Ρόδος: Το τελευταίο ταξίδι ζωής και αγάπης

Η αγάπη που δε λύ­γι­σε ούτε μπρο­στά στον θά­να­το – Η ιστο­ρία ενός βαριά άρ­ρω­στου άντρα που ζή­τη­σε να πε­θά­νει στο νησί του και της συ­ντρό­φου του που δεν τον άφησε ούτε στιγ­μή. Μια συ­γκλο­νι­στι­κή δια­δρο­μή γε­μά­τη ρίσκο, πίστη και τρυ­φε­ρό­τη­τα.

Σε έναν κόσμο όπου όλα μοιά­ζουν να γί­νο­νται βια­στι­κά, ψυχρά, σχε­δόν μη­χα­νι­κά, υπάρ­χουν στιγ­μές που υπεν­θυ­μί­ζουν τι πραγ­μα­τι­κά έχει ση­μα­σία: η αγάπη, η αξιο­πρέ­πεια και το να είσαι δίπλα σε αυτόν που αγα­πάς, μέχρι το τέλος.

Η ιστο­ρία που ακο­λου­θεί δεν είναι απλώς μια ια­τρι­κή κα­τα­γρα­φή ή μια συ­γκι­νη­τι­κή ανά­μνη­ση. Είναι μια πράξη αφο­σί­ω­σης, ένα ύστα­το “μαζί”, μια σιω­πη­λή επα­νά­στα­ση απέ­να­ντι στον φόβο του θα­νά­του.

Στο επί­κε­ντρο, ο κύ­ριος Γιάν­νης, βαριά ασθε­νής, και η σύ­ζυ­γός του, η κυρά Κα­θο­λι­κή. Ο στό­χος του: να επι­στρέ­ψει στη Ρόδο του για να φύγει όπως έζησε — με αξιο­πρέ­πεια. Δίπλα του, όχι απλώς μια σύ­ντρο­φος, αλλά ένας βρά­χος. Ένας άν­θρω­πος που του κρά­τη­σε το χέρι σε κάθε ανάσα και αντι­στά­θη­κε σε κάθε “πρέ­πει” που πή­γαι­νε κό­ντρα στην τε­λευ­ταία του επι­θυ­μία.

Μια αφή­γη­ση από τις “Ανα­μνή­σεις ενός για­τρού του δρό­μου”, που μας θυ­μί­ζει ότι η αλη­θι­νή αγάπη δεν είναι μόνο λόγια — είναι πα­ρου­σία. Μέχρι τέ­λους.

“Μαζί στη ζωή….”

Ήταν 80 χρο­νών, ο καρ­κί­νος του είχε πάρει το δεξί πνεύ­μο­να…

Ο αρι­στε­ρός είχε πνευ­μο­νία. Η κα­τά­στα­ση του ήταν βαριά… Η καρ­διά και αυτή μα­στι­γω­νό­ταν απο μια σο­βα­ρή αρ­ρυθ­μία…

Η επι­θυ­μία του ήταν όμως δε­δο­μέ­νη…

Να γυ­ρί­σει πίσω, στο σπίτι του, στη Ρόδο του…

Μιλάω με τη συ­νά­δελ­φο πνευ­μο­νο­λό­γο.

-Για­τρέ που θα τον πας? Δε θα φτά­σει στην έξοδο… θέλει 20 λίτρα οξυ­γό­νου το λεπτό για να κρα­τή­σει κο­ρε­σμό 80…

-Έχεις δίκιο, θα πρέ­πει να δια­σω­λη­νω­θεί για να τον πάρω….Που είναι οι συγ­γε­νείς;

-Εξω απο το θά­λα­μο, ειναι σε πα­νι­κό.

Βγαί­νω έξω οπου συ­να­ντώ τις δυο κόρες του. Τους εξηγώ ότι πολυ δύ­σκο­λα θα φτα­σει ζω­ντα­νός αν δε δια­σω­λη­νω­θεί. Τους πε­ρι­γρα­φω απλά τι είναι η δια­σω­λή­νω­ση.

Πα­ρα­δί­πλα στε­κό­ταν μια γυ­ναί­κα ηλι­κιω­μέ­νη που με άκου­γε προ­σε­κτι­κά. Δεν κα­τά­λα­βα πως ηταν μαζι τους. Οι κόρες πε­λα­γω­μέ­νες. Δε ξε­ρουν τι να πουν.

Πε­τά­γε­ται η ηλι­κιω­μέ­νη και μου λέει.

-Για­τρέ αν δια­σω­λη­νω­θεί θα ξυ­πνή­σει ποτέ;

-Για να ειμαι ει­λι­κρι­νής δε το πι­στεύω… Θα κα­τα­λή­ξει κα­ποια στιγ­μή δια­σω­λη­νω­με­νος.

-Ετσι όμως δε θα μπο­ρέ­σει να δει το νησί του, αφου θα κοι­μά­ται.

-Αν δε δια­σω­λη­νω­θεί μπο­ρεί να μην κα­τα­φέ­ρει να φτά­σει…

-Είμαι η γυ­ναί­κα του για­τρέ. Αν τον πά­ρου­με ετσι μπο­ρείς να τον κοι­μή­σεις στο αε­ρο­πλά­νο αν χρεια­στεί;

-Μπορώ να τον δια­σω­λη­νώ­σω στο αε­ρο­πλά­νο, αλλά έχει τε­ρά­στιες πι­θα­νό­τη­τες να παθει ανα­κο­πή στη δια­σω­λη­νω­ση.

– Εντά­ξει τότε, θα ειμαι εγώ μαζι σου και αν πε­θα­νει θα ειμαι κοντά του.

-Μα ξέ­ρε­τε δε μπορώ να σας παρω μαζι στο αε­ρο­πλά­νο. Δε χω­ρα­τε και απο την αλλη…

-Ακου­σε για­τρέ, ει­μα­στε 50 χρό­νια μαζι στη ζωή. Θα εί­μα­στε και στο θά­να­το…

Η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα της δε μου αφησε πε­ρι­θώ­ρια και ενώ σκε­φτό­μουν πόσο τρε­λός ειμαι να παρω αφε­νός τε­τοιο πε­ρι­στα­τι­κό αδια­σω­λη­νω­το, αφε­τέ­ρου να πάρω και τη γυ­ναί­κα του…

Η πνευ­μο­νο­λό­γος χτυ­πώ­ντας με στην πλάτη μου ειπε ” Δεν πας καλά…Πάρε δύο τρα­χειο­σω­λή­νες μαζί σου”

Έτσι ξε­κι­νή­σα­με…

Στο αε­ρο­πλά­νο βρά­χος. Του κρα­τού­σε το χερι. Ψύ­χραι­μη, αμί­λη­τη…

Κά­ποια στιγ­μή ο κο­ρε­σμός άρ­χι­σε να πε­φτει…

-Ετοι­μα­σου δια­σω­λη­νώ­νου­με , λέω στο νο­ση­λευ­τή και αυτή ατά­ρα­χη…

-Γιάν­νη πάρε ανά­σες του λέει με αυ­στη­ρή φωνή. Και ξαφ­νι­κά ο κο­ρε­σμός αυ­ξά­νει…

-Κυρά Κα­θο­λι­κή κά­νεις για δέκα άντρες,το ξέ­ρεις; Θέλω να σας τρα­βή­ξω μια φω­το­γρα­φία για να θυ­μά­μαι πάντα αυτή τη στιγ­μή…

-Να μας βγά­λεις παι­δά­κι μου και να τη δεί­χνεις στον κόσμο για να μά­θουν ότι η αγάπη δε φο­βά­ται το θά­να­το….

Ο κυρ Γιάν­νης πα­ρα­δό­θη­κε στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου και η κυρά Κα­θο­λι­κή αφού με αγκά­λια­σε, μου έδωσε την άδεια να δη­μο­σιο­ποι­ή­σω την ιστο­ρία της….

Κυρ Γιάν­νη, κυρά Κα­θο­λι­κή είμαι πια σί­γου­ρος ότι ούτε ο θά­να­τος δε μπο­ρεί να σας χω­ρί­σει…

Απο τις “Ανα­μνή­σεις ενός για­τρού, του δρό­μου”