Βραδιές Τσέχωφ από το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου

Βραδιές Τσέχωφ με τρία μονό­πρα­κτα θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου από τις 13 έως τις 19 Ιανουα­ρίου, στις 21:30, στη Ροδιακή Έπαυλη.

Τιμή εισι­τη­ρίου: 10€ (κανο­νικό), 8€ (φοιτητικό-ανέργων)

Επι­κοι­νω­νία: 6977601660, 2241021994

Το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου παρου­σιά­ζει τα μονό­πρα­κτα του Τσέχωφ “Βλα­βε­ρές συνέ­πειες”, “Πρόταση Γάμου” & “Αρκούδα”.

Σκη­νο­θε­σία: Ζαχαρία Αγγε­λά­κου

Μουσική: Αντώνη Κυζούλη

Παίζουν : Μένη Καλούδη, Θοδωρής Ριζού­λης, Σέβη Σαΐτη, Ανάληψη-Νεκταρία Νομικού και ο Ζαχα­ρίας Αγγε­λά­κος.

Ο Αντόν Πάβλο­βιτς Τσέχωφ (29 Ιανουα­ρίου 1860 – 15 Ιουλίου 1904) ήταν Ρώσος ιατρός, δρα­μα­τουρ­γός και συγ­γρα­φέας, ο οποίος θεω­ρεί­ται ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους συγ­γρα­φείς διη­γη­μά­των στην ιστορία. Γεν­νή­θηκε στις 29 Ιανουα­ρίου 1860 (17 Ιανουα­ρίου με το παλαιό ημε­ρο­λό­γιο)στην κωμό­πολη Ταγκαν­ρόγκ, στη νότια Ρωσία. Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904 (2 Ιουλίου με το παλαιό ημε­ρο­λό­γιο) στη γερ­μα­νική πόλη Μπα­ντεν­βέι­λερ και ετάφη στη Μόσχα στις 22 Ιουλίου 1904. Θεω­ρεί­ται από τις πιο σημα­ντι­κές μορφές της παγκό­σμιας δρα­μα­τουρ­γίας και άσκησε μεγάλη επί­δραση στη θεα­τρική λογο­τε­χνία του 20ού αιώνα. Στα έργα του απο­τυ­πώ­νε­ται η διαρκής φθορά της καθη­με­ρι­νής ζωής. Οι ήρωές του είναι άνθρω­ποι της ανώ­τε­ρης κυρίως τάξης, που “ξοδεύ­ουν” τη ζωή τους μέσα στην πνιγηρή ατμό­σφαιρα της ρώσικης επαρ­χίας. Ο αστε­ροει­δής 2369 Τσέχωφ (2369 Chekhov) πήρε το όνομά του από τον συγ­γρα­φέα αυτό.

Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικο­γέ­νειάς του (Αλέ­ξαν­δρος, Νικό­λαος, Ιβάν, Μαρία, Μιχαήλ) και μεγά­λωσε σε πολύ αυστηρό και θρη­σκευ­τικό περι­βάλ­λον. Ο παππούς του Τσέχωφ ήταν δου­λο­πά­ροι­κος, που εξα­γό­ρασε τη ελευ­θε­ρία του. Ο πατέρας του (Πάβελ Εγκό­ρο­βιτς) δούλευε ως λογι­στής και δια­τη­ρούσε τυρο­κο­μείο. Το ελά­χι­στο κέρδος του πατέρα ήταν αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες της μεγάλης οικο­γέ­νειας, γεγονός που τον ανά­γκασε να δηλώσει πτώ­χευση. Τα δύο μεγα­λύ­τερα αδέρφια του Τσέχωφ, ο Αλέ­ξαν­δρος και ο Νικό­λαος, αντι­δρώ­ντας στον αυταρ­χι­σμό του πατέρα τους και στην καθη­με­ρινή τους μιζέρια έφυγαν απ’ το σπίτι. Για να απο­φύ­γει τη δικα­στική δίωξη των δανει­στών του ο πατέρας του κατέ­φυγε στη Μόσχα. Λίγο αργό­τερα έφυγε και η μητέρα του με τα αδέρφια του, Μαρία και Μιχαήλ.

Τα πρώτα του γράμ­ματα τα έμαθε στην προ­πα­ρα­σκευα­στική τάξη του ενο­ρια­κού ελλη­νι­κού σχο­λείου του Ταγκαν­ρόγκ και στη συνέ­χεια φοίτησε στο κλασικό γυμνά­σιο της πόλης. Από την 6η τάξη του γυμνα­σίου ανα­γκά­στηκε μόνος του να βγάζει το ψωμί του παρα­δί­δο­ντας μαθή­ματα κατ’ οίκον. Πούλησε ότι είχε απο­μεί­νει από τα πράγ­ματα του σπιτιού και έστειλε τα λεφτά στους γονείς του στην Μόσχα.

Το 1879 ο Τσέχωφ μπαίνει στο Ιατρικό Τμήμα του Πανε­πι­στη­μίου της Μόσχας, από όπου απο­φοί­τησε το 1884. Από τα χρόνια του γυμνα­σίου έγραφε χιου­μο­ρι­στι­κές σκηνές, αφη­γή­σεις, μονό­πρα­κτα και ως φοι­τη­τής δημο­σί­ευσε τα πρώτα του ευθυ­μο­γρα­φή­ματα. Συνερ­γά­στηκε με τα περιο­δικά «Ξυπνη­τήρι», «Θεατής», «Μόσχα», «Φως και σκιά», «Θραύ­σματα» κ.ά., με το ψευ­δώ­νυμο Αντόσια Τσε­χο­ντέ. Το 1884 κυκλο­φό­ρησε το πρώτο του βιβλίο διη­γη­μά­των «Τα παρα­μύ­θια της Μελ­πο­μέ­νης» και το 1885 τις “Φαντα­χτε­ρές Ιστο­ρίες”.

Παράλ­ληλα με το επάγ­γελμα του ιατρού, ανα­πτύσ­σει μεγάλη και σημα­ντική συγ­γρα­φική δρα­στη­ριό­τητα. Το 1886 γράφει το πρώτο του μονό­πρα­κτο με τίτλο “Κύκνειο άσμα”. Το 1887 ανε­βαί­νει στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα το έργο του “Ιβάνοφ”, το οποίο δέχεται αντι­κρουό­με­νες κρι­τι­κές. Γεγονός που τον οδήγησε να μην δώσει ποτέ σε επαγ­γελ­μα­τικό θίασο το δεύτερο θεα­τρικό του έργο το “Δαί­μο­νας του δάσους” (πρώτη μορφή του έργου “Θείος Βάνιας”).

Το 1888 του απο­νέ­με­ται το Βραβείο Πούσκιν. Το 1891 ταξι­δεύει στην Ευρώπη. Επι­στρέ­φο­ντας στη Ρωσία εργά­ζε­ται εντα­τικά ως γιατρός για την κατα­πο­λέ­μηση της χολέρας. Εγκα­θί­στα­ται στο Μελί­χοβο της Ουκρα­νίας, όπου ως γιατρός εξυ­πη­ρε­τεί 26 χωριά και 7 εργο­στά­σια. Προη­γου­μέ­νως, έχει επι­σκε­φτεί τη νήσο Σαχα­λίνη, μελε­τώ­ντας τις άθλιες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των κατα­δί­κων. Το 1894 πραγ­μα­το­ποιεί το δεύτερο ταξίδι του στο εξω­τε­ρικό. Το 1896 ανε­βαί­νει ανε­πι­τυ­χώς στην Πετρού­πολη, στο θέατρο Αλε­ξα­ντρίν­σκι, το έργο του “Ο Γλάρος”.

Τη χρονιά εκείνη αντι­με­τω­πί­ζει την πρώτη σοβαρή εκδή­λωση της φυμα­τί­ω­σης. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκε­ντρώ­νει από εράνους, φιλαν­θρω­πίες και παρα­στά­σεις, χτίζει ένα σχολείο στο Ταλέζ. Νέα κρίση της αρρώ­στιας του 1897, τον ανα­γκά­ζει να πάει στη Ριβιέρα της Νότιας Γαλλίας, ενώ ανε­βαί­νει στην ρωσική επαρχία ο “Θείος Βάνιας”.

Το 1898 και 1899 παρου­σιά­ζο­νται στο κοινό της Μόσχας από το Θέατρο Τέχνης, με πολύ μεγάλη επι­τυ­χία, τα έργα του “Ο Γλάρος” και “Ο θείος Βάνιας”.

Η συνερ­γα­σία του Τσέχοφ με το Θέατρο Τέχνης και τον Στα­νι­σλάβ­σκι στάθηκε καθο­ρι­στική στη δια­μόρ­φωση της δρα­μα­τουρ­γίας τους. Την εποχή αυτή εγκα­θί­στα­ται μόνιμα στη Γιάλτα της Κρι­μαίας, λόγω της υγείας του. Το 1900 γίνεται μέλος της Ρωσικής Ακα­δη­μίας και το 1901 παντρεύ­ε­ται την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ. Την ίδια χρονιά ανε­βαί­νουν στη Μόσχα “Οι τρεις αδερφές”, πάλι από το Θέατρο Τέχνης. Το 1902 παραι­τεί­ται από τη Ρωσική Ακα­δη­μία, ως ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας για την μη αποδοχή ως μέλους της, του Γκόρκι. Το 1904, λίγο πριν το θάνατό του, το Θέατρο Τέχνης παρου­σιά­ζει το έργο του “Ο βυσ­σι­νό­κη­πος”.