Η Ρόδος σε κατάρρευση: Το νησί που αφέθηκε να βυθιστεί στην ντροπή

• Με­γα­λύ­τε­ρη η ζημιά από τους “υπεύ­θυ­νους” παρά από τις φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές • Οι υπο­δο­μές σε προ­χω­ρη­μέ­νη σήψη

Η Ρόδος, το κα­μά­ρι του Αι­γαί­ου, έχει με­τα­τρα­πεί σε ένα νησί που θυ­μί­ζει πα­ρα­τη­μέ­νο οι­κό­πε­δο.

Οι το­πι­κές αρχές, με αξιο­ζή­λευ­τη αδια­φο­ρία, πα­ρα­κο­λου­θούν ατά­ρα­χες το νησί να ρη­μά­ζει, να χάνει την αίγλη του και να με­τα­τρέ­πε­ται σε ένα σκη­νι­κό δυ­στο­πί­ας. Ο επι­σκέ­πτης που φτά­νει εδώ δεν αντι­κρί­ζει την ει­κό­να ενός του­ρι­στι­κού πα­ρα­δεί­σου, αλλά ενός μέ­ρους που φέρει έντο­να τα ση­μά­δια εγκα­τά­λει­ψης και ανι­κα­νό­τη­τας.

Οι υπο­δο­μές είναι πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών, οι δρό­μοι δια­λυ­μέ­νοι, η κα­θα­ριό­τη­τα ανύ­παρ­κτη, και οι πο­λί­τες πλη­ρώ­νουν φό­ρους για υπη­ρε­σί­ες που απλά δεν υπάρ­χουν. Και σαν να μην έφτα­νε η χρό­νια αδια­φο­ρία, έρ­χο­νται οι φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές, οι οποί­ες, αντί να αντι­με­τω­πί­ζο­νται με σχέ­διο και σο­βα­ρό­τη­τα, αφή­νο­νται να προ­σθέ­σουν κι άλλο χάος στην ήδη τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση.

Αλλά μην ανη­συ­χεί­τε! Η δη­μο­τι­κή αρχή είναι εδώ… για να ανα­κοι­νώ­σει πα­νη­γυ­ρι­κά την κοπή κορ­δέ­λας σε κά­ποιο έργο, που είτε δεν έκανε η ίδια είτε πα­ρα­μέ­νει ημι­τε­λές.

Κα­μα­ρώ­νει με επι­λε­κτι­κές δη­μο­σιο­γρα­φι­κές «διαρ­ρο­ές» επι­χει­ρή­σεις γκρε­μί­σμα­τος εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων πα­ρα­γκών Ρομά στους Αγί­ους Απο­στό­λους, ενώ το νησί κα­ταρ­ρέ­ει από προ­βλή­μα­τα και ενο­χλεί­ται γιατί δεν βρί­σκει στην επι­κοι­νω­νια­κή αυτή δια­χεί­ρι­ση «χει­ρο­κρο­τη­τές» από το σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας… Κρίμα πράγ­μα­τι!

Αν κά­ποιος διε­ρω­τά­ται ποια είναι η προ­σφο­ρά των το­πι­κών αρ­χό­ντων στην ανά­πτυ­ξη του νη­σιού, η απά­ντη­ση είναι απλή: “εγκαί­νια”. Ποιος χρειά­ζε­ται πραγ­μα­τι­κά έργα όταν μπο­ρείς να κό­βεις κορ­δέ­λες μπρο­στά στις κά­με­ρες και να φω­το­γρα­φί­ζε­σαι σαν σω­τή­ρας για έργα που εκτέ­λε­σαν ιδιώ­τες ή άλλοι φο­ρείς; Είναι του­λά­χι­στον άκομ­ψο να βλέ­πει κα­νείς το­πι­κούς άρ­χο­ντες να κα­μα­ρώ­νουν τα έργα ιδιω­τών και να τα εγκαι­νιά­ζουν…

Και σαν να μην έφτα­νε η ανε­πάρ­κεια της δη­μο­τι­κής αρχής (και των προη­γού­με­νων, που είναι εξί­σου ένο­χες), έρ­χο­νται οι φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές να απο­τε­λειώ­σουν ό,τι έχει απο­μεί­νει όρθιο. Κάθε επι­σκευή γί­νε­ται πρό­χει­ρα, με τη λο­γι­κή του “ό,τι φτιά­ξου­με ας αντέ­ξει μέχρι τις επό­με­νες εκλο­γές”.

Οι πυρ­κα­γιές του θέ­ρους του 2023 και η κα­κο­και­ρία Bora του Νο­εμ­βρί­ου και Δε­κεμ­βρί­ου του 2024 δεν έκα­ναν τί­πο­τα άλλο παρά να προ­σθέ­σουν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρη κα­τα­στρο­φή στο ήδη ερει­πω­μέ­νο νησί. Και η δια­χεί­ρι­ση; Ίδια όπως πάντα: κα­θυ­στε­ρή­σεις και απο­ποί­η­ση ευ­θυ­νών.

Χωρίς την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, που πα­ρεμ­βαί­νει διαρ­κώς για να μα­ζέ­ψει τα ασυμ­μά­ζευ­τα, το νησί θα είχε πλέον με­τα­τρα­πεί σε ένα ανε­πί­ση­μο μου­σείο εγκα­τά­λει­ψης και τρι­το­κο­σμι­κής δια­χεί­ρι­σης.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών: Μία μάχη για την επι­βί­ω­ση

Δεν χρειά­ζε­ται να είσαι ει­δι­κός για να κα­τα­λά­βεις ότι η Ρόδος έχει βυ­θι­στεί στην πα­ρακ­μή. Αρκεί να περ­πα­τή­σεις στους δρό­μους της, να δεις τους ξε­χαρ­βα­λω­μέ­νους κυ­βό­λι­θους, να προ­σπα­θή­σεις να πε­ρά­σεις από τα γε­μά­τα σκου­πί­δια πε­ζο­δρό­μια.

Και αν βρεις κάδο απορ­ριμ­μά­των που δεν ξε­χει­λί­ζει, τότε είσαι μάλ­λον πολύ τυ­χε­ρός.

Όσο για τις γει­το­νιές, εκεί η κα­τά­στα­ση είναι ακόμα χει­ρό­τε­ρη. Ογκώ­δη απορ­ρίμ­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν αμά­ζευ­τα, δη­μιουρ­γώ­ντας μι­κρές αυ­το­σχέ­διες χω­μα­τε­ρές σε κάθε γωνιά της πόλης.

Και ποια είναι η απά­ντη­ση του Δήμου σε αυτό; Η αύ­ξη­ση των δη­μο­τι­κών τελών που εξα­κο­λου­θούν να ει­σπράτ­το­νται κα­νο­νι­κά, για υπη­ρε­σί­ες που απλά δεν πα­ρέ­χο­νται.

Η απο­θέ­ω­ση της προ­χει­ρό­τη­τας

Εδώ στη Ρόδο, η λέξη “συ­ντή­ρη­ση” έχει προ πολ­λού δια­γρα­φεί από το λε­ξι­λό­γιο της δη­μο­τι­κής αρχής. Αν υπήρ­χε βρα­βείο για τη χει­ρό­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση δη­μό­σιων υπο­δο­μών, η Ρόδος θα το κέρ­δι­ζε πα­νη­γυ­ρι­κά. Οι δρό­μοι είναι σε κα­τά­στα­ση διά­λυ­σης, τα πε­ζο­δρό­μια είτε ανύ­παρ­κτα είτε γε­μά­τα πα­γί­δες, και κάθε επι­σκευή γί­νε­ται πρό­χει­ρα, με τη λο­γι­κή του “ας το κρύ­ψου­με κάτω από το χαλί”.

Αν ανα­ρω­τιέ­στε ποιο είναι το πιο εντυ­πω­σια­κό δείγ­μα προ­χει­ρό­τη­τας, δεν χρειά­ζε­ται να ψά­ξε­τε πολύ. Η πε­ρί­φη­μη αλ­λα­γή του αγω­γού νερού από αμί­α­ντο πέριξ του κε­ντρι­κού λι­μέ­να του νη­σιού, στην «Ακα­ντιά», στην «Κο­λό­να», στην εί­σο­δο της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, απο­τε­λεί ένα μνη­μείο δη­μο­τι­κής “επι­τυ­χί­ας”.

 

Σε οποιο­δή­πο­τε σο­βα­ρό μέρος του κό­σμου, ένα τέ­τοιο έργο θα είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί και εκτε­λε­στεί με τρόπο που να δια­σφα­λί­ζει ότι η ει­κό­να της πόλης δεν θα υπο­φέ­ρει. Στη Ρόδο, όμως, απο­φα­σί­στη­κε να γίνει λίγο πριν την έναρ­ξη της του­ρι­στι­κής σεζόν, ακρι­βώς μπρο­στά από το λι­μά­νι όπου κα­τα­φθά­νουν τα κρουα­ζιε­ρό­πλοια, στην πύλη ει­σό­δου των επι­σκε­πτών μας. Και το απο­τέ­λε­σμα; «Μπα­λώ­θη­κε» ο δρό­μος, αφή­νο­ντας την πε­ριο­χή σε κα­τά­στα­ση ντρο­πής!!!

Αλλά μην ανη­συ­χεί­τε, γιατί η δη­μο­τι­κή αρχή βρήκε τη λύση: απλά θα αγνο­ή­σει το πρό­βλη­μα! Έτσι, οι του­ρί­στες που φτά­νουν στη Ρόδο αντι­κρί­ζουν το “κα­λω­σό­ρι­σμα” της γκρε­μι­σμέ­νης Ακα­ντιάς, ενώ οι πο­λί­τες απο­λαμ­βά­νουν μια δια­δρο­μή που θα μπο­ρού­σε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις σε εχθρι­κό έδα­φος.

Και πε­ρι­μέ­νει κα­νείς την ώρα που θα έρ­θουν οι δη­μο­τι­κοί μας άρ­χο­ντες να κα­μα­ρώ­σουν και να εγκαι­νιά­σουν το έργο της επέ­κτα­σης του ξύ­λι­νου πε­ζό­δρο­μου ενός έργου που εκτε­λεί­ται ταυ­τό­χρο­να.

Από τη μια θα βλέ­πει κα­νείς τον μπα­λω­μέ­νο δρόμο και από την άλλη τον κα­λαί­σθη­το ξύ­λι­νο πε­ζό­δρο­μο που θα εφά­πτε­ται στο χάλι. Αυτό θα πει ισορ­ρο­πία!

Και το κε­ρα­σά­κι στην τούρ­τα; Η ίδια λο­γι­κή εφαρ­μό­στη­κε και εφαρ­μό­ζε­ται και στην πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας. Η πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας, η κε­ντρι­κό­τε­ρη πλα­τεία της πόλης, μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με τοπίο βομ­βαρ­δι­σμέ­νο στην Κα­μπούλ παρά με ση­μείο συ­νά­ντη­σης σε ένα σύγ­χρο­νο ευ­ρω­παϊ­κό νησί.

Μπα­λώ­μα­τα στα μπα­λώ­μα­τα γιατί σπάει και ξα­να­σπά­ει ο κα­τα­θλι­πτι­κός αγω­γός και κα­νείς δεν φρό­ντι­σε να κι­νή­σει μια ερ­γο­λα­βία για την απο­κα­τά­στα­ση όλου του οδο­στρώ­μα­τος στο κέ­ντρο.

Οι κυ­βό­λι­θοι που κά­πο­τε στό­λι­ζαν το κέ­ντρο της πόλης τώρα δη­μιουρ­γούν έναν εφιαλ­τι­κό λα­βύ­ριν­θο για πε­ζούς και οδη­γούς. Ούτε να φτιά­ξουν τους κυ­βό­λι­θους δεν είναι ικα­νοί. Ο Γιώρ­γος Γιαν­νό­που­λος, που προ­χώ­ρη­σε επί θη­τεί­ας του το σπου­δαίο αυτό έργο και είχε αλ­λά­ξει την ει­κό­να του κέ­ντρου ρι­ζι­κά… πρέ­πει να το έχει με­τα­νιώ­σει.

Οι φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές του 2023-2024: Ο κα­τα­λύ­της της πλή­ρους εγκα­τά­λει­ψης

Αν κά­ποιος πί­στευε ότι η κα­τά­στα­ση δεν μπο­ρού­σε να γίνει χει­ρό­τε­ρη, η φύση είχε άλλα σχέ­δια. Οι πυρ­κα­γιές του 2023 κα­τέ­κα­ψαν με­γά­λες εκτά­σεις του νη­σιού, αφή­νο­ντας πίσω τους ει­κό­νες κα­τα­στρο­φής.

Και αν υπήρ­χε μια ελ­πί­δα για γρή­γο­ρη απο­κα­τά­στα­ση, η κα­κο­και­ρία Bora του Νο­εμ­βρί­ου-Δε­κεμ­βρί­ου 2024 ήρθε να δώσει τη χα­ρι­στι­κή βολή, προ­κα­λώ­ντας πλημ­μύ­ρες και νέα κα­τα­στρο­φή σε ήδη ευά­λω­τες πε­ριο­χές.

Η κα­κο­και­ρία Bora κα­τέ­στρε­ψε ό,τι δεν είχαν κα­τα­φέ­ρει να δια­λύ­σουν οι πυρ­κα­γιές. Και ποια ήταν η αντί­δρα­ση της δη­μο­τι­κής αρχής; Μα φυ­σι­κά, δη­λώ­σεις συ­μπά­θειας, κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα και υπο­σχέ­σεις που ποτέ δεν τη­ρού­νται.

Η φυ­σι­κή ερώ­τη­ση είναι: “Ποιος ανέ­λα­βε την απο­κα­τά­στα­ση;” Η απά­ντη­ση είναι μάλ­λον προ­φα­νής. Ο Δήμος πα­ρέ­μει­νε θε­α­τής της κα­τα­στρο­φής, να ανα­θε­μα­τί­ζει και να με­τα­θέ­τει τις ευ­θύ­νες στην κυ­βέρ­νη­ση με τις όποιες ενέρ­γειες να πραγ­μα­το­ποιού­νται από την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Χωρίς τη στή­ρι­ξή της, θα μι­λού­σα­με πλέον για ένα νησί πλή­ρως εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο στη μοίρα του.

Μπο­ρεί να σωθεί η Ρόδος;

Αν η κα­τά­στα­ση συ­νε­χι­στεί έτσι, πολύ σύ­ντο­μα η Ρόδος θα πάψει να είναι ελ­κυ­στι­κός του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός και θα με­τα­τρα­πεί σε πα­ρά­δειγ­μα προς απο­φυ­γή.

Οι πο­λί­τες πρέ­πει να απαι­τή­σουν λο­γο­δο­σία, να ζη­τή­σουν άμε­σες λύ­σεις και να στα­μα­τή­σουν να ανέ­χο­νται την αναλ­γη­σία των εκλεγ­μέ­νων αξιω­μα­τού­χων.

Δια­φο­ρε­τι­κά, θα συ­νε­χί­σου­με να ζούμε σε μία πόλη-φά­ντα­σμα, με υπο­δο­μές υπό κα­τάρ­ρευ­ση, σκου­πί­δια στους δρό­μους και δρό­μους που θυ­μί­ζουν πεδίο μάχης.

Σε λίγα χρό­νια, το μόνο που θα μεί­νει από την “Πρω­τεύ­ου­σα” θα είναι οι ανα­μνή­σεις μίας επο­χής που χά­θη­κε εξαι­τί­ας της απά­θειας και της ανευ­θυ­νό­τη­τας.

Η Ρόδος αξί­ζει κα­λύ­τε­ρα. Το ερώ­τη­μα είναι: Πότε θα το απαι­τή­σουν οι κά­τοι­κοί της;