμπρό­στια­σμα». Ένα πρω­το­φα­νές παρα­λή­ρημα για εκλεγ­μένο εκπρό­σωπο της αυτο­διοί­κη­σης, με στόχο όχι να απα­ντη­θεί η ουσία, αλλά να συντρι­βεί όποιος τη ζητά. Δεν είναι πολι­τική αυτό. Είναι τοξι­κό­τητα με πολι­τικό περι­τύ­λιγμα.

Η εξουσία δεν απαντά, φωνάζει

Στη θέση της ψύχραι­μης δια­χεί­ρι­σης ή έστω μιας πολι­τι­κής απά­ντη­σης επί της ουσίας, η δημο­τική αρχή αντέ­δρασε με πανικό και προ­σβο­λές. Μια καταγ­γε­λία για αυθαί­ρετη δόμηση στον αιγιαλό βάσιμη ή όχι, είναι αρμο­διό­τητα της διοί­κη­σης να τη διε­ρευ­νή­σει όταν μάλιστα δεσμεύ­τηκε προς τούτο σε συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας προ έτους περίπου και μετα­τρά­πηκε σε ένα θέατρο επι­θε­τι­κό­τη­τας, απο­προ­σα­να­το­λι­σμού και πολι­τι­κής τσα­πα­τσου­λιάς.

Η υπο­τι­θέ­μενη ισο­νο­μία και η ισο­πο­λι­τεία, για τις οποίες μίλησε ο κ. Καμπού­ρης, αντι­με­τω­πί­στη­καν με σαρ­κα­σμό και ειρω­νεία. Και το κυριό­τερο: κανείς από τους επι­τι­θέ­με­νους δεν απά­ντησε ξεκά­θαρα αν υπάρ­χουν ή όχι αυθαί­ρετα στον κοι­νό­χρη­στο. Η αλήθεια θάφτηκε κάτω από έναν οχετό ύβρεων.

Ο πολα­κι­σμός ως το τελευ­ταίο κατα­φύ­γιο  της πολι­τι­κής ένδειας

Όταν μια διοί­κηση δεν έχει απα­ντή­σεις, φωνάζει. Όταν είναι ανα­πο­τε­λε­σμα­τική, γίνεται επι­θε­τική. Και όταν απο­κα­λύ­πτε­ται, παρι­στά­νει τον διω­κό­μενο. Αυτή είναι η τακτική που βλέ­πουμε εδώ: όχι αυτο­κρι­τική, όχι λογο­δο­σία, όχι δια­φά­νεια.

Μόνο επι­κοι­νω­νια­κές κορώνες για εσω­τε­ρική κατα­νά­λωση. Και στο βάθος, το ίδιο μοτίβο που καταγ­γέλ­λε­ται σε εθνικό επίπεδο για τον Πολάκη: αυταρ­χι­κό­τητα, περι­φρό­νηση θεσμών, φωνές αντί επι­χει­ρη­μά­των.

Το λυπηρό είναι ότι αυτή η στάση, αντί να τιμω­ρεί­ται πολι­τικά, συχνά επι­βρα­βεύ­ε­ται. Γιατί μοιάζει δυνα­μική, «αντρί­κια», «μάγκικη». Δεν είναι. Είναι δείγμα αδυ­να­μίας.

Ο Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος είχε δώσει έναν εύστοχο ορισμό του πολα­κι­σμού: «Ένα ακραίο φαι­νό­μενο πολι­τι­κής αισθη­τι­κής, που λει­τουρ­γεί ως μήνυμα ότι δεν υπάρ­χουν όρια, κανόνες ή νομικό πλαίσιο». Αυτή ακριβώς είναι η πρα­κτική που είδαμε στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο της Ρόδου.

Δεν πρό­κει­ται για ένα ξέσπα­σμα. Δεν ήταν απλώς μια “κακιά στιγμή”. Η στάση αυτή είναι η επιλογή. Είναι το εργα­λείο δια­κυ­βέρ­νη­σης όταν δεν υπάρ­χουν πολι­τι­κές απα­ντή­σεις.

Είναι το σύμ­πτωμα διοι­κή­σεων που αισθά­νο­νται αδύ­να­μες να αντι­με­τω­πί­σουν τη νομι­μό­τητα και επι­λέ­γουν να την απα­ξιώ­σουν.

Η εξουσία όχι μόνο δεν απαντά στις καταγ­γε­λίες, αλλά επι­τί­θε­ται λυσ­σα­λέα σε όποιον τις δια­τυ­πώ­νει. Οποιοσ­δή­ποτε θέτει ερω­τή­ματα, γίνεται εχθρός. Κι έτσι κατα­σκευά­ζε­ται μια ψευ­δαί­σθηση “ενό­τη­τας”, αλλά είναι ενότητα σιωπής και φόβου, όχι ενότητα στόχων.

Οργή αντί λογο­δο­σίας = ήττα της Δημο­κρα­τίας

Σε ένα Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, που οφείλει να είναι θεσμική κοιτίδα ελέγχου και δια­φά­νειας, η δημο­τική αρχή φέρθηκε σαν να βρί­σκε­ται σε τηλε­ο­πτικό πάνελ πολι­τι­κού reality. Με προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, απα­ξί­ωση, ψευ­δο­δι­λήμ­ματα και ηθι­κο­λο­γία.

Το πιο ανη­συ­χη­τικό είναι ότι αυτή η συμπε­ρι­φορά δεν ήταν εξαί­ρεση. Είναι το σύστημα. Είναι η μετάλ­λαξη της δημο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γίας σε κλειστό σύστημα συναι­σθη­μα­τι­κής εκβί­α­σης και απειλών. Ένας λόγος χωρίς λογική, μόνο με πάθος, ένας Δήμος που δεν διοι­κεί­ται, αλλά επι­κοι­νω­νεί. Που δεν λύνει, αλλά αντιδρά.

Η εφήμερη νίκη της ύβρεως μπορεί να κερ­δί­ζει εντυ­πώ­σεις στα social media, να αποσπά παλα­μά­κια και πιστούς υπο­στη­ρι­κτές, αλλά φανε­ρώ­νει τη γύμνια της διοί­κη­σης. Δείχνει ότι δεν υπάρ­χουν απα­ντή­σεις. Ότι δεν υπάρ­χουν σχέδια. Και ότι η ισο­νο­μία και η ισο­πο­λι­τεία είναι απλώς κενές λέξεις, προ­φά­σεις για μια εξουσία που απε­χθά­νε­ται τον έλεγχο.

Η επόμενη μέρα  για τη Ρόδο

Η κοι­νω­νία της Ρόδου αξίζει μια διοί­κηση που απαντά. Που σέβεται τις ερω­τή­σεις, ακόμη κι όταν είναι δύσκο­λες. Που δεν μετα­τρέ­πει τη θεσμική αίθουσα σε προ­σω­πικό βήμα για εκτό­νωση. Αξίζει Δήμο που δεν δια­χει­ρί­ζε­ται την κριτική ως απειλή, αλλά ως ευκαι­ρία για απο­σα­φή­νιση και ενί­σχυση της δια­φά­νειας.

Η δημο­κρα­τία δεν κιν­δυ­νεύει από τις ερω­τή­σεις. Κιν­δυ­νεύει από εκεί­νους που δεν θέλουν να απα­ντή­σουν.

Όσο η τοξι­κό­τητα κυριαρ­χεί, τόσο οι πολίτες απο­μα­κρύ­νο­νται. Και όσο πολι­τι­κοί σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο επι­λέ­γουν τον δρόμο του πολα­κι­σμού, τόσο οι πραγ­μα­τι­κές ανάγκες μένουν πίσω.

Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη από ύβρεις. Έχει ανάγκη από λύσεις. Κι αυτές έρχο­νται μόνο μέσα από θεσμι­κό­τητα, νηφα­λιό­τητα και πραγ­μα­τική πολι­τική βούληση όχι από επι­κοι­νω­νια­κές εκρή­ξεις που κρύβουν την ανε­πάρ­κεια κάτω από το χαλί της επι­θε­τι­κό­τη­τας.

Ο πολα­κι­σμός δεν είναι πια «συρι­ζαϊκή παθο­γέ­νεια». Είναι παντού. Και στην περί­πτωση της Ρόδου, έχει γίνει πλέον η επίσημη γλώσσα της εξου­σίας. Όσο του το επι­τρέ­πουμε, η πολι­τική θα ξεπέ­φτει και η πόλη θα παρακ­μά­ζει μαζί της.

Αν θέλουμε πραγ­μα­τική πρόοδο, πρέπει πρώτα να καθα­ρί­σουμε το τοξικό νέφος της πολι­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς. Και να ζητή­σουμε, επι­τέ­λους, ευθύνη. Όχι μόνο ύφος.