Διγενής: «Αθλητές θυσιάζονται στον βωμό της αδιαφορίας»

Στο απρο­χώ­ρη­το έχει φτά­σει η κα­τά­στα­ση με τον τά­πη­τα του γη­πέ­δου Κο­σκι­νού, όπως κα­ταγ­γέ­λει ξανά η διοί­κη­ση του Δι­γε­νή.

Με μία σκλη­ρή ανα­κοί­νω­ση, η οποία εκ­δό­θη­κε προ­φα­νώς με αφορ­μή τον σο­βα­ρό τραυ­μα­τι­σμό του πο­δο­σφαι­ρι­στή Μα­ρι­γκλέν Ντα­νού­σι, οι άν­θρω­ποι του συλ­λό­γου απαι­τούν να στα­μα­τή­σουν τα λόγια και να δο­θούν λύ­σεις εδώ και τώρα, καθώς έχουν κου­ρα­στεί να με­τρά­νε σο­βα­ρούς τραυ­μα­τι­σμούς πο­δο­σφαι­ρι­στών:

«Σε ένα γή­πε­δο-πα­γί­δα έχει με­τα­τρα­πεί ο αγω­νι­στι­κός χώρος του γη­πέ­δου Κο­σκι­νού. Ένας τά­πη­τας-καρ­μα­νιό­λα που οδη­γεί τους αθλη­τές κα­τευ­θεί­αν στο χει­ρουρ­γείο.

Χια­στοί, μη­νί­σκοι, αχίλ­λειοι τέ­νο­ντες… ο κα­τά­λο­γος των τραυ­μα­τι­σμών μοιά­ζει με ια­τρι­κό δελ­τίο πο­λέ­μου. Και όλα αυτά, όχι σε κά­ποιο τυ­χαίο χωριό, αλλά σε μια πε­ριο­χή που απο­δε­δειγ­μέ­να εν­δια­φέ­ρε­ται για τον αθλη­τι­σμό και την υγεία των νέων.

Οι πο­λι­τι­κοί μας, με τα εύ­πε­πτα λόγια τους και τις κενές υπο­σχέ­σεις τους, έχουν στή­σει ένα θέ­α­τρο του πα­ρα­λό­γου. Ενώ οι αθλη­τές μας βα­σα­νί­ζο­νται από τους πό­νους και οι οι­κο­γέ­νειές τους αγω­νιούν, οι ίδιοι κρύ­βο­νται πίσω από την κα­ρέ­κλα τους και πα­ρα­κο­λου­θούν αμέ­το­χοι το έργο κα­τα­στρο­φής που έχουν στή­σει.

Ας είναι ξε­κά­θα­ρο: η υπο­μο­νή μας εξα­ντλή­θη­κε. Δεν θα ανε­χτού­με άλλο αυτή την απα­ρά­δε­κτη κα­τά­στα­ση.

Απαι­τού­με άμεσα λύ­σεις και όχι άλλες εξαγ­γε­λί­ες.

Όσοι μας στή­ρι­ξαν θα έχουν την αμέ­ρι­στη συ­μπα­ρά­στα­σή μας, όσοι όμως μας πρό­δω­σαν θα βρε­θούν αντι­μέ­τω­ποι με την οργή μας. Στο γή­πε­δο μας, στις ακα­δη­μί­ες μας και στην αντρι­κή ομάδα υπάρ­χουν 150 αθλη­τές, 150 οι­κο­γέ­νειες που απαι­τού­με σε­βα­σμό. Δεν εί­μα­στε νού­με­ρα, δεν εί­μα­στε ψήφοι.

Εί­μα­στε άν­θρω­ποι που αγα­πά­με τον αθλη­τι­σμό και απαι­τού­με να μπο­ρού­με να τον ασκού­με με ασφά­λεια. Ας στα­μα­τή­σει αυτή η σφαγή.

Ας αλ­λά­ξει επι­τέ­λους ο τά­πη­τας!

Υ.Γ.: Κά­ποιοι μπο­ρεί να θε­ω­ρούν ότι υπερ­βάλ­λου­με. Ας έρ­θουν να δουν από κοντά τις συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στο γή­πε­δο μας. Ας μι­λή­σουν με τους αθλη­τές και τις οι­κο­γέ­νειές τους. Τότε ίσως κα­τα­λά­βουν την αγω­νία και τον θυμό μας».