Ο Γαβριήλ Καρπάθιος στο τιμόνι της Εθνικής Ομάδας Ρομποτικής: Μια ιστορία επιμονής, δημιουργίας και παιδιών που τον κάνουν να βλέπει πιο μακριά

Ο Γαβριήλ Καρ­πά­θιος έχει κάθε λόγο να αισθά­νε­ται φέτος συγκί­νηση και υπε­ρη­φά­νεια. Ως προ­πο­νη­τής της Εθνικής Ομάδας Ρομπο­τι­κής, οδηγεί μια επί­λε­κτη ομάδα νεαρών επι­στη­μό­νων που ετοι­μά­ζο­νται στο bootcamp που διε­ξά­γε­ται στο Καρ­πε­νήσι, να εκπρο­σω­πή­σουν την Ελλάδα στο FIRST Global League, το Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα Ρομπο­τι­κής που θα λάβει χώρα στον Παναμά στα τέλη Οκτώβρη.

Η πορεία του Γαβριήλ μέχρι εδώ δεν ήταν ποτέ αυτο­νό­ητη. Μεγά­λωσε ως παιδί με μαθη­σια­κές δυσκο­λίες και δυσλε­ξία, ένας μαθητής που, όπως ο ίδιος παρα­δέ­χε­ται, «ήμουν μέτριος στα περισ­σό­τερα μαθή­ματα — μόνο στα μαθη­μα­τικά ξεχώ­ριζα λιγάκι». Το σημείο καμπής ήρθε αργό­τερα, στο Πανε­πι­στή­μιο, όταν ένας καθη­γη­τής στάθηκε για εκείνον πρότυπο ζωής, τον ενέ­πνευσε βαθιά και του έδειξε τον δρόμο προς ό,τι πραγ­μα­τικά αγαπά. Από τότε, όπως λέει χαρα­κτη­ρι­στικά, «όλα μπήκαν στον δρόμο τους, γιατί η ζωή ξέρει… και εγώ την εμπι­στεύ­ο­μαι».

Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, αφο­σιώ­θηκε ολο­κλη­ρω­τικά στη μηχα­νική και την εκπαι­δευ­τική ρομπο­τική. Σχε­δί­ασε το Ρομπο­τικό Όχημα Ανεύ­ρε­σης Επι­ζώ­ντων (R.O.X.A.N.E.), ένα και­νο­τόμο σύστημα έρευνας και διά­σω­σης, που το 2012 απέ­σπασε βρά­βευση Επι­στη­μο­νι­κής Αρι­στείας από το Υπουρ­γείο Παι­δείας. Ήταν το πρώτο ορόσημο σε ένα ταξίδι που από νωρίς έδειχνε ότι θα έχει βαθύ­τερο αντί­κτυπο από τον απλό κώδικα και τα γρα­νά­ζια.

Όλα αυτά τα χρόνια, δεν στα­μά­τησε να μετα­δί­δει τη γνώση και τον ενθου­σια­σμό του σε νέους μαθητές, διδά­σκο­ντας ρομπο­τική, οργα­νώ­νο­ντας εργα­στή­ρια και στή­νο­ντας δια­γω­νι­στι­κές ομάδες. Το 2023 οι μαθητές του απέ­σπα­σαν το βραβείο Rising Star στον δια­γω­νι­σμό First Lego League, ενώ το 2024 η ομάδα του βρέθηκε ξανά στο προ­σκή­νιο με το βραβείο Και­νο­το­μίας και την συμ­με­τοχη τους στο παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα της Αμε­ρι­κής, ενω παράλ­ληλα βρεθηκε στο πλευρό της Εθνικής Ομάδας ως μέντο­ρας. Το 2025, ως προ­πο­νη­τής, κατά­φερε να ανε­βά­σει την ομαδα του First Lego League στο βάθρο, κατα­κτώ­ντας το βραβείο Παρου­σί­α­σης Και­νο­το­μίας, χάρη στο ρομπο­τικό σύστημα NAUSICA — ένα πολυ­χρη­στικό υπο­βρύ­χιο με βρα­χί­ονα έξι βαθμών ελευ­θε­ρίας, κάμερα, αισθη­τή­ρες θερ­μο­κρα­σίας, γυρο­σκό­πιο και φωτο­μέ­τρο — που οι μαθητές του σχε­δί­α­σαν με στόχο να προ­στα­τεύ­σουν και να παρα­τη­ρή­σουν τα θαλάσ­σια οικο­συ­στή­ματα.

Μιλώ­ντας για την πορεία του, σπεύδει να απο­μα­κρύ­νει κάθε εύκολο μύθο «χαρι­σμα­τι­κού» ή «παιδιού-θαύματος»:

«Εδώ δεν έφτασα γιατί ήμουν κάποιο σπου­δαίο φαι­νό­μενο. Έφτασα γιατί είμαι πει­σμα­τά­ρης, δουλεύω πολύ και λατρεύω αυτό που κάνω.»

Αυτό που τον συγκι­νεί βαθύ­τερα, όμως, είναι τα παιδιά. «Αν σήμερα μπορώ να κοιτάζω από ψηλά, είναι επειδή πατάω σε πλάτες γιγά­ντων — κι αυτοί οι γίγα­ντες είναι τα ίδια τα παιδιά», σημειώ­νει με νόημα. «Είναι το μέλλον μας, σε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που έχει τόσο ανάγκη από ελπίδα.»

Ο ίδιος πιστεύει ακρά­δα­ντα πως η ρομπο­τική δεν είναι απλώς τεχνο­λο­γία, αλλά μια μορφή τέχνης και συνερ­γα­σίας. Μια συνά­ντηση μυαλών και καρδιών που αξίζει όσο τίποτα άλλο. Και δεν χάνει ποτέ ευκαι­ρία να υπεν­θυ­μί­ζει στα παιδιά και στους συνερ­γά­τες του τα λόγια που του αφιέ­ρω­σαν κάποτε και έγιναν δικό του ευαγ­γέ­λιο:

“You are unique, and if that is not fulfilled, then something has been lost.” ― Martha Graham

«Αυτό είναι που δεν πρέπει να ξεχά­σουμε ποτέ», λέει. «Να κυνη­γάμε τα όνειρά μας, όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο κι αν η φωτιά τους μπορεί να μας κάψει. Γιατί μόνο έτσι αξίζει να υπάρ­χουμε.»

“Το φετινό ταξίδι της Εθνικής Ομάδας Ρομπο­τι­κής προς τον Παναμά είναι ένα ακόμη κεφά­λαιο αυτής της ιστο­ρίας”.

Για τον Γαβριήλ προ­κει­ται, μια ακόμα αφορμή να συγκε­ντρώ­σει πολύ­τι­μες στιγμές — μικρές κηνι­μα­το­γρα­φι­κές ιστο­ρίες — που γίνο­νται το καύσιμο για όλα όσα δημιουρ­γεί. Γιατί στο τέλος της μέρας, το σημα­ντι­κό­τερο δεν είναι τα βραβεία. Είναι που μπορεί να πει με βεβαιό­τητα:

«Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπι­στεύ­ο­μαι.»