Το φράγμα Γαδουρά έχει προκαλέσει θετική μεταβολή στην πανίδα του νησιού

Εξαι­ρε­τι­κά προ­σε­κτι­κοί οι έμπει­ροι κυ­νη­γοί – Κιν­δύ­νους για το νερό επι­ση­μαί­νουν οι φυ­σιο­λά­τρες – Διο­γκώ­νε­ται το πρό­βλη­μα της επι­βά­ρυν­σης των υδα­τι­κών πόρων -Ει­δι­κή με­λέ­τη από τη WWF για τη Ρόδο και τα νησιά μας

 

Ση­μα­ντι­κές αλ­λα­γές στην πα­νί­δα της Ρόδου έχει προ­κα­λέ­σει το φράγ­μα Γα­δου­ρά, καθώς η τε­ρά­στια πο­σό­τη­τα νερού του τα­μιευ­τή­ρα του όχι μόνο απο­τε­λεί πόλο έλξης των με­τα­να­στευ­τι­κών που­λιών, αλλά επι­πρό­σθε­τα έχει διευ­κο­λύ­νει και τον πολ­λα­πλα­σια­σμό των εν­δη­μι­κών που­λιών και ζώων. Η με­τα­βο­λή αυτή έχει γίνει ιδιαί­τε­ρα αι­σθη­τή στον κυ­νη­γε­τι­κό κόσμο, που πα­ρα­κο­λου­θεί τα που­λιά και τα ζώα να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, την ίδια στιγ­μή που οι λά­τρεις του συ­γκε­κρι­μέ­νου χόμπι ολο­έ­να και λι­γο­στεύ­ουν.

Ει­δι­κό­τε­ρα, οι λά­τρεις της φύσης θα ζή­σουν πραγ­μα­τι­κά όμορ­φες στιγ­μές και μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες στα χρό­νια που ακο­λου­θούν. Ο αριθ­μός των απο­δη­μη­τι­κών που­λιών που περ­νά­νε πια από τη Ρόδο είναι πραγ­μα­τι­κά πολύ με­γά­λος. Είδη που­λιών που ποτέ άλ­λο­τε δεν είχαν θε­α­θεί στο νησί, τώρα τεί­νουν να δί­νουν σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νή πα­ρου­σία.

Συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τα­γρα­φή για τα είδη των που­λιών που έχουν προ­στε­θεί στην πα­νί­δα της Ρόδου δεν έχει γίνει ακόμα από τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες, καθώς το όλο φαι­νό­με­νο άρ­χι­σε να εκ­δη­λώ­νε­ται έντο­να την τε­λευ­ταία τριε­τία. Συ­γκε­κρι­μέ­να, ξε­κί­νη­σε από τη στιγ­μή που το φράγ­μα του Γα­δου­ρά στα­θε­ρο­ποι­ή­θη­κε σε όγκο νερού και η βλά­στη­ση κοντά του έγινε ακόμα πιο πλού­σια. Μά­λι­στα το ίδιο το φράγ­μα συμ­βάλ­λει κα­θο­ρι­στι­κά στην ανα­γέν­νη­ση και του κα­τε­στραμ­μέ­νου δά­σους με­τα­ξύ Προ­φή­λια, Αγίου Ισι­δώ­ρου και Απολ­λώ­νων, καθώς έχει με­τα­βά­λει προς το θε­τι­κό­τε­ρο το μι­κρο­κλί­μα που επι­κρα­τεί στην πε­ριο­χή.

Οι θε­τι­κές επι­πτώ­σεις έχουν κα­τα­γρα­φεί και για το ζωικό βα­σί­λειο της Ρόδου και δεν είναι τυ­χαίο το γε­γο­νός της αύ­ξη­σης του πλη­θυ­σμού που εμ­φα­νί­ζουν τα ελά­φια στο νησί. Το ίδιο ισχύ­ει και με τα δε­κά­δες άλλα, μικρά και με­γα­λύ­τε­ρα ζώα (μη­ρι­κα­στι­κά, τρω­κτι­κά και άλλα) που εν­δη­μούν στην κε­ντρι­κή Ρόδο.

Η όλη εξέ­λι­ξη στα σί­γου­ρα θα δώσει ένα ακόμα πλε­ο­νέ­κτη­μα για την οι­κο­νο­μία του νη­σιού, μιας και υπάρ­χει σε όλο τον κόσμο τε­ρά­στιο εν­δια­φέ­ρον για πε­ριο­χές που μπο­ρούν να συν­δυά­σουν την πα­ρα­τή­ρη­ση μιας πλού­σιας σε πα­νί­δα και χλω­ρί­δα φύσης, πα­ράλ­λη­λα με την διά­θε­ση καλών υπο­δο­μών πα­ρα­θε­ρι­σμού.

Οι κυ­νη­γοί,

το φράγ­μα και το κυ­νή­γι

Οι πρώ­τοι που εντό­πι­σαν τη με­τα­βο­λή στην πα­νί­δα του νη­σιού ήταν οι κυ­νη­γοί της Ρόδου. Εκεί­νοι, λόγω της αγά­πης που έχουν για την έξοδο στη φύση, πα­ρα­τή­ρη­σαν την αύ­ξη­ση των ειδών των που­λιών που υπάρ­χουν στη Ρόδο τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια. Προ­φα­νώς, για τους κυ­νη­γούς (τους εν­συ­νεί­δη­τους) όλα αυτά τα που­λιά δεν απο­τε­λούν θη­ρά­μα­τα. Οι κυ­νη­γοί, πάρα πολ­λές φορές προ­στα­τεύ­ουν ακόμα και τα ίδια τα θη­ρά­μα­τα (εάν αυτά βρί­σκο­νται σε νεαρή ηλι­κία), προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λά­ξουν τον ομαλό πολ­λα­πλα­σια­σμό τους.

Αλ­λω­στε, οι κυ­νη­γοί που έχουν απο­μεί­νει στη Ρόδο είναι οι με­γα­λύ­τε­ροι σε ηλι­κία, που έχουν με­γά­λη εμπει­ρία στα προ­βλή­μα­τα που μπο­ρεί να προ­κλη­θούν από το αλό­γι­στο κυ­νή­γι θη­ρα­μά­των.

Ομι­λώ­ντας προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο έμπο­ρος κυ­νη­γε­τι­κών ειδών, κ. Φώτης Μα­χρα­μάς επι­βε­βαί­ω­σε την αύ­ξη­ση των απο­δη­μη­τι­κών που­λιών στο νησί. «Ναι, το φράγ­μα Γα­δου­ρά, όπως και τα άλλα μι­κρό­τε­ρα που υπάρ­χουν, έχουν βοη­θή­σει αρ­κε­τά στο να αυ­ξη­θούν τα είδη που­λιών που βλέ­πουν οι κυ­νη­γοί στο πέ­ρα­σμά τους». Ο ίδιος, ωστό­σο, στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στο γε­γο­νός ότι «το κυ­νή­γι ως χόμπι τεί­νει σιγά – σιγά να εξα­φα­νι­στεί. Οι κυ­νη­γοί που υπάρ­χουν σή­με­ρα στο νησί είναι άν­θρω­ποι με­γα­λύ­τε­ροι σε ηλι­κία. Οι νε­α­ροί δεν ασχο­λού­νται κα­θό­λου. Το μόνο που τους εν­δια­φέ­ρει είναι το κι­νη­τό τους και το κο­μπιού­τερ τους. Αν μπο­ρού­σαν να κυ­νη­γή­σουν με το κι­νη­τό, τότε θα ήταν οι κα­λύ­τε­ροι κυ­νη­γοί, τόσες ώρες που περ­νούν με αυτό».

Στο ερώ­τη­μα για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των κυ­νη­γών τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ο κ. Μα­χρα­μάς εξή­γη­σε ότι «έχου­με πολύ κα­λούς και συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νους κυ­νη­γούς. Δεν πρό­κει­ται να μπουν στη δια­δι­κα­σία να σκο­τώ­σουν απα­γο­ρευ­μέ­να θη­ρά­μα­τα, γιατί ξέ­ρουν ότι αυτό θα έχει επι­πτώ­σεις, τόσο λόγω του Νόμου, αλλά κυ­ρί­ως επι­πτώ­σεις στο κυ­νή­γι. Μά­λι­στα, λόγω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και οι ίδιοι οι κυ­νη­γοί έχουν πε­ριο­ρί­σει τη δρα­στη­ριό­τη­τά τους, καθώς ένα κουτί σφαί­ρες κο­στί­ζει 5 ευρώ. Εάν για μια εξόρ­μη­ση θέ­λουν τέσ­σε­ρα κου­τιά σφαί­ρες, τότε αρ­χί­ζουν να το σκέ­φτο­νται, διότι με 20 ευρώ αγο­ρά­ζουν 4 κιλά φρέ­σκο κρέας».

Από το φράγ­μα Γα­δου­ρά μπο­ρεί να υπάρ­χει προ­ο­πτι­κή να υδρο­δο­τη­θεί το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του νη­σιού για τα επό­με­να 30 χρό­νια, όμως ήδη οι φυ­σιο­λά­τρες και μέλη των συλ­λό­γων προ­στα­σί­ας του πε­ρι­βάλ­λο­ντος της Ρόδου, έχουν εντο­πί­σει κά­ποια εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα. Εχουν εντο­πί­σει ότι στον τα­μιευ­τή­ρα του φράγ­μα­τος εκ­βάλ­λουν πο­τά­μια και ρυά­κια που είναι επι­βα­ρυ­μέ­να με αστι­κά από­βλη­τα, απο­χε­τεύ­σεις και υπο­λείμ­μα­τα από  ελαιο­τρι­βεία.

Εχει δια­πι­στω­θεί ότι στο ρέμα της δη­μο­τι­κής κοι­νό­τη­τας Απολ­λώ­νων διο­χε­τεύ­ο­νται τα νερά από τις απο­χε­τεύ­σεις των κα­τοι­κιών. Το ίδιο ρέμα, ακο­λου­θεί πο­ρεία μέχρι το φράγ­μα και το νερό του κα­τα­λή­γει μέσα στο φράγ­μα. Αυτό δεν είναι το μο­να­δι­κό επι­βα­ρυ­μέ­νο ρέμα που ακο­λου­θεί μια τέ­τοια πο­ρεία και στο τέλος ρυ­παί­νει το νερό του φράγ­μα­τος.

Μπο­ρεί το φράγ­μα Γα­δου­ρά να δια­θέ­τει ένα σύγ­χρο­νο δι­υ­λι­στή­ριο και στο τέλος το νερό που οδη­γεί­ται για την ύδρευ­ση του νη­σιού να είναι κα­θα­ρό, όμως είναι απα­ραί­τη­το να λη­φθούν συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα. Η δη­μο­τι­κή αρχή Ρόδου και ο ίδιος ο δή­μαρ­χος έχουν ήδη δε­χθεί προ­τά­σεις για την κα­τα­σκευή μι­κρών συ­στη­μά­των βιο­λο­γι­κών κα­θα­ρι­σμών των νερών στα χωριά, όπου πα­ρα­τη­ρού­νται τέ­τοια φαι­νό­με­να. Τα μικρά συ­στή­μα­τα των βιο­λο­γι­κών θα μπο­ρούν να κα­θα­ρί­ζουν το νερό προ­τού αυτό απο­βλη­θεί ελεύ­θε­ρο στη φύση.

Επι­πρό­σθε­τα, ζη­τεί­ται να λη­φθούν ακόμα πιο αυ­στη­ρά μέτρα σε ό,τι αφορά στα από­βλη­τα των ελαιο­τρι­βεί­ων, κάτι που θα πρέ­πει να γίνει άμεσα, καθώς από την με­θε­πό­με­νη εβδο­μά­δα θα ξε­κι­νή­σει η ελαιο­κο­μι­δή.

Εάν, τε­λι­κά δεν λη­φθούν σο­βα­ρά μέτρα προ­στα­σί­ας των νερών του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά, όπως και γε­νι­κό­τε­ρα όλων των επι­φα­νεια­κών νερών, τότε το νησί σε με­ρι­κά χρό­νια θα βρε­θεί ενώ­πιον ενός εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρού προ­βλή­μα­τος έλ­λει­ψης κα­θα­ρού νερού για καλ­λιέρ­γεια και ύδρευ­ση.

Με­γα­λώ­νει το πρό­βλη­μα

στην ποιό­τη­τα του νερού

Σή­με­ρα, απο­τε­λεί κοινό μυ­στι­κό ότι οι ανά­γκες ύδρευ­σης των ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων της νό­τιας Ρόδου κα­λύ­πτο­νται με εξαι­ρε­τι­κά πε­ρί­πλο­κο τρόπο. Το νερό της Νό­τιας Ρόδου είναι επι­βα­ρυ­μέ­νο με φυ­το­φάρ­μα­κα και αυτό το κα­θι­στά μη πό­σι­μο. Είναι επί­σης κοινό μυ­στι­κό ότι ήδη έχει ακυ­ρω­θεί η χρήση αρ­κε­τών γε­ω­τρή­σε­ων από το Γεν­νά­δι μέχρι την Κα­τα­βιά, καθώς το νερό τους κρί­θη­κε ως μη κα­τάλ­λη­λο.

Το πρό­βλη­μα ξε­κί­νη­σε από την ευ­ρεία χρήση λι­πα­σμά­των και φυ­το­φαρ­μά­κων για τις ανά­γκες της καλ­λιέρ­γειας των σι­τη­ρών. Η χρήση των φυ­το­φαρ­μά­κων είχε προ­σλά­βει με­γά­λες δια­στά­σεις στις δε­κα­ε­τί­ες του 1990’ και του 2000’. Τότε οι επι­δο­τή­σεις που εδί­δο­ντο αφει­δώς, απαι­τού­σαν την ύπαρ­ξη πα­ρα­στα­τι­κών αγο­ράς λι­πα­σμά­των, τα οποία και τε­λι­κώς χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν αλό­γι­στα στην πε­ριο­χή.

Αυτό είχε ένα και μόνο απο­τέ­λε­σμα. Μο­λύν­θη­κε ορι­στι­κά μια με­γά­λη, υπό­γεια, υδρο­φό­ρος δε­ξα­με­νή. Ηταν η δε­ξα­με­νή που υδρο­δο­τού­σε τα χωριά Λα­χα­νιά και Κατ­τα­βιά. Αυτή η υπό­γεια, δε­ξα­με­νή δεν χρη­σι­μο­ποιεί­ται πια επει­δή το νερό της έχει εξαι­ρε­τι­κά με­γά­λη πε­ριε­κτι­κό­τη­τα σε υπο­λείμ­μα­τα φυ­το­φαρ­μά­κων. Για το λόγο αυτό η ικα­νο­ποί­η­ση των ανα­γκών υδρο­δό­τη­σης των χω­ριών αυτών, όπως και των ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων που υπάρ­χουν εκεί, γί­νε­ται με πρό­χει­ρους σω­λή­νες που με­τα­φέ­ρουν νερό από τις γύρω πε­ριο­χές. Ολο αυτό για να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχει με­γά­λο κό­στος, το οποίο με τη σειρά του με­τα­κυ­λί­ε­ται στους λο­γα­ρια­σμούς του νερού.

Το όλο πρό­βλη­μα, όπως πα­ρα­τη­ρεί­ται σή­με­ρα στη νότια Ρόδο, όπως με­τα­φρά­ζε­ται σε οι­κο­νο­μι­κό κό­στος, είναι απλώς και μόνο ένα μικρό πα­ρά­δειγ­μα της τε­ρά­στιας επί­πτω­σης που θα έχει για την το­πι­κή οι­κο­νο­μία η συ­νέ­χι­ση της επι­βά­ρυν­σης που δέ­χο­νται οι υδρο­φό­ροι ορί­ζο­ντες ολό­κλη­ρου του νη­σιού.

Με­λέ­τη της WWF

για τη Ρόδο και τα νησιά

Η πα­γκό­σμια ορ­γά­νω­ση για την προ­στα­σία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος WWF, έχει ασχο­λη­θεί με σο­βα­ρό­τη­τα για το πρό­βλη­μα της επι­βά­ρυν­σης των επι­φα­νεια­κών υδρά­των της Ρόδου και γε­νι­κό­τε­ρα των νη­σιών του Νό­τιου και Βό­ρειου Αι­γαί­ου.  Για το λόγο αυτό, προ­χώ­ρη­σε σε μια πρώτη με­λέ­τη που αφορά στους υγρό­το­πους και από την πρώτη στιγ­μή δια­πί­στω­σε ότι υπήρ­χε ένα τε­ρά­στιο κενό, σε στοι­χεία που αφο­ρούν όχι μόνο τη Ρόδο, αλλά ολό­κλη­ρο το Αι­γαίο. Ετσι, η πα­γκό­σμια ορ­γά­νω­ση για την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος έκανε εκτε­νή έρευ­να και κα­τέ­λη­ξε σε σο­βα­ρά συ­μπε­ρά­σμα­τα για τους υγρό­το­πους 50 νη­σιών μας.

Στη με­λέ­τη της WWF δια­πι­στώ­θη­κε ότι στη Ρόδο υπάρ­χουν σή­με­ρα 26 υγρό­το­ποι που χρή­ζουν ιδιαί­τε­ρης προ­σο­χής και ενα­σχό­λη­σης (συ­νο­λι­κά στη Δω­δε­κά­νη­σο υπάρ­χουν 54). Σύμ­φω­να με τη με­λέ­τη οι υγρό­το­ποι αυτοί απο­τε­λούν βα­σι­κό κρίκο του υδρο­λο­γι­κού κύ­κλου και είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τοι δεί­κτες της ποιό­τη­τας και της επάρ­κειας των υπό­γειων γλυ­κών νερών, των οποί­ων η δια­θε­σι­μό­τη­τα απο­τε­λεί βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα για την επι­βί­ω­ση του αν­θρώ­που και όλων των άλλων ορ­γα­νι­σμών στα νησιά.

Tο νερό όλων σχε­δόν των νη­σιω­τι­κών υγρο­τό­πων χρη­σι­μο­ποιεί­ται από τους νη­σιώ­τες για ύδρευ­ση και άρ­δευ­ση είτε από τη λε­κά­νη απορ­ρο­ής, είτε από τον υδρο­φό­ρο ορί­ζο­ντα ή ακόμα και απ’ ευ­θεί­ας από τον υγρό­το­πο.

Οι υγρό­το­ποι απο­τε­λούν ση­μα­ντι­κό του­ρι­στι­κό πόρο, διότι δί­νουν προ­στι­θέ­με­νη αξία στη γρα­φι­κό­τη­τα και την αι­σθη­τι­κή του το­πί­ου, αυ­ξά­νο­ντας την ποι­κι­λία και τη μω­σαϊ­κό­τη­τά του. Πα­ράλ­λη­λα, στους υγρο­τό­πους ανα­πτύσ­σο­νται εντει­νό­με­να και άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως η πα­ρα­τή­ρη­ση που­λιών και η πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή εκ­παί­δευ­ση.

Η ση­μα­σία των υγρο­τό­πων των νη­σιών του Αι­γαί­ου για την άγρια ζωή είναι θε­με­λιώ­δης, γιατί απο­τε­λούν χώ­ρους δια­βί­ω­σης, δια­τρο­φής, φω­λιά­σμα­τος και ανα­πα­ρα­γω­γής για εκα­το­ντά­δες είδη ζώων, πολλά από τα οποία είναι απει­λού­με­να ή εν­δη­μι­κά. Επι­πλέ­ον χρη­σι­μεύ­ουν ως σταθ­μοί ξε­κού­ρα­σης, κα­τα­φυ­γί­ου και δια­τρο­φής για εκα­τομ­μύ­ρια με­τα­να­στευ­τι­κά που­λιά κάθε χρόνο και χωρίς αυ­τούς η θνη­σι­μό­τη­τα στη διάρ­κεια των τα­ξι­διών τους θα αυ­ξα­νό­ταν δρα­στι­κά. Ακόμα, κατά τους εξαι­ρε­τι­κά δρι­μείς χει­μώ­νες, όταν οι με­γά­λοι υγρό­το­ποι της Μα­κε­δο­νί­ας και της Θρά­κης πα­γώ­νουν πλή­ρως, οι υγρό­το­ποι του Αι­γαί­ου απο­τε­λούν το μο­να­δι­κό και σω­τή­ριο κα­τα­φύ­γιο για τα χι­λιά­δες που­λιά που δια­χει­μά­ζουν εκεί.

Δυ­στυ­χώς, πα­ρό­λο που σχε­δόν το 50% των υγρο­τό­πων βρί­σκο­νται εντός των ορίων προ­στα­τευ­τέ­ων ή προ­στα­τευό­με­νων πε­ριο­χών (Δί­κτυο Natura 2000, Ση­μα­ντι­κές Πε­ριο­χές για τα Που­λιά, Κα­τα­φύ­για Άγριας Ζωής, κ.α.), μόνο δύο προ­στα­τεύ­ο­νται ικα­νο­ποι­η­τι­κά και έχουν σχε­τι­κά επαρ­κή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή δια­χεί­ρι­ση: οι Κου­κου­να­ριές Σκιά­θου και το έλος Ψα­λι­δί­ου στην Κω.

Με την εξαί­ρε­ση λίγων υγρο­τό­πων που βρί­σκο­νται κυ­ρί­ως σε δυ­σπρό­σι­τες πε­ριο­χές, οι υπό­λοι­ποι υπο­βαθ­μί­ζο­νται και συρ­ρι­κνώ­νο­νται με ανη­συ­χη­τι­κά αυ­ξα­νό­με­νους ρυθ­μούς κατά τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες. Του­λά­χι­στον 25 υγρό­το­ποι έχουν κα­τα­στρα­φεί εντε­λώς κατά τα τε­λευ­ταία 50 χρό­νια για τη δη­μιουρ­γία νέων οι­κι­σμών και του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων. Δυο στους τρεις ρυ­παί­νο­νται σο­βα­ρά από στε­ρεά απορ­ρίμ­μα­τα ή υγρά από­βλη­τα. Το 84% από αυ­τούς που εξε­τά­στη­καν έχουν υπο­βαθ­μι­στεί ή αλ­λοιω­θεί ση­μα­ντι­κά, γε­γο­νός που οφεί­λε­ται κυ­ρί­ως σε εκ­χερ­σώ­σεις και μπα­ζώ­μα­τα, δια­νοί­ξεις δρό­μων, δό­μη­ση και επέ­κτα­ση καλ­λιερ­γειών. Απώ­τε­ρος σκο­πός αυτών των δρα­στη­ριο­τή­των είναι η με­τα­τρο­πή των υγρο­τό­πων σε οι­κό­πε­δα εξαι­τί­ας της αυ­ξα­νό­με­νης ζή­τη­σης για οι­κο­δο­μή­σι­μη πα­ρα­θα­λάσ­σια γη, που ενι­σχύ­ε­ται από την έλ­λει­ψη χω­ρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού και τη δυ­να­τό­τη­τα για εκτός σχε­δί­ου δό­μη­ση.

Η ολο­έ­να αυ­ξα­νό­με­νη ζή­τη­ση για νερό ει­δι­κά την ξηρή εποχή του έτους λόγω της αύ­ξη­σης της του­ρι­στι­κής κί­νη­σης, οδη­γεί σε υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση των υπό­γειων νερών και στην πίεση για δη­μιουρ­γία ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρων τα­μιευ­τή­ρων. Αν η δια­χεί­ρι­ση των απο­θε­μά­των αυτών δε γίνει με τρόπο ώστε να πε­ρισ­σεύ­ει αρ­κε­τό γλυκό νερό για την τρο­φο­δο­σία των κα­τά­ντη φυ­σι­κών υγρο­τό­πων πολ­λοί από αυ­τούς θα εξα­φα­νι­στούν και με­γά­λες εκτά­σεις καλ­λιερ­γή­σι­μης γης θα κα­τα­στρα­φούν από την αλ­μύ­ριν­ση.

Η εξα­φά­νι­ση των μι­κρών υγρο­τό­πων θα είναι το πρώτο ορατό απο­τέ­λε­σμα της κακής δια­χεί­ρι­σης των υδα­τι­κών πόρων και των πα­ρά­κτιων πε­ριο­χών στα νησιά. Οι συ­νέ­πειες θα είναι άμε­σες καθώς οι νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες θα έχουν λι­γό­τε­ρο νερό, λι­γό­τε­ρα καλ­λιερ­γή­σι­μα εδάφη, λι­γό­τε­ρους χώ­ρους ανα­ψυ­χής και του­ρι­στι­κούς πό­ρους, ενώ πα­ράλ­λη­λα η βιο­ποι­κι­λό­τη­τα της Ελ­λά­δας θα πλη­γεί σο­βα­ρά, καθώς αναμ­φί­βο­λα θα εξα­φα­νι­στούν και οι πλη­θυ­σμοί εκα­το­ντά­δων ειδών που ζουν ή βα­σί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά σε αυ­τούς.

Τι ζη­τά­ει η WWF

από τη Βουλή για

τα νησιά μας

Οι υγρό­το­ποι των νη­σιών του Αι­γαί­ου είναι άμεσα απει­λού­με­νοι εθνι­κοί πόροι, εξαι­ρε­τι­κά πο­λύ­τι­μοι για τη φύση και τον πο­λι­τι­σμό μας. Τα μέλη της Βου­λής των Ελ­λή­νων, κα­λού­νται να συ­νερ­γα­στούν και να συ­στρα­τευ­τούν με την WWF, με στόχο:

1. Να στε­λε­χω­θούν και να ενερ­γο­ποι­η­θούν άμεσα οι Διευ­θύν­σεις Υδά­των στις Πε­ρι­φέ­ρειες Βο­ρεί­ου και Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ώστε να μπο­ρούν να εφαρ­μό­σουν όσο γί­νε­ται πιο πιστά και έγκαι­ρα την Κοι­νο­τι­κή Οδη­γία-πλαί­σιο για το Νερό (2000/60/ΕΕ) και το νόμο ν.3199/2003, που απο­τε­λεί την εναρ­μό­νι­ση της στην εθνι­κή νο­μο­θε­σία.

2. Τα σχέ­δια δια­χεί­ρι­σης που θα ετοι­μα­στούν ανά πε­ριο­χή λε­κά­νης απορ­ρο­ής να πε­ρι­λαμ­βά­νουν συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα για κάθε δια­κρι­τή επι­μέ­ρους λε­κά­νη. Αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό στα με­γα­λύ­τε­ρα νησιά (Ρόδος, Λέ­σβος, Χίος, Λή­μνος, Νάξος), όπου σε επί­πε­δο νη­σιού πα­ρα­τη­ρού­νται ση­μα­ντι­κές δια­φο­ρές.

3. Να εντα­χθούν όλοι οι πα­ρά­κτιοι υγρό­το­ποι στην πα­ρα­λια­κή ζώνη, στο πλαί­σιο του νέου νο­μο­σχε­δί­ου για τον αι­για­λό και την πα­ρα­λία, που ετοι­μά­ζε­ται να κα­τα­θέ­σει στη Βουλή το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών.

4. Να εκ­πο­νη­θεί πλή­ρης απο­γρα­φή και πλή­ρης οριο­θέ­τη­ση των νη­σιω­τι­κών υγρο­τό­πων, με ευ­θύ­νη του ΥΠΕ­ΧΩ­ΔΕ.

5. Να εκ­πο­νη­θεί ει­δι­κή με­λέ­τη για την προ­σαρ­μο­γή των οι­κο­συ­στη­μά­των και της οι­κο­νο­μί­ας των νη­σιών του Αι­γαί­ου στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή.