Κυριάκος Μητσοτάκης: Η ΝΔ, εγγύηση για σίγουρη και περήφανη Ελλάδα

Η 50ή επέ­τειος από την ίδρυ­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας απο­τε­λεί ξε­χω­ρι­στό σταθ­μό για την πα­ρά­τα­ξή μας, σε μία δυ­να­μι­κή πο­ρεία ευ­θύ­νης και προ­ό­δου. Ταυ­τό­χρο­να, δίνει την ευ­και­ρία να τι­μή­σου­με την ιστο­ρία μας. Να θυ­μη­θού­με τις με­γά­λες, αλλά και δύ­σκο­λες στιγ­μές της. Κυ­ρί­ως, όμως, να στρα­φού­με με πίστη και αυ­το­πε­ποί­θη­ση στο μέλ­λον, με βάση τις στέ­ρε­ες θέ­σεις και τις δια­χρο­νι­κές μας αξίες.

Σε αυτή τη δια­δρο­μή μισού αιώνα, που δεν συ­μπί­πτει τυ­χαία με τον βη­μα­τι­σμό της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, το κόμμα μας όχι μόνο άντε­ξε τις ανα­τα­ρά­ξεις της Με­τα­πο­λί­τευ­σης, αλλά κα­θό­ρι­σε την εξέ­λι­ξή της από τη θέση του πρω­τα­γω­νι­στή. Με κε­ντρι­κή επι­λο­γή, τον ευ­ρω­παϊ­κό προ­σα­να­το­λι­σμό της χώρας. Θέση, μά­λι­στα, στην οποία προ­σχώ­ρη­σαν, στα­δια­κά, ακόμη και οι πιο φα­να­τι­κοί της αντί­πα­λοι.

Πρό­κει­ται για ένα όραμα του ιδρυ­τή μας Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή, που έγινε πράξη δίπλα στις άλλες αρχές που εκεί­νος δί­δα­ξε και που εξα­κο­λου­θούν να εμπνέ­ουν την πα­ρά­τα­ξη: τον υπεύ­θυ­νο πα­τριω­τι­σμό. Και τη διαρ­κή προ­σή­λω­ση στο συμ­φέ­ρον του έθνους «πέρα και πάνω από τις πα­ρα­πλα­νη­τι­κές ετι­κέ­τες της Δε­ξιάς, του Κέ­ντρου και της Αρι­στε­ράς», όπως επι­τάσ­σει η δια­χρο­νι­κά επί­και­ρη πρώτη Δια­κή­ρυ­ξή μας.

Η συ­νε­χής ανα­νέ­ω­ση των ιδεών της, άλ­λω­στε, υπήρ­ξε ανέ­κα­θεν συ­στα­τι­κό στοι­χείο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας γιατί πάντα θέ­λη­σε να απα­ντά στα ζη­τού­με­να των και­ρών, δί­νο­ντας φρέ­σκια πνοή στις στρα­τη­γι­κές κα­τευ­θύν­σεις της. Αυτές που πα­ρα­μέ­νουν η ελεύ­θε­ρη οι­κο­νο­μία και το κοι­νω­νι­κό κρά­τος. Η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία και η θέση της πα­τρί­δας μας στον δυ­τι­κό κόσμο και τον πο­λι­τι­σμό του.

Με βάση αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά βα­δί­ζει το κόμμα μας επί 5 δε­κα­ε­τί­ες. Με στόχο να με­γε­θύ­νει τις εθνι­κές επι­τυ­χί­ες και να πε­ριο­ρί­ζει τις χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες. Κρα­τώ­ντας, ως κυ­βέρ­νη­ση, στα­θε­ρό το τι­μό­νι του τόπου. Αλλά ακο­λου­θώ­ντας και τον δρόμο της ευ­θύ­νης ως αντι­πο­λί­τευ­ση. Κάτι που απο­δεί­χθη­κε πε­ρί­τρα­να όταν η χώρα κιν­δύ­νε­ψε να βρε­θεί εκτός Ευ­ρώ­πης. Με τις «γα­λά­ζιες πλά­τες», τότε, να την κρα­τούν εκεί.

Αλλά όχι μόνο. Γιατί ήταν και πάλι η Νέα Δη­μο­κρα­τία που, από το 2019, στην καρ­διά ενός με­γά­λου ρεύ­μα­τος πο­λι­τών, ανέ­λα­βε να ανα­τά­ξει την οι­κο­νο­μία και να ενώ­σει την κοι­νω­νία. Και, πράγ­μα­τι, το άλ­λο­τε «μαύρο πρό­βα­το» της Ευ­ρώ­πης, σή­με­ρα, βρί­σκε­ται στην κο­ρυ­φή της ανά­πτυ­ξης. Δια­θέ­τει 500.000 νέες δου­λειές. Ενώ, παρά τις δυ­σκο­λί­ες, στη­ρί­ζει το μέσο ει­σό­δη­μα με μό­νι­μες αυ­ξή­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων.

Είναι κα­τα­κτή­σεις κα­θό­λου εύ­κο­λες ή αυ­το­νό­η­τες. Γιατί, στο με­τα­ξύ, χρειά­στη­κε να υπερ­βού­με αλ­λε­πάλ­λη­λες δο­κι­μα­σί­ες: από τις με­τα­να­στευ­τι­κές ει­σβο­λές στον Εβρο και τις απει­λές στο Αι­γαίο, μέχρι την κα­ται­γί­δα της παν­δη­μί­ας. Και, αμέ­σως μετά, την ενερ­γεια­κή έκρη­ξη και τον διε­θνή πλη­θω­ρι­σμό που έφερε ο πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία. Δυ­σκο­λί­ες απέ­να­ντι στις οποί­ες η πα­τρί­δα έμει­νε όρθια και προ­χώ­ρη­σε.

Πα­ράλ­λη­λα, στο ίδιο διά­στη­μα, το κρά­τος μας ψη­φιο­ποιεί­ται. Η Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία εκ­συγ­χρο­νί­ζε­ται ώστε να γί­νε­ται, χρόνο με τον χρόνο, πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Προ­χω­ρεί ένα τε­ρά­στιο πρό­γραμ­μα ανα­καί­νι­σης νο­σο­κο­μεί­ων και Κέ­ντρων Υγεί­ας. Ηδη, στα σχο­λεία εγκαι­νιά­στη­κε η δι­δα­σκα­λία με δια­δρα­στι­κούς πί­να­κες και ξε­κι­νά το Ψη­φια­κό Φρο­ντι­στή­ριο. Ενώ υλο­ποιού­νται πρω­τό­γνω­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.

Ανα­φέ­ρο­μαι στη δυ­να­τό­τη­τα λει­τουρ­γί­ας μη κρα­τι­κών ΑΕΙ. Στην Επι­στο­λι­κή Ψήφο. Στην επέ­κτα­ση των ηλε­κτρο­νι­κών συ­ναλ­λα­γών και στη δια­σύν­δε­ση των τα­μεια­κών μη­χα­νών με τα POS ως ασπί­δες κατά της φο­ρο­δια­φυ­γής. Αλ­λα­γές που κά­ποιοι έλε­γαν «πως δεν γί­νο­νται στην Ελ­λά­δα». Αλλά να που γί­νο­νται! οπως τα με­γά­λα έργα και το Μετρό Θεσ­σα­λο­νί­κης, που επί­σης κα­νείς δεν πί­στευε ότι θα ολο­κλη­ρω­θεί.

Ωστό­σο, δεν είναι ημέρα κυ­βερ­νη­τι­κού απο­λο­γι­σμού. Κι αν ανα­φέρ­θη­κα σε κά­ποιες πλευ­ρές της τε­λευ­ταί­ας 5ετίας, το έκανα για να ανα­δεί­ξω μία ανα­ντίρ­ρη­τη αλή­θεια: ότι τί­πο­τα από τα πα­ρα­πά­νω δεν θα μπο­ρού­σαν να γί­νουν πράξη αν δεν απο­τε­λού­σαν σχέ­διο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Της δύ­να­μης η οποία, με τη συ­νε­πή της πο­λι­τι­κή, έχει απο­κα­τα­στή­σει μία μο­να­δι­κή σχέση εμπι­στο­σύ­νης με τους πο­λί­τες.

Είναι αυτή η εμπι­στο­σύ­νη που της χά­ρι­σε και τη νίκη σε όλες τις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις. Η ίδια, την οποία προ­σω­πι­κά θέ­λη­σα να οι­κο­δο­μή­σω από τις πρώ­τες ώρες του 2016, όταν τι­μή­θη­κα με την ηγε­σία της με­γά­λης μας πα­ρά­τα­ξης. Και είναι αυτή που μας οπλί­ζει, τώρα, με αι­σιο­δο­ξία για τη νέα Ελ­λά­δα του 2027. Μία χώρα με μέσο μισθό στα 1.500 ευρώ και κα­τώ­τα­το στα 950. Σύγ­χρο­νη και πε­ρή­φα­νη.

Γι’ αυτό και το κόμμα μας προ­βάλ­λει, σή­με­ρα, ως η μόνη δύ­να­μη που είναι σε θέση να προ­σφέ­ρει στον πο­λί­τη σι­γου­ριά και απο­τέ­λε­σμα, πρό­ο­δο και ελ­πί­δα για μία κα­λύ­τε­ρη ζωή. Απέ­να­ντι σε μία σπα­ρασ­σό­με­νη αντι­πο­λί­τευ­ση που βυ­θί­ζε­ται στα αδιέ­ξο­δά της, ασφυ­κτιώ­ντας χωρίς πο­λι­τι­κό οξυ­γό­νο. Γιατί, ακρι­βώς, της το έχει ήδη στε­ρή­σει η δική μας ιδε­ο­λο­γι­κά ευ­ρύ­χω­ρη και πο­λι­τι­κά γεν­ναία δράση.

Η Νέα Δη­μο­κρα­τία υπο­δέ­χε­ται, έτσι, τα γε­νέ­θλιά της με την ωρι­μό­τη­τα της εμπει­ρί­ας, αλλά και τη νε­α­νι­κή ορμή της πρώ­της της αφε­τη­ρί­ας. Πίστη στις αξίες του χθες. Χωρίς, ωστό­σο, να τις αφή­νει αιχ­μά­λω­τες του πα­ρελ­θό­ντος. Αντί­θε­τα, είναι η πα­ρά­τα­ξη που ξέρει να κάνει την πα­ρά­δο­ση στοι­χείο της εξέ­λι­ξής της και να δι­καιώ­νει τις ρίζες της μέσα από το άπλω­μα της επιρ­ρο­ής της σε κάθε Ελ­λη­νί­δα και Ελ­λη­να.

Πηγή: eleftherostypos.gr