Γιώργος Νικητιάδης: «Πολιτική παρακμή και ατιμωρησία κυριαρχούν στη χώρα τα τελευταία έξι χρόνια»

Κύριε Νικη­τιάδη να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από το φλέγον ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ που όπως φαί­νε­ται θα μας απα­σχο­λεί για μεγάλο διά­στημα. Πώς σχο­λιά­ζετε τις εξε­λί­ξεις καθώς σας έχουμε δει επα­νει­λημ­μέ­νως να τοπο­θε­τεί­στε για το θέμα αυτό σε κεντρικά μέσα ενη­μέ­ρω­σης;

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ απο­τε­λεί χαρα­κτη­ρι­στικό δείγμα της πολι­τι­κής παρακ­μής και της ατι­μω­ρη­σίας που έχουν κυριαρ­χή­σει στη χώρα τα τελευ­ταία έξι χρόνια. Δεν πρό­κει­ται για απλές «αστο­χίες» ή «διοι­κη­τικά σφάλ­ματα», αλλά για ένα μείζον σκάν­δαλο που όπως φαί­νε­ται στήθηκε με την ανοχή υπουρ­γών, βου­λευ­τών και κομ­μα­τι­κών στε­λε­χών, οι οποίοι δια­χει­ρί­στη­καν τα ευρω­παϊκά κον­δύ­λια σαν να ήταν προ­σω­πική τους περιου­σία, σε βάρος του Έλληνα παρα­γω­γού, σε βάρος του πρω­το­γε­νούς τομέα. Η Ελλάδα βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη με πρό­στιμο 415 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, επειδή κάποιοι θεώ­ρη­σαν ότι οι κοι­νο­τι­κές ενι­σχύ­σεις μπορούν να χρη­σι­μο­ποιού­νται ως εργα­λείο ενί­σχυ­σης του κομ­μα­τι­κού τους μηχα­νι­σμού. Κι αντί να δώσουν εξη­γή­σεις, επι­χει­ρούν να ανα­σύ­ρουν παλαιές υπο­θέ­σεις, προ­σπα­θώ­ντας να απο­προ­σα­να­το­λί­σουν την κοινή γνώμη. Δεν θα τους επι­τρέ­ψουμε να το πετύ­χουν. Το ΠΑΣΟΚ είχε προει­δο­ποι­ή­σει εγκαί­ρως. Δεν θα αφή­σουμε την υπόθεση αυτή να θαφτεί. Η πολι­τική ευθύνη είναι αυτο­νό­ητη και αδια­πραγ­μά­τευτη. Η ποινική διε­ρεύ­νηση έπεται. Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με άλλο ένα σκάν­δαλο. Αντι­με­τω­πί­ζουμε μια υπόθεση που προ­σβάλ­λει το εθνικό συμ­φέ­ρον και την αξιο­πρέ­πεια της χώρας.

Επι­σκε­φθή­κατε προ­σφά­τως τη Νότια Ρόδο όπου είχατε συνα­ντή­σεις με αγρότες και ανθρώ­πους του πρω­το­γε­νούς τομέα. Τι σας μετέ­φε­ραν; Ποια είναι τα κύρια ζητή­ματα που τους απα­σχο­λούν;

Η κυβέρ­νηση δυστυ­χώς δεν έχει χαράξει καμία απο­λύ­τως πολι­τική για τον πρω­το­γενή τομέα. Δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει διάθεση να υπάρξει σχέδιο και όπως φαί­νε­ται ειδικώς για τα νησιά μας, ο πρω­το­γε­νής τομέας απο­τε­λεί «πολυ­τέ­λεια» με την οποία δεν πρό­κει­ται να ασχο­λη­θούν. Τα όσα είπαμε παρα­πάνω για τον ΟΠΕΚΕΠΕ εκτιμώ ότι δεί­χνουν τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρ­νηση αντι­με­τω­πί­ζει τον πρω­το­γενή τομέα. Κατά την επί­σκεψή μου στη Νότια Ρόδο είχα την ευκαι­ρία να συνα­ντηθώ με πολλούς αγρότες και κτη­νο­τρό­φους και μου δόθηκε η δυνα­τό­τητα επί τόπου να δια­πι­στώσω τα τραγικά προ­βλή­ματα.

Όπως;

Πέραν της έλλει­ψης σχε­δια­σμού, πέραν της έλλει­ψης ενδια­φέ­ρο­ντος από την πλευρά της πολι­τείας, πέραν της αδια­φο­ρίας για την κατα­βολή στοι­χειω­δών απο­ζη­μιώ­σεων που όφειλε και δεν έχει ακόμη κατα­βά­λει η πολι­τεία, σχε­τί­ζο­νται και προ­βλή­ματα διαρ­θρω­τικά όπως είναι το νερό. Έχουμε φράγ­ματα τα οποία είναι εγκα­τα­λε­λειμ­μένα, έχουμε φράγ­ματα τα οποία δεν δια­χει­ρί­στη­καν σωστά, η κυβέρ­νηση και κάθε άλλος υπεύ­θυ­νος. Δεν υπάρχει κανένας σχε­δια­σμός και κανένα ενδια­φέ­ρον για το πώς θα κατα­στή­σουν τα φράγ­ματα της Ρόδου, πηγές από τις οποίες θα τρο­φο­δο­τή­σουμε, θα συγκρα­τή­σουμε και θα ενι­σχύ­σουμε τον πρω­το­γενή τομέα. Κι ενώ συμ­βαί­νουν όλα αυτά με το νερό, δεν σας κρύβω ότι με προ­βλη­μα­τί­ζει η κατά­σταση που έχει δια­μορ­φω­θεί μεταξύ ΔΕΥΑΡ και Περι­φέ­ρειας, και όχι μόνο εμένα, αλλά πλέον έχει αναχθεί σε ζήτημα της τοπικής κοι­νω­νίας. Δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια αυτή τη στιγμή, οποιων­δή­ποτε δια­φω­νιών. Επι­βάλ­λε­ται η συζή­τηση και ο διά­λο­γος χωρίς εγω­ι­σμούς, χωρίς φαν­φά­ρες, με γνώμονα το καλό της Ρόδου. Η Περι­φέ­ρεια οφείλει να επι­δεί­ξει σύνεση. Υπο­τί­θε­ται ότι όλοι εργά­ζο­νται για το κοινό καλό. Πέρα από την έλλειψη νερού, στη Ρόδο έχουμε και την ιδιαι­τε­ρό­τητα της επέ­λα­σης των ελαφιών στις καλ­λιέρ­γειες των αγροτών μας, ένα πολύ μεγάλο πρό­βλημα.

Και εξε­λίσ­σε­ται σε δια­χρο­νικό πρό­βλημα…

Ακριβώς. Ένα πρό­βλημα που το δια­πί­στωσα ιδίοις όμμασι και που δεν μπορεί πλέον η πολι­τεία να το αγνοεί, να αδια­φο­ρεί και να… σφυ­ρί­ζει κλέ­φτικα κάθε φορά που τίθεται το θέμα αυτό. Η τρο­μα­κτική αύξηση του πλη­θυ­σμού των ελαφιών απαιτεί δια­χεί­ριση, απαιτεί πολι­τι­κές και η κυβέρ­νηση οφείλει να λάβει απο­φά­σεις και να ασκήσει πολι­τι­κές. Δυστυ­χώς μέχρι σήμερα μόνο κοροϊ­δία, αδια­φο­ρία και σιωπή συνα­ντάμε από τη μεριά της κυβέρ­νη­σης για το μεγάλο αυτό θέμα. Από τη δική μας την πλευρά, εγώ του­λά­χι­στον ήδη κατέ­θεσα ερώτηση για τον πρω­το­γενή τομέα στη Ρόδο, θα συνε­χίσω να πιέζω για όλα τα μεγάλα αυτά ζητή­ματα, αλλά παραλ­λή­λως εμείς στα περι­φε­ρειακά μας συνέ­δρια, κάτι που και σεις θα δια­πι­στώ­σατε, είχαμε την ευκαι­ρία να κατα­πια­στούμε με τον πρω­το­γενή τομέα στα νησιά και πώς θα πρέπει να ασκή­σουμε πολι­τι­κές για τον πρω­το­γενή τομέα στα νησιά. Σας υπεν­θυ­μίζω την εξαι­ρε­τική εισή­γηση – τοπο­θέ­τηση του Μιχάλη Χατζη­κα­ντή στο περι­φε­ρειακό μας συνέ­δριο στη Ρόδο, σας υπεν­θυ­μίζω την παρου­σία του υπεύ­θυ­νου Τομε­άρχη Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, του Μανώλη Χνάρη, βου­λευτή Ρεθύ­μνης, στο περι­φε­ρειακό μας συνέ­δριο στην Κω αλλά και στην Κάλυμνο, που τοπο­θε­τή­θηκε για τα θέματα της αλιείας. Το ενδια­φέ­ρον μας είναι δεδο­μένο, αλλά και η βούλησή μας να σχε­διά­σουμε για τον πρω­το­γενή τομέα. Αυτό θα το κάνουμε μαζί με τους ανθρώ­πους του χώρου, μαζί με τους αγρότες μας, τους κτη­νο­τρό­φους μας, τους ψαράδες και όποιους ασχο­λού­νται με τον πρω­το­γενή τομέα.

Ένα άλλο σοβαρό θέμα κύριε Νικη­τιάδη, είναι το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου. Έχετε μιλήσει και από το Βήμα της Βουλής και δημο­σίως για «κατάρ­ρευση» του Νοσο­κο­μείου Ρόδου. Ποιες είναι οι βασικές ελλεί­ψεις που εντο­πί­ζετε και τι θεω­ρείτε ότι υπο­κρύ­πτει η αδρά­νεια της κυβέρ­νη­σης στον τομέα της δημό­σιας υγείας στα νησιά;

Οι ευθύνες του Υπουρ­γείου Υγείας είναι βαρύ­τα­τες, όμως δεν απορ­ρέ­ουν από κάποια μεμο­νω­μένη απο­τυ­χία της ηγεσίας του Υπουρ­γείου. Η ρίζα του προ­βλή­μα­τος βρί­σκε­ται στον ίδιο τον πυρήνα του κυβερ­νη­τι­κού σχε­δια­σμού, στην ιδε­ο­λο­γική κατεύ­θυνση της Νέας Δημο­κρα­τίας και στην οπτική της για το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Για τη σημε­ρινή κυβέρ­νηση, ο ιδιω­τι­κός τομέας απο­τε­λεί παντού τη βασική επιλογή. Επι­θυ­μεί ακόμη και στον χώρο της υγείας – αυτό το ύψιστο, συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένο αγαθό – να επι­βά­λει την εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση.

Εμείς δεν απο­δε­χό­μα­στε την ιδέα ότι η υγεία μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως προϊόν. Από αυτή τη στρεβλή λογική απορ­ρέ­ουν τα σοβαρά προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει το σύστημα. Και δυστυ­χώς, η Νέα Δημο­κρα­τία προ­σπα­θεί με πρό­χει­ρες παρεμ­βά­σεις να πείσει ότι δήθεν νοιά­ζε­ται για τη δημόσια υγεία. Το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου είναι ενδει­κτικό της κατά­στα­σης. Αντι­με­τω­πί­ζει χρόνιες δυσλει­τουρ­γίες, με κυρί­αρχα προ­βλή­ματα την υπο­στε­λέ­χωση σε ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό. Αυτό δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θέμα πολι­τι­κής βού­λη­σης. Χρειά­ζο­νται άμεσες προ­σλή­ψεις γιατρών όλων των ειδι­κο­τή­των και ουσια­στική ενί­σχυση του νοση­λευ­τι­κού δυνα­μι­κού. Η κατά­σταση απαιτεί φρο­ντίδα, σχέδιο, απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Η κυβέρ­νηση όμως έχει επι­λέ­ξει την αδια­φο­ρία για το νοσο­κο­μείο της Ρόδου, για τη δημόσια υγεία στα νησιά μας συνο­λικά. Και αυτή η επιλογή δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.

Για όλα αυτά τα θέματα που προ­α­να­φέ­ραμε, πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε τη στάση των κυβερ­νη­τι­κών βου­λευ­τών Δωδε­κα­νή­σου;

Δεν θεωρώ σκόπιμο να ανα­φερθώ εγώ στη δρα­στη­ριό­τητα των συνα­δέλ­φων μου της Νέας Δημο­κρα­τίας. Μη ξεχνάτε ότι ανα­γκά­ζο­νται να κάνουν αντι­πο­λί­τευση στην κυβέρ­νηση για να δια­τη­ρή­σουν την πολι­τική βιω­σι­μό­τητά τους. Δεν είναι εύκολο να στη­ρί­ζεις μία κυβέρ­νηση που ειδικώς στα νησιά μας, μόνο προ­βλή­ματα έχει δημιουρ­γή­σει. Είτε αυτό αφορά τον χώρο της Υγείας, είτε αυτό αφορά τον Πρω­το­γενή τομέα, είτε αφορά το Μετα­να­στευ­τικό, είτε… είτε… είτε… υπο­σχέ­σεις χωρίς αντί­κρι­σμα. Πιστεύω ότι ο καθένας προ­σπα­θεί για τον τόπο μας ό,τι καλύ­τερο.

Παρα­κο­λου­θή­σαμε, όπως και πολλοί Δωδε­κα­νή­σιοι, την απά­ντησή σας με ιστο­ρικά επι­χει­ρή­ματα στις δηλώ­σεις Φιντάν περί δήθεν «τουρ­κι­κού πλη­θυ­σμού» στη Δωδε­κά­νησο. Πιστεύ­ετε ότι η κυβέρ­νηση απαντά επαρκώς σε τέτοιου είδους ρητο­ρική; Ποια θα ήταν, κατά τη γνώμη σας, η πιο απο­τε­λε­σμα­τική ελλη­νική στρα­τη­γική απέ­να­ντι στις τουρ­κι­κές αιτιά­σεις;

Προ­σέξτε. Η εξω­τε­ρική μας πολι­τική αντι­με­τω­πί­ζει προ­βλή­ματα. Είναι η πρώτη φορά που εκτιμώ ότι έχουμε πολ­λα­πλά αδιέ­ξοδα στα οποία μας έχει οδη­γή­σει η πολι­τική που ασκεί­ται από τον κ. Μητσο­τάκη και τον αρμόδιο συμπα­τριώτη μας υπουργό κ. Γερα­πε­τρίτη. Με την Αίγυπτο και με τον Σίσι, τον πρόεδρο της χώρας, έχουμε χαράξει μία ισχυρή συμ­μα­χία. Τα γεγο­νότα με την Ιερά Μονή Σινά, και φοβάμαι και άλλα που μπορεί να ακο­λου­θή­σουν, απο­δει­κνύ­ουν ότι η συμ­μα­χία μας δεν ήταν τόσο στέρεη.

Με τη Λιβύη και το τι έχει γίνει με τον Χαφτάρ και το ανυ­πό­στατο Τουρ­κο­λι­βυκό Μνη­μό­νιο, ξανά, φαί­νε­ται να μην έχουμε έναν μπού­σουλα για το πώς πορευό­μα­στε στη διεθνή σκα­κιέρα. Τα ίδια θα μπο­ρούσα να πω και για την πολι­τική μας σε σχέση με τη Συρία και κυρίως με το μεγάλο θέμα: την ένταξη της Τουρ­κίας στην Ευρω­παϊκή Αμυ­ντική Βιο­μη­χα­νία. Δεν φρο­ντί­σαμε, ενώ έπρεπε να προ­γνώ­σουμε τι θα συμβεί, να θέσουμε ασφα­λι­στι­κές δικλί­δες για την οποια­δή­ποτε συμ­με­τοχή της Τουρ­κίας στην Ευρω­παϊκή Αμυ­ντική Βιο­μη­χα­νία.

Θεωρώ απο­λύ­τως απα­ρά­δε­κτο να επω­φε­λεί­ται η Τουρκία από την ανά­πτυξη της Ευρω­παϊ­κής Αμυ­ντι­κής Βιο­μη­χα­νίας όταν δια­τη­ρεί το casus belli ενα­ντίον μας, όταν επο­φθαλ­μιά τα νησιά μας, όταν αμφι­σβη­τεί την κυριαρ­χία μας, όταν χαράζει θαλάσ­σια πάρκα μοι­ρά­ζο­ντας στη μέση ολό­κληρο το Αιγαίο. Όλα αυτά, σε συν­δυα­σμό με το τι έγινε στη σύνοδο του Οργα­νι­σμού Ισλα­μι­κής Συνερ­γα­σίας στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, όπου ο κ. Φιντάν, ο Τούρκος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, προ­σπά­θησε μέσω των ψηφι­σμά­των που θα εξέ­δι­δαν όλα τα κράτη να στη­ρί­ξει πολι­τι­κές που θα βοη­θού­σαν τους δήθεν κατα­πιε­σμέ­νους τουρ­κι­κούς πλη­θυ­σμούς της Δωδε­κα­νή­σου – αν είναι δυνατόν! – όλα αυτά με ενέ­βα­λαν σε ανη­συ­χία, για να μη σας πω ότι με έκαναν να αισθανθώ και οργή.

Απευ­θύν­θηκα λοιπόν και στον κ. Φιντάν για να του υπο­μνήσω στοι­χειω­δώς την ιστορία των νησιών μας, διότι είναι προ­φα­νές ότι μιλάμε για απο­λύ­τως ανι­στό­ρητη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία αυτή που ανα­πτύσ­σε­ται από την Τουρκία σε σχέση με τα νησιά μας. Αλλά παράλ­ληλα ήθελα να ταρα­κου­νήσω και τα ήρεμα νερά – όπως λέει ο κ. Γερα­πε­τρί­της – και να του τονίσω ότι ως Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών οφείλει ο ίδιος να απα­ντάει στον κ. Φιντάν όταν ο τελευ­ταίος αμφι­σβη­τεί την ελλη­νι­κό­τητα των νησιών μας ή ανα­φέ­ρε­ται σε ψευδή γεγο­νότα ως αληθή. Πρέπει να απα­ντάει ο ίδιος, απευ­θείας. Να μην αρκεί­ται μόνο στη γενική επί­κληση του διε­θνούς δικαίου, κάτι που οι Τούρκοι μοιάζει να μην κατα­λα­βαί­νουν, αλλά να μπαίνει στην ουσία, κατα­θέ­το­ντας επι­χει­ρή­ματα που ιστο­ρικά δεν μπορούν να αμφι­σβη­τη­θούν από κανέναν.

Σε πρό­σφατη συνά­ντησή σας με το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου, επι­ση­μά­νατε την ανάγκη για δίκαιες συλ­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις. Ποια είναι τα κρίσιμα σημεία που θεω­ρείτε ότι πρέπει να περι­λαμ­βά­νει η νέα Τοπική Συλ­λο­γική Σύμβαση και ποιος είναι ο ρόλος του κράτους στην εξι­σορ­ρό­πηση του κόστους ζωής στα νησιά;

Η τοπική συλ­λο­γική σύμβαση εργα­σίας μεταξύ της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου και του Σωμα­τείου Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων, που υπο­γρά­φηκε δύο φορές ήδη, εκτιμώ πως ήταν μία πρω­το­πό­ρος κίνηση που έδειχνε πώς αντι­με­τω­πί­ζουν τον μεγάλο τομέα του του­ρι­σμού, τον πνεύ­μονα της οικο­νο­μίας μας, και οι ξενο­δό­χοι αλλά κυρίως οι άνθρω­ποι που εργά­ζο­νται στον του­ρι­στικό τομέα, οι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι. Για μένα αυτό ήταν μία μεγάλη κατά­κτηση και γι’ αυτόν τον λόγο, όταν είδα ότι ανα­δει­κνύ­ο­νται περισ­σό­τερο οι δια­φο­ρές από τα κοινά σημεία μεταξύ των δύο πλευρών, φρό­ντισα να έρθω σε επαφή και με το Σωμα­τείο των Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων και με την Ένωση Ξενο­δό­χων, επι­διώ­κο­ντας να πείσω κι εγώ – βάζο­ντας ένα μικρό πετρα­δάκι – για το πώς θα πρέπει ο καθένας να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, έτσι ώστε αυτό στο οποίο εμείς εδώ στη Ρόδο ήμασταν πρω­το­πό­ροι, να συνε­χί­σουμε να το υπη­ρε­τούμε. Ευελ­πι­στώ να υπο­γρα­φεί σύντομα.