Αφιέρωμα της Ε.τ.Δ για το νησί των Ιπποτών!

Από τον Λεωνίδα Τζέκα

Όταν γινόταν η μοι­ρα­σιά της γης, ο θεός ήλιος απου­σί­αζε και οι υπό­λοι­ποι θεοί τον ξέχασαν. Ο Δίας, όταν κατά­λαβε τι συνέβη, θέλησε να κάνει νέα διανομή. Όμως ο Ήλιος ζήτησε να του δώσει μονό ένα νησί, που έβλεπε να ανα­δύ­ε­ται αργά από τα βάθη της θάλασ­σας. Ήταν η Ρόδος.

Η “Έ.τ.Δ”. ταξί­δεψε στα Δωδε­κά­νησα, στο όμορφο νησί τής Ρόδου. Βρέθηκε στην παλιά πόλη και σας μετα­φέ­ρουμε μέσα από τις φωνο­γρα­φίες στην εποχή τον ιπποτών.

Ο μύθος τελειώ­νει με την εξής ιστορία. Ο Ήλιος γοη­τεύ­τηκε τόσο πολύ από την ομορφιά τής Ρόδης, κόρης του θεού τής θάλασ­σας Ποσει­δώνα και της Αμφι­τρί­της, που την έκανε γυναίκά του. Από την ένωσή τους γεν­νή­θη­καν εφτά γιοι, οι Ηλιάδες – ο Οχιμος, ο Ακτις, ο Μάκαρ, ο Κάν­δα­λος ή Φαέθων, ο Τριόπας, ο Τενάγης και ο Κέρ­κα­φος.

Ο τελευ­ταίος απέ­κτησε τρία παιδιά, τον Κάμιρο, τον Ιαλυσό και τον Λίνδο, οι οποίοι έκτισαν τις τρεις μεγα­λύ­τε­ρες πόλεις του νησιού.

Έτσι λοιπόν μια εκδοχή είναι να πήρε το νησί το όνομά του από τη νύμφη Ρόδη, ενώ μια άλλη ότι προ­έρ­χε­ται από το ρόδο, γιατί κάποτε ο τόπος ήταν κατά­φυ­τος από τρια­ντα­φυλ­λιές.

Η πόλη της Ρόδου ιδρύ­θηκε το 408 π.χ. από τους κατοί­κους των τριών αρχαιο­τέ­ρων πόλεων του νησιού (Κάμειρα, Ιαλυσό και Λίνδο). Το 1309 κατα­λαμ­βά­νε­ται από τους ιππότες του Τάγ­μα­τος του Αγίου Ιωάννου, οι οποίοι μένουν στο νησί 213 χρόνια. Στις 29 Δεκεμ­βρίου του 1522 ο τελευ­ταίος μεγάλος μαγι­στρος Villiers de l’ isle Adam παρα­δί­δει το νησί στον σουλ­τάνο Σου­λεϊ­μάν τον Μεγα­λο­πρεπή.

Μέχρι το 1912 έμειναν οι Τούρκοι στη Ρόδο και τα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα, και τη σειρά τους πήραν στη συνέ­χεια οι Ιταλοί. Η επίσημη ένωση του νησιού με την Ελλάδα έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948, όταν υψώθηκε η ελλη­νική σημαία στο μέγαρο του διοι­κη­τη­ρίου.

Το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό στοι­χείο της μεσαιω­νι­κής πόλης είναι τα τείχη της. Η περί­με­τρός τους είναι περίπου 4 χιλιό­με­τρα, με αμέ­τρη­τους πύργους και προ­μα­χώ­νες. Πάνω τους είναι σκα­λι­σμένα τα οικό­σημα των ιπποτών που τα έκτισαν, τα βελ­τί­ω­σαν ή τα υπε­ρα­σπί­στη­καν.

Οχτώ πύλες, οχτώ είσοδοι για να εισχω­ρή­σουμε στην πόλη με το μεσαιω­νικό της πρόσωπο. Μια πύλη οχυ­ρω­μένη πίσω από ένα εντυ­πω­σιακό τείχος-κάστρο με παλάτια, πύργους, εκκλη­σιές, μουσεία, τζαμιά και βιβλιο­θή­κες, φημι­σμέ­νες οδούς, μαγαζιά, εστια­τό­ρια και καφέ.

Η Πύλη της Ελευ­θε­ρίας, η κεντρική είσοδος στην παλιά πόλη της Ρόδου, ανοί­χτηκε το 1924 από τους Ιταλούς, που πίστευαν ότι ήταν οι ελευ­θε­ρω­τές τής Ρόδου από την τουρ­κική κατοχή. Μπροστά η πλατεία Σύμης και αρι­στερά η δεύτερη πύλη, η πύλη του Ναυ­στάθ­μου.

Περ­πα­τάμε και βρι­σκό­μα­στε στην περί­φημη οδό των Ιπποτών, επί­ση­μος δρόμος ( 400 π.χ.) της μεσαιω­νι­κής πόλης, που φτάνει μέχρι το Παλάτι των Μεγάλων Ταγί­στρων. Η οδός Ιπποτών έχει μήκος 200 μ. και πλάτος 6μ.. Δεξιά και αρι­στερά είναι τα κατα­λύ­ματα των δια­φο­ρών εθνι­κο­τή­των ή αλλιώς Γλωσσών όπως λέγο­νταν, των εθνικών ομάδων που συγκρο­τού­σαν το Τάγμα των Ιπποτών.

Η λότζια, χτι­σμένη το πρώτο μισό του 15 αι. συνέδεε το Παλάτι των Μεγάλων Μαγί­στρων με την εκκλη­σιά του Αγίου Ιωάννη, η οποία ήταν και η επίσημη εκκλη­σία του Τάγ­μα­τος.

Στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, το Καστέλο, η πύλη απο­τε­λεί­ται από τη βαριά ξύλινη πόρτα και τους δυο τερά­στιους πύργους και είναι μια από τις πιο κλα­σι­κές εικόνες της Ρόδου.

Ήταν ένα από τα πρώτα κτίρια που έκτισαν οι Ιππότες, ολο­κλη­ρώ­θηκε το 1346. Στα 1865 ισο­πε­δώ­θηκε από μια έκρηξη, για να ανα­στη­λω­θεί το 1939 από τον Ιταλό διοι­κητή της Δωδε­κα­νή­σου. Αυτός στην κυριο­λε­ξία το ξανά­κτισε, κάνο­ντάς το πιο μεγάλο και πιο πομπώ­δες απ’ ότι ήταν αρχικά. Σήμερα το Παλάτι λει­τουρ­γεί ως μουσείο. Στον πρώτο όροφο υπάρ­χουν εκθέ­ματα από την ιππο­τική εποχή – έπιπλα, χαλιά, βάζα, αγάλ­ματα, πανο­πλίες – ενώ μια αίθουσα είναι αφιε­ρω­μένη στους σύγ­χρο­νους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Η πτέρυγα στο υπόγειο είναι αφιε­ρω­μένη στην αρχαία Ρόδο, με ευρή­ματα από τις ανα­σκα­φές που έγιναν τον 20ό αι. στο Μανα­ράκι. Κάτω από τα θεμέλια του Παλα­τιού του Μεγάλου Μαγί­στρου οι αρχαιο­λό­γοι τοπο­θε­τούν το ιερό του αρχαίου πολιού­χου τής Ρόδου, του Ήλιου. Πολλοί υπο­στη­ρί­ζουν μάλιστα πως εδώ – και όχι στην είσοδο του λιμα­νιού – γινόταν η στέψη του Κολοσ­σού της Ρόδου. Η παρά­δοση λέει πως το άγαλμα φαι­νό­ταν από τη θάλασσα και πως όταν έπεσε, κατα­πλά­κωσε κτίρια.

Βγαί­νο­ντας από το παλάτι είναι η πλατεία Κλε­ο­βού­λου και λίγο πιο πάνω η οδός Ορφέως.

Στον δρόμο μας συνα­ντάμε την Πύλη του Αγίου Αντω­νίου και μετά την Πύλη του Πρω­το­μά­στορα. Ανάμεσά τους στα παγκά­κια συνα­ντάμε πλα­νό­διους ζωγρά­φους.

Από την άλλη πλευρά της Ορφέως οδη­γού­μα­στε στον Πύργο του Ρολο­γιού, που χτί­στηκε το 1857, επι­σκευά­στηκε και ξανα­χτί­στηκε το 1992.

Θα ανε­βούμε πενήντα τρία σκα­λο­πά­τια για να φτά­σουμε στην κορυφή του και να απο­λαύ­σουμε πανο­ρα­μικά την παλιά πόλη.

Ένας λαβύ­ριν­θος από στενά δρο­μά­κια με μικρά σπίτια αλλά και επι­βλη­τικά ιππο­τικά κτίρια πλαι­σιω­μένα από μεσαιω­νι­κές εκκλη­σιές και αρκετά τζαμιά απο­τε­λούν πόλο έλξης για τους επι­σκέ­πτες από όλο τον κόσμο!

Αρχική