Καταγγελία-βόμβα Βρετανίδας κατοίκου Ρόδου: Εζησε 18 χρόνια στο σπίτι της και της το πήραν σε πλειστηριασμό χωρίς να χρωστάει ούτε… σεντ!!!

• Ενα ακίνητο, δύο ιδιο­κτή­τες, καμία ενη­μέ­ρωση • “Μου πήραν το σπίτι μου με πλει­στη­ρια­σμό… που δεν ήταν καν δικό τους” • Δικα­στική θύελλα μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για πιθανή κακουρ­γη­μα­τική απάτη • Υπόθεση με διε­θνείς προ­ε­κτά­σεις και τρα­πε­ζι­κές ευθύνες οδη­γεί­ται σε αστικά και ποινικά δικα­στή­ρια

Στην καρδιά του Αιγαίου, εκεί όπου η Ρόδος συν­δυά­ζει αρχαιό­τητα, του­ρι­σμό και ευρω­παϊκή νομι­μό­τητα, εκτυ­λίσ­σε­ται μία ιστορία που σαρώνει με ορμή τα θεμέλια της έννοιας της ιδιο­κτη­σίας και της δικαιο­σύ­νης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακίνητα αλλά­ζουν χέρια μέσω πλει­στη­ρια­σμών. Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που το σπίτι που «χάθηκε» δεν ανήκε σε εκείνον που όφειλε – αλλά σε μία γυναίκα που όχι μόνο δεν είχε καμία οφειλή, αλλά ούτε καν ειδο­ποι­ή­θηκε.

Η υπόθεση που απο­κα­λύ­πτε­ται τώρα δεν είναι ένα ακόμη «παρά­δειγμα τρα­πε­ζι­κής αυθαι­ρε­σίας». Είναι ένα ρήγμα στον ίδιο τον νομικό πολι­τι­σμό της χώρας.

Η πρω­τα­γω­νί­στρια της υπό­θε­σης, – μια Βρε­τα­νίδα, εγκα­τε­στη­μένη στη Ρόδο από το 2007 — ζούσε σε ακίνητο το οποίο απέ­κτησε νόμιμα, απο­πε­ρά­τωσε, εξό­φλησε φορο­λο­γικά και το οποίο είχε πλήρως κατα­χω­ρη­θεί στα βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου. Ακόμη πιο εντυ­πω­σιακό είναι πως η ίδια έλαβε το 2007 δάνειο από ελλη­νική συστη­μική τράπεζα, με προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης στις συγκε­κρι­μέ­νες ιδιο­κτη­σίες που αγόρασε και δια­μόρ­φωσε, και το εξυ­πη­ρε­τεί πλήρως έως σήμερα, χωρίς καθυ­στέ­ρηση, χωρίς ρύθμιση, χωρίς καθυ­στέ­ρηση ούτε μίας ημέρας.

Στο επί­κε­ντρο της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται ειδι­κό­τερα μία γυναίκα που, εδώ και σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες, είχε εγκα­τα­στα­θεί στη Γλύστρα Λάρδου, στο νησί της Ρόδου. Απέ­κτησε ημιτελή κατοι­κία το 2007, την απο­πε­ρά­τωσε με ίδια κεφά­λαια και νόμιμη δανειο­δό­τηση, προ­ση­μειώ­νο­ντας τα συγκε­κρι­μένα τμήματα του ακι­νή­του (υπόγειο, ισόγειο, γκαράζ, πρώτο όροφο).

Και όμως, πριν λίγες ημέρες της ανα­κοι­νώ­θηκε πως το σπίτι της δεν είναι πια δικό της. Το σοκ δεν ήταν απλώς συναι­σθη­μα­τικό. Ήταν δομικό, πολι­τικό, θεσμικό. Παρου­σία του νέου φερό­με­νου ιδιο­κτήτη και του δικη­γό­ρου του, της ανα­κοι­νώ­θηκε σε συνά­ντηση στη Ρόδο πως το ακίνητό της πλει­στη­ριά­στηκε λόγω οφειλών άλλων προ­σώ­πων — και πως πρέπει να το εγκα­τα­λεί­ψει. Με βάση τα έγγραφα που παρου­σί­ασε — απέ­κτησε μέσω πλει­στη­ρια­σμού το ακίνητο για περίπου 323.000 ευρώ.

Ο άνδρας αυτός, δήλωνε υπερ­θε­μα­τι­στής πλει­στη­ρια­σμού που έγινε νόμιμα ενώπιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου. Ουσια­στικά, απαι­τούσε να αδειά­σει την κατοι­κία της μέσα σε λίγες μέρες για να εγκα­τα­στα­θεί ο ίδιος.

Από εκείνη τη στιγμή, ξεκί­νησε ένας νομικός και υπαρ­ξια­κός εφιάλ­της. Η γυναίκα λιπο­θύ­μησε από την ψυχική πίεση.

Μετα­φέρ­θηκε από το γραφείο του αγο­ρα­στή στο γραφείο της δικη­γό­ρου της κ. Δωρο­θέας Αθα­να­σάκη. Εκεί απο­κα­λύ­φθη­καν στα­διακά τα δεδο­μένα μίας υπό­θε­σης που, αν επι­βε­βαιω­θεί, συνιστά μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες στρε­βλώ­σεις τρα­πε­ζι­κού πλει­στη­ρια­σμού των τελευ­ταίων ετών.

Το ακίνητο στο οποίο δια­μέ­νει, ανήκει στο ίδιο οικο­δο­μικό τετρά­γωνο με παρα­κεί­μενο δια­μέ­ρι­σμα, επίσης πωληθέν το 2007-2008 σε άλλους βρε­τα­νούς υπη­κό­ους.

Εκείνοι — σε αντί­θεση με την παθούσα — δεν κατοι­κού­σαν πια στο ακίνητο, δεν το συντη­ρού­σαν, και δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν το δάνειο που είχαν λάβει επίσης από την ίδια Τράπεζα. Το ακίνητό τους εγκα­τα­λεί­φθηκε.

Η τράπεζα ξεκί­νησε δια­δι­κα­σία κατά­σχε­σης και πλει­στη­ρια­σμού, την οποία δια­χει­ρί­στηκε εται­ρεία είσπρα­ξης απαι­τή­σεων με έδρα το εξω­τε­ρικό.

Οι λεπτο­μέ­ρειες που ακο­λού­θη­σαν επι­βε­βαιώ­νουν ένα δυστο­πικό σκηνικό: η πλει­στη­ρια­σμένη ιδιο­κτη­σία δεν ήταν αυτή της εντο­λέως της, αλλά η γει­το­νική, που ανήκε σε δύο Βρε­τα­νούς υπη­κό­ους, τους οποίους κανείς δεν είχε δει στο ακίνητο εδώ και χρόνια. Οι συγκε­κρι­μέ­νοι δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν το δάνειό τους, και οι δια­χει­ρί­στριες εται­ρείες, μαζί με την ίδια την τράπεζα, ξεκί­νη­σαν τη δια­δι­κα­σία πλει­στη­ρια­σμού. Όμως, όπως καταγ­γέλ­λε­ται, περιέ­γρα­ψαν λαν­θα­σμένα το ακίνητο — ή ίσως σκόπιμα, με απο­τέ­λε­σμα το ακίνητο της γυναί­κας να κατα­κυ­ρω­θεί σε άλλον, ενώ το δάνειό της παρα­μέ­νει απο­λύ­τως ενήμερο.

Το κλειδί βρί­σκε­ται στην ιστορία του οικο­δο­μι­κού τετρα­γώ­νου. Το οικό­πεδο είχε διαι­ρε­θεί σε δύο ορι­ζό­ντιες ιδιο­κτη­σίες, με ακρι­βείς κατα­νο­μές (Υ1, Υ2, Ι1, Ι2, G1, G2, Α1, Α2), τις οποίες γνώριζε λεπτο­με­ρώς η Τράπεζα και οι αρμό­διοι εκτι­μη­τές. Καθώς οι δύο ιδιο­κτη­σίες πωλή­θη­καν και δανειο­δο­τή­θη­καν ξεχω­ρι­στά, ήταν αυτο­νό­ητο πως η κάθε ορι­ζό­ντια μονάδα είχε σαφή ταυ­τό­τητα, και αυτή είχε απο­τυ­πω­θεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο, στις προ­ση­μειώ­σεις, στα συμ­βό­λαια και στους φακέ­λους δανει­σμού. Όμως κάπου εκεί — είτε από προ­χει­ρό­τητα είτε από σκο­πι­μό­τητα — έγινε το μοιραίο μπέρ­δεμα. Και αντί να πλει­στη­ρια­στεί το πραγ­μα­τικά εγκα­τα­λειμ­μένο και οφει­λό­μενο ακίνητο, κατα­κυ­ρώ­θηκε το λάθος.

Όμως, το πώς από το εγκα­τα­λειμ­μένο ακίνητο οδη­γη­θή­καμε στην εκπλει­στη­ρί­αση της κατοι­κίας μίας άλλης γυναί­κας, που ουδέ­ποτε έπαψε να πλη­ρώ­νει, είναι ένα μυστή­ριο — ή, όπως λέει η κα Αθα­να­σάκη, «ένα οργα­νω­μένο λάθος που έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμα».

Σε εξώδικο που απέ­στειλε η δικη­γό­ρος καταγ­γέλ­λει παρα­λεί­ψεις, παρα­τυ­πίες και ίσως δόλο. Καμία ειδο­ποί­ηση δεν επι­δό­θηκε στην πραγ­μα­τική κάτοικο του ακι­νή­του. Η περι­γραφή του εκπλει­στη­ρια­ζό­με­νου ακι­νή­του, σύμφωνα με όσα έχουν μέχρι στιγμής προ­κύ­ψει, είναι πρό­χειρη, ίσως σκόπιμα ασαφής, και περι­λαμ­βά­νει σημεία που αντι­στοι­χούν στη νόμιμη και ενήμερη ιδιο­κτη­σία.

Η τράπεζα και οι εκτι­μη­τές, όμως, γνώ­ρι­ζαν τις ιδιο­κτη­σίες. Γνώ­ρι­ζαν σε ποια κατοι­κία μένει άνθρω­πος. Και είχαν πρό­σβαση στα στοι­χεία των οφει­λε­τών και των μη οφει­λε­τών. Τότε, γιατί δεν ενη­μέ­ρω­σαν τη γυναίκα που, κυριο­λε­κτικά, έχασε το σπίτι της χωρίς να της ανήκει το χρέος;

Η απά­ντηση, εφόσον δεν έρθει από τους εμπλε­κό­με­νους, θα δοθεί από τα δικα­στή­ρια. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αστικό. Είναι πλέον και ποινικό.

Η κ. Αθα­να­σάκη δηλώνει πως θα υπο­βά­λει μηνυ­τή­ρια αναφορά για κακουρ­γη­μα­τική απάτη, ψευδή κατα­χώ­ριση σε δημόσια έγγραφα, από­πειρα υφαρ­πα­γής ιδιο­κτη­σίας και κατά­χρηση δικαιώ­μα­τος. Θα ζητήσει ακύρωση του πλει­στη­ρια­σμού, ανα­στολή κάθε πράξης απο­βο­λής, και πλήρη απο­ζη­μί­ωση για την ηθική και υλική ζημιά της εντο­λέως της.

Ταυ­τό­χρονα, η υπόθεση έχει κοι­νο­ποι­η­θεί στην Εισαγ­γε­λία Ρόδου, στον υπουργό Δικαιο­σύ­νης και στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των.

Αν ισχύουν όλα όσα καταγ­γέλ­λο­νται, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με ένα «λάθος» ή ένα γρα­φειο­κρα­τικό κενό. Έχουμε ένα οργα­νω­μένο μοντέλο παρά­καμ­ψης των εγγυ­ή­σεων του αστικού και συνταγ­μα­τι­κού δικαίου, ένα σύστημα όπου δεν έχει σημασία ποιος πλη­ρώ­νει ή ποιος ζει σε ένα σπίτι, αλλά το ποιος δεν θα το υπε­ρα­σπι­στεί αρκετά γρήγορα.

Η κοι­νω­νική διά­σταση είναι εξίσου έντονη. Σε ένα περι­βάλ­λον όπου τα σπίτια των πολιτών πλει­στη­ριά­ζο­νται με click, οι ειδο­ποι­ή­σεις παρα­δί­δο­νται σε ανύ­παρ­κτους αντί­κλη­τους και οι πλειο­δό­τες εμφα­νί­ζο­νται αιφ­νι­δια­στικά με εντολή απο­μά­κρυν­σης, η έννοια του «σπιτιού» ως κατα­φύ­γιο και ιδιο­κτη­σία τίθεται υπό κατάρ­ρευση. Και μαζί της, η έννοια του κράτους Δικαίου.

Το δια­κύ­βευμα δεν είναι πια μόνο ένα σπίτι. Είναι αν μπορεί, στη σύγ­χρονη Ελλάδα, κάποιος να ζει επί χρόνια εντός της νομι­μό­τη­τας, να εξυ­πη­ρε­τεί το δάνειό του και παρ’ όλα αυτά, να του ζητεί­ται να φύγει από την ιδιο­κτη­σία του με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες. Αν επι­βε­βαιω­θούν τα όσα ισχυ­ρί­ζε­ται η εντο­λέας της κ. Αθα­να­σάκη, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με λάθος. Έχουμε να κάνουμε με τον φόβο κάθε νομο­τα­γούς πολίτη που ξυπνά και μαθαί­νει ότι το σπίτι του δεν του ανήκει πια.

Και αυτό, στην Ευρώπη του 2025, δεν μπορεί να γίνει απο­δε­κτό.