Βασίλης Κινούς: «Οι άνθρωποι δεν σώζουν ζωές, βάζουν απλώς ένα χεράκι»

3.000 βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες ασθε­νείς έχουν νο­ση­λευ­θεί μέχρι σή­με­ρα στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας, με πολύ καλά απο­τε­λέ­σμα­τα

«Η ζω­γρα­φι­κή είναι ο σύ­ντρο­φός μου στη ζωή, η έκ­φρα­ση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού μου κό­σμου…Μια επι­κοι­νω­νία χωρίς όρια και απα­γο­ρεύ­σεις, χωρίς λο­γι­κή και επι­χει­ρή­μα­τα»

Ο Βα­σί­λης Κι­νούς σε μία άκρως εν­δια­φέ­ρου­σα συ­νέ­ντευ­ξη στη «δ» ξε­δι­πλώ­νει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πίσω από τη λει­τουρ­γία της ΜΕΘ, τη θέ­λη­ση για ζωή των μα­χη­τών που χρειά­σθη­κε να νο­ση­λευ­θούν στην εντα­τι­κή του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, το πε­ρι­στα­τι­κό που έμει­νε χα­ραγ­μέ­νο στη μνήμη, τα προ­βλή­μα­τα των εντα­τι­κών μο­νά­δων από την πε­ρί­ο­δο της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης μέχρι και σή­με­ρα, αλλά και το με­γά­λο πάθος του, που είναι η ζω­γρα­φι­κή. «Η ζω­γρα­φι­κή είναι ο σύ­ντρο­φός μου στη ζωή, είναι η έκ­φρα­ση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού μου κό­σμου που απευ­θύ­νε­ται στο συ­ναι­σθη­μα­τι­κό κόσμο των άλλων, με σκοπό μια υψη­λό­τε­ρη μορφή επι­κοι­νω­νί­ας», θα πει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ο κ. Κι­νούς είναι Χει­ρουρ­γός-Εντα­τι­κο­λό­γος με βαθμό διευ­θυ­ντή πάνω από 10 χρό­νια. Υπη­ρε­τεί στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας (ΜΕΘ) του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου από την πρώτη ημέρα λει­τουρ­γί­ας της. «Μέχρι στιγ­μής έχου­με νο­ση­λεύ­σει κοντά στους 3.000 βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες ασθε­νείς με πολύ καλά απο­τε­λέ­σμα­τα ει­δι­κά στους νέους. Σε αυτή την ηλι­κια­κή ομάδα έχου­με καλή έκ­βα­ση πάνω από 70% και γι’ αυτό όλη η ομάδα που απαρ­τί­ζε­ται από το ια­τρι­κό, νο­ση­λευ­τι­κό και βοη­θη­τι­κό προ­σω­πι­κό αι­σθα­νό­μα­στε βαθιά ικα­νο­ποί­η­ση», ανα­φέ­ρει ο διευ­θυ­ντής της ΜΕΘ.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

Με πό­σους για­τρούς λει­τουρ­γεί σή­με­ρα κ. Κι­νούς η Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου;

Αυτή την χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο κα Πα­μπρή έχου­με μεί­νει τρεις μό­νι­μοι για­τροί για να λει­τουρ­γή­σου­με έξι κρε­βά­τια. Σε αυτή τη δύ­να­μη κλι­νών το ελά­χι­στο ια­τρι­κό προ­σω­πι­κό που θα έπρε­πε να υπη­ρε­τεί με βάση τα ανα­φε­ρό­με­να από την Εται­ρεία Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας είναι 6 για­τροί.

Όμως αι­σθα­νό­μα­στε τυ­χε­ροί γιατί τους επό­με­νους μήνες θα έρθει να υπη­ρε­τή­σει στην πε­ριο­χή μας ένας έμπει­ρος εντα­τι­κο­λό­γος με κα­τα­γω­γή από τα Δω­δε­κά­νη­σα. Το ανα­φέ­ρω με αυτόν τον τρόπο, γιατί γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά τα τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα, λόγω σο­βα­ρής έλ­λει­ψης για­τρών που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί σε όλες σχε­δόν τις πε­ρι­φε­ρεια­κές ΜΕΘ της χώρας.

Ποια είναι τα προ­βλή­μα­τα των εντα­τι­κών τα τε­λευ­ταία χρό­νια;

Τα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στο Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας ξε­κί­νη­σαν την πε­ρί­ο­δο της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης της χώρας. Η ξαφ­νι­κή πε­ρι­κο­πή σχε­δόν στο 50% των αμοι­βών των για­τρών ανά­γκα­σε πολ­λούς συ­να­δέλ­φους να εγκα­τα­λεί­ψουν το σύ­στη­μα και τη χώρα, αφού τους προ­σέ­φε­ραν κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας με πολύ με­γα­λύ­τε­ρες απο­λα­βές πολ­λές χώρες της Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης. Έτσι ξε­κί­νη­σε η με­τα­νά­στευ­ση των νέων επι­στη­μό­νων της χώρας που δυ­στυ­χώς συ­νε­χί­ζε­ται και μέχρι σή­με­ρα. Τα κί­νη­τρα που ακού­γο­νται κατά και­ρούς από την εκά­στο­τε εξου­σία φαί­νε­ται ότι δεν είναι ικανά για να πεί­σουν το επι­στη­μο­νι­κό προ­σω­πι­κό της χώρας και ει­δι­κά τους για­τρούς να επι­στρέ­ψουν.

Ει­δι­κά σε τμή­μα­τα πρώ­της γραμ­μής όπως οι Εντα­τι­κές Μο­νά­δες ή το Τμήμα Επει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών οι αμοι­βές είναι πολ­λα­πλά­σιες αυτών που προ­σφέ­ρει η χώρα. Οπότε είναι σχε­δόν αδύ­να­το να ελ­πί­ζου­με στην επι­στρο­φή τους εάν δεν απο­φα­σι­στεί η γεν­ναία αύ­ξη­ση των κον­δυ­λί­ων για το ΕΣΥ και το λι­γό­τε­ρο ο δι­πλα­σια­σμός των αμοι­βών των για­τρών και ει­δι­κά αυτών που έχουν εξει­δι­κευ­τεί σε θέ­σεις πρώ­της γραμ­μής. Επί­σης φαί­νε­ται τα τε­λευ­ταία χρό­νια ότι οι νέοι για­τροί δεν επι­λέ­γουν πλέον τέ­τοιες ει­δι­κό­τη­τες σαν απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών που προ­α­νέ­φε­ρα.

Η άρ­νη­ση για­τρών να στε­λε­χώ­σουν νευ­ραλ­γι­κά τμή­μα­τα, όπως είναι αυτά των εντα­τι­κο­λό­γων οφεί­λε­ται στην έλ­λει­ψη οι­κο­νο­μι­κών κι­νή­τρων; Γιατί δεν κα­λύ­πτο­νται οι θέ­σεις που προ­κη­ρύσ­σο­νται;

Όσον αφορά την Πε­ρι­φέ­ρεια και ει­δι­κά την πε­ριο­χή μας που θε­ω­ρεί­ται άγονη και απο­μα­κρυ­σμέ­νη οι λόγοι που δεν επι­λέ­γουν νέοι συ­νά­δελ­φοι να έρ­θουν να υπη­ρε­τή­σουν εδώ είναι οι­κο­νο­μι­κοί και επι­στη­μο­νι­κοί.

Τα κί­νη­τρα που έχουν εξαγ­γελ­θεί δεν επαρ­κούν. Συ­νή­θως οι θέ­σεις που προ­κη­ρύσ­σο­νται βγαί­νουν άγο­νες αλλά ούτε φυ­σι­κά πρέ­πει να μας ικα­νο­ποιεί το γε­γο­νός της μίας υπο­ψη­φιό­τη­τας. Γιατί οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας είναι δύ­σκο­λες και ο για­τρός πρέ­πει να είναι ικα­νός για να αντε­πε­ξέλ­θει. Στην μία υπο­ψη­φιό­τη­τα δεν έχεις εναλ­λα­κτι­κή λύση είσαι υπο­χρε­ω­μέ­νος να επι­λέ­ξεις και για­τρούς που είναι κάτω του με­τρί­ου δη­μιουρ­γώ­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα. Εμείς λοι­πόν αι­σθα­νό­μα­στε τυ­χε­ροί που βρέ­θη­κε συ­νά­δελ­φος έμπει­ρος να θέλει να υπη­ρε­τή­σει στην ΜΕΘ του Νο­σο­κο­μεί­ου μας. Η συ­νή­θεια είναι το χει­ρό­τε­ρο πράγ­μα.

Έχου­με συ­νη­θί­σει να ερ­γα­ζό­μα­στε με σο­βα­ρές ελ­λεί­ψεις και τώρα θε­ω­ρού­με τους εαυ­τούς μας τυ­χε­ρούς που θα εί­μα­στε πάλι τέσ­σε­ρις. Όμως το ση­μα­ντι­κό είναι ότι η ΜΕΘ θα συ­νε­χί­σει την απρό­σκο­πτη λει­τουρ­γία της προ­σφέ­ρο­ντας με όσο το δυ­να­τόν κα­λύ­τε­ρο τρόπο τις υπη­ρε­σί­ες της στους βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες συ­ναν­θρώ­πους μας που την έχουν ανά­γκη.

Τι γί­νε­ται με την ει­σα­γω­γή ασθε­νών στη ΜΕΘ του ΓΝΡ, όταν οι κλί­νες δεν επαρ­κούν;

Στον χώρο που στε­γά­ζε­ται η ΜΕΘ του Νο­σο­κο­μεί­ου μας υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα ανά­πτυ­ξης 8 κλι­νών, όμως ποτέ δεν λει­τούρ­γη­σαν λόγω έλ­λει­ψης ια­τρι­κού και νο­ση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού. Τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα στην πε­ριο­χή μας γί­νο­νται σχε­δόν επί κα­θη­με­ρι­νής βά­σε­ως, οι ανά­γκες για νο­ση­λεία βα­ρέ­ως πα­σχό­ντων ασθε­νών είναι με­γά­λες. Προ­σπα­θού­με όσο μπο­ρού­με να κα­λύ­πτου­με τις ανά­γκες και ει­δι­κά νέων αν­θρώ­πων ανοί­γο­ντας πολ­λές φορές και έβδο­μο κρε­βά­τι.

Όμως δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα να κα­λυ­φθούν όλα, οπότε πρέ­πει να γίνει η ανα­γκαία δια­κο­μι­δή σε ΜΕΘ άλλων Νο­σο­κο­μεί­ων βα­ρέ­ως πα­σχό­ντων συ­μπο­λι­τών μας. Όμως για κάθε δια­κο­μι­δή υπάρ­χουν κρι­τή­ρια ώστε να είναι όσον το δυ­να­τόν ποιο ασφα­λής και τη­ρού­νται στο ακέ­ραιο.

Στην εντα­τι­κή το τι είναι ζωή και τι είναι θά­να­τος γί­νε­ται αντι­λη­πτό πάρα πολύ γρή­γο­ρα. Μετά την εντα­τι­κή υπάρ­χει μόνο ο Θεός;

Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη ερώ­τη­ση απλώς θα ανα­φερ­θώ σε ένα πε­ρι­στα­τι­κό. Στην πιο χα­ρού­με­νη στιγ­μή, στο τρα­πέ­ζι μετά το γάμο της κόρης του, ένας εξη­ντα­πε­ντά­χρο­νος πα­ρου­σί­α­σε μία δυ­σφο­ρία και πριν προ­λά­βουν οι συν­δαι­τη­μό­νες να αντι­δρά­σουν σω­ριά­στη­κε μπρο­στά τους. Ένας πα­ρευ­ρι­σκό­με­νος για­τρός διέ­γνω­σε ανα­κο­πή και ξε­κί­νη­σε καρ­διο­πνευ­μο­νι­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση (ΚΑΡΠΑ). Ταυ­τό­χρο­να ορ­γα­νώ­θη­κε η με­τα­φο­ρά του με ιδιω­τι­κό αυ­το­κί­νη­το στο νο­σο­κο­μείο. Μετά από πε­ρί­που εί­κο­σι λεπτά το αυ­το­κί­νη­το έμπαι­νε κορ­νά­ρο­ντας εκ­κω­φα­ντι­κά στα εξω­τε­ρι­κά ια­τρεία του νο­σο­κο­μεί­ου και αμέ­σως κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν όλοι οι νο­ση­λευ­τές και ια­τροί που βρί­σκο­νταν εκεί.

Ταυ­τό­χρο­να κλή­θη­κε και ο ια­τρός της ΜΕΘ ο οποί­ος έφθα­σε για να συ­ντο­νί­σει τη διά­σω­ση. Όλα προ­χω­ρού­σαν κατά τους κα­νό­νες, όταν κά­ποιος από τους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους νε­ό­τε­ρους ια­τρούς, άσχε­της με την προ­σπά­θεια ει­δι­κό­τη­τας, εξέ­φρα­σε μια σκέψη. «Μήπως να μην εί­μα­στε τόσο επι­θε­τι­κοί; Τόση ώρα για να με­τα­φερ­θεί εδώ, συν­θή­κες πρω­τό­γο­νες υπο­στή­ρι­ξης. Και να πάρει μπρος η καρ­διά του, μήπως δη­μιουρ­γού­με ένα δράμα, έναν ανά­πη­ρο, πρό­βλη­μα για την οι­κο­γέ­νειά του και τον ίδιο; Μήπως είναι κα­λύ­τε­ρα να στα­μα­τή­σου­με;».

Ο έμπει­ρος ια­τρός της ΜΕΘ, που χρό­νια πο­λε­μά τον θά­να­το από το προ­κε­χω­ρη­μέ­νο αυτό φυ­λά­κιο της ια­τρι­κής, έδωσε αμέ­σως την απά­ντη­ση και ταυ­τό­χρο­να τέλος στη συ­ζή­τη­ση: «Συ­νά­δελ­φε μην πα­ρι­στά­νεις το Θεό. Εκεί­νος απο­φα­σί­ζει, εμείς δί­νου­με ένα χε­ρά­κι». Με­ρι­κοί χα­μο­γέ­λα­σαν γιατί τον γνώ­ρι­ζαν χρό­νια τώρα, άλλοι προ­βλη­μα­τί­στη­καν, ίσως κά­ποιοι αντέ­δρα­σαν μέσα τους. Κα­νέ­νας όμως δεν απά­ντη­σε. Όλοι συ­νέ­χι­σαν την προ­σπά­θειά τους.

Σε λίγη ώρα ο ασθε­νής με­τα­φε­ρό­ταν στη ΜΕΘ και δύο 24ωρα μετά ξυ­πνού­σε για να με­τα­φερ­θεί σε θά­λα­μο νο­ση­λεί­ας και λίγο αρ­γό­τε­ρα στο σπίτι του. Με­ρι­κούς μήνες μετά ένας κύ­ριος με γλυκά στο χέρι χτυ­πού­σε την πόρτα της ΜΕΘ, συ­στη­νό­ταν κι ευ­χα­ρι­στού­σε όλο το προ­σω­πι­κό γιατί όπως έλεγε «του έσω­σαν τη ζωή». Ο ια­τρός που εκεί­νη τη μέρα βρι­σκό­ταν στα εξω­τε­ρι­κά ια­τρεία πάνω από το φαι­νο­με­νι­κά νεκρό ασθε­νή χα­μο­γέ­λα­σε, γιατί ήξερε ότι οι άν­θρω­ποι δε σώ­ζουν ζωές, «βά­ζουν απλώς ένα χε­ρά­κι».

Πα­ρα­κο­λου­θώ συχνά πυκνά τις αναρ­τή­σεις σας στο δια­δί­κτυο για ασθε­νείς-μα­χη­τές που βγαί­νουν νι­κη­τές μετά από πα­ρα­τε­τα­μέ­νη νο­ση­λεία στη ΜΕΘ. Ποια είναι τα συ­ναι­σθή­μα­τα που σας δια­κα­τέ­χουν εκεί­νη τη στιγ­μή, βλέ­πο­ντας ότι όλη η ομάδα της εντα­τι­κής έχετε κα­τα­φέ­ρει να σώ­σε­τε ακόμη μία αν­θρώ­πι­νη ζωή;

Η κύρια απο­στο­λή της Μο­νά­δας Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας (ΜΕΘ) είναι να δια­γνώ­σει, να υπο­στη­ρί­ξει και εν τέλει να θε­ρα­πεύ­σει βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες ασθε­νείς, που θα μπο­ρέ­σουν λαμ­βά­νο­ντας θε­ρα­πεία να αναρ­ρώ­σουν. Βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες ασθε­νείς είναι εκεί­νοι οι οποί­οι λόγω μιας νόσου, τραύ­μα­τος ή χει­ρουρ­γεί­ου, εμ­φα­νί­ζουν ή βρί­σκο­νται σε άμεσο κίν­δυ­νο να εμ­φα­νί­σουν απει­λη­τι­κή για τη ζωή τους ανε­πάρ­κεια ενός ή πε­ρισ­σό­τε­ρων ζω­τι­κών ορ­γά­νων.

Αυτές οι δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις που προ­κύ­πτουν επί κα­θη­με­ρι­νής βά­σε­ως δεί­χνουν τις μάχες που δί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά από όλους μας ώστε να δια­τη­ρη­θούν στην ζωή οι βα­ρέ­ως πά­σχο­ντες ασθε­νείς μας. Όταν φτά­σει η στιγ­μή που εξέρ­χε­ται από τη Μο­νά­δα μας ένας ασθε­νής μας είναι λο­γι­κό να αι­σθα­νό­μα­στε χαρά και βαθιά ικα­νο­ποί­η­ση για το απο­τέ­λε­σμα της ερ­γα­σί­ας μας. Είναι αυτό που μας δίνει κου­ρά­γιο και δύ­να­μη, ώστε να συ­νε­χί­σου­με να προ­σφέ­ρου­με στα όρια των δυ­να­το­τή­των μας κάτω από αντί­ξο­ες συν­θή­κες πολ­λές φορές τις υπη­ρε­σί­ες μας σε αυ­τούς τους συ­ναν­θρώ­πους μας που τις έχουν ανά­γκη.

Οταν ει­σά­γε­ται ένας ασθε­νής στη ΜΕΘ και κατά τη νο­ση­λεία του, πόσο δύ­σκο­λο είναι να με­τα­φέ­ρεις την κλι­νι­κή ει­κό­να του στους συγ­γε­νείς που πε­ρι­μέ­νουν καρ­τε­ρι­κά και «κρέ­μο­νται» από τα χείλη σας;

Όσον αφορά τους συγ­γε­νείς που ένας αγα­πη­μέ­νος τους άν­θρω­πος νο­ση­λεύ­ε­ται στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας (ΜΕΘ) με σο­βα­ρό πρό­βλη­μα υγεί­ας βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με μια κα­τά­στα­ση που τους προ­κα­λεί ανη­συ­χία και ερω­τη­μα­τι­κά. Γιατί η ει­κό­να του βα­ρέ­ως πά­σχο­ντος δια­φέ­ρει θε­α­μα­τι­κά από την ει­κό­να ενός ασθε­νούς σε οποια­δή­πο­τε άλλη κλι­νι­κή: Τόσα μη­χα­νή­μα­τα τον πε­ρι­τρι­γυ­ρί­ζουν, τόσα σω­λη­νά­κια και κα­λώ­δια ξε­προ­βάλ­λουν από διά­φο­ρα ση­μεία του σώ­μα­τός του. Στό­χος μας είναι να κα­τα­νο­ή­σουν αυτή την ει­κό­να. Πρέ­πει να συμ­φι­λιω­θούν με τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βιώ­νουν, ώστε να κα­τορ­θώ­σουν να αντι­με­τω­πί­σουν αυτή την κρίση με υπο­μο­νή και αγάπη. Πριν από όλα κά­νου­με σαφές ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις συ­σκευ­ές υπο­στή­ρι­ξης είναι προ­σω­ρι­νές. Όταν πια δεν χρειά­ζο­νται θα αφαι­ρε­θούν. Επί­σης το­νί­ζου­με ότι κάθε φορά που κάτι τους μπερ­δεύ­ει ή το θε­ω­ρούν πε­ρί­ερ­γο, να ρω­τούν αμέ­σως το υπεύ­θυ­νο ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό. Επί­σης κά­νου­με σαφές ότι ακόμα κι αν ο αγα­πη­μέ­νος τους ασθε­νής δε μι­λά­ει ή βρί­σκε­ται σε βαθύ ύπνο, είναι ση­μα­ντι­κό να του μι­λά­τε εσείς. Βοη­θή­στε τον πε­ρι­γρά­φο­ντας του με ήρεμη και απαλή φωνή, κα­θη­με­ρι­νά γε­γο­νό­τα και πλη­ρο­φο­ρί­ες, εκ­δη­λώ­νο­ντας έτσι το εν­δια­φέ­ρον σας. Έτσι ο εγκέ­φα­λος του ει­σπράτ­τει την αγάπη σας και πα­ρα­μέ­νει δρα­στή­ριος και συγ­χρό­νως ήρε­μος. Μια γνώ­ρι­μη και αγα­πη­μέ­νη φωνή είναι η κα­λύ­τε­ρη φρο­ντί­δα!!

Η τέχνη πώς μπήκε στη ζωή σας; Τα έργα ζω­γρα­φι­κής σας βλέπω ότι κυ­ρί­ως έχουν να κά­νουν με τη θά­λασ­σα, ήρεμη, αντα­ρια­σμέ­νη κλπ. Έχετε την ανά­γκη μετά από μία εξο­ντω­τι­κή βάρ­δια στην εντα­τι­κή, να τα­ξι­δέ­ψε­τε στο μπλε της θά­λασ­σας μέσα από τον πί­να­κα που έχετε μπρο­στά σας, ως πνευ­μα­τι­κή ηρε­μία και γα­λή­νη;

Ο άν­θρω­πος δεν είναι μόνο λο­γι­κή, χρειά­ζε­ται και η τέχνη που μιλά με το συ­ναί­σθη­μα και στο συ­ναί­σθη­μα. Η τέχνη δεν στο­χεύ­ει στη λο­γι­κή, αλλά σε έναν κόσμο εξί­σου αλη­θι­νό, μα λι­γό­τε­ρο στα­θε­ρό.

Η ζω­γρα­φι­κή είναι ο σύ­ντρο­φός μου στη ζωή είναι η έκ­φρα­ση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού μου κό­σμου που απευ­θύ­νε­ται στο συ­ναι­σθη­μα­τι­κό κόσμο των άλλων, με σκοπό μια υψη­λό­τε­ρη μορφή επι­κοι­νω­νί­ας. Μια επι­κοι­νω­νία χωρίς όρια και απα­γο­ρεύ­σεις, χωρίς λο­γι­κή και επι­χει­ρή­μα­τα. Έτσι δη­μιουρ­γού­νται πόρ­τες προς μια ου­το­πία όπου δε­σπό­ζει το συ­ναί­σθη­μα το πάθος και η ελευ­θε­ρία. Θεωρώ ότι για μένα έχει τόσο με­γά­λη ση­μα­σία -γιατί ασχο­λού­μαι από μικρό παιδί- που αντί­στοι­χη της θα ήταν αυτή του Έρωτα. Ευ­χα­ρι­στώ από καρ­διάς για το χρόνο που μου αφιε­ρώ­σα­τε.