Στη λακκούβα, στη λακκούβα…

Λάκκος (ο): Κοίλωμα στη γη, είτε φυσικό είτε σκαμ­μένο από τον άνθρωπο• αλλιώς, λακ­κούβα, βαθού­λωμα, γούβα σύμφωνα με το λεξικό. Αλλιώς χαρα­κτη­ρι­στικά εμβλή­ματα πόλεων. Σπαρ­μέ­νες δεξιά και αρι­στερά, αναρ­χο­αυ­τό­νο­μες, βαθιές, ρηχές, πλατιές, στενές. Πηγή κρα­δα­σμών, ανα­στε­ναγ­μών, τραυ­μα­τι­σμών. Aιτία εκνευ­ρι­σμού, πανικού και ατυ­χη­μά­των. Kανείς δεν εκπλήσ­σε­ται. O καθένας έχει μια λακ­κούβα στον δρόμο του ή στη γει­το­νιά του στην οποία πέφτει μέσα συχνά για να δια­τη­ρεί τη σχέση του μαζί της. Πού και πού αφήνει και κάνα τακούνι για δώρο. Δεν υπάρχει δρόμος, λεω­φό­ρος, στενό και σοκάκι που να μην είναι τρύπιο. Λες και ψάχνουμε για χρυσό. Kανείς δεν ξέρει σε ποιον ανήκει ο δρόμος, σε ποιον ανήκει η πόλη, ποιος είναι ο υπεύ­θυ­νος για κάθε έργο, κανείς δεν κατα­λα­βαί­νει πότε αρχίζει και πότε τελειώ­νει το σκάψιμο, το μπάλωμα στο μπάλωμα. Αυτά σκε­πτό­μουν και τους στίχους ενός παλιού τρα­γου­διού: Ατυχής και ζαλι­σμέ­νος/Έπεσα σε μια λακ­κούβα/Τι λακ­κούβα λακ­κου­βάρα/Κι όλους τους χωρεί/Κόσμος σε απελ­πι­σία/Στη λακ­κούβα στη λακ­κούβα/Κάμερες και συνερ­γεία/Ώχου τι βοή…, ήρθαν στο μυαλό μου, βλέ­πο­ντας φωτο­γρα­φίες ταρα­τα­τζούμ, με επι­κε­φα­λής τον Δήμαρχο, να επι­βλέ­πει τη «μάχη» που δίνει η ΔΕΥΑΡ και ο Δήμος προ­κει­μέ­νου να κλείσει τις λακ­κού­βες – τη «μάχη» του αυτο­νό­η­του δηλαδή- και φυσικά με το γνωστό αιτιο­λο­γικό «ενόψει της του­ρι­στι­κής σεζόν» κοινώς έρχο­νται οι του­ρί­στες μη μας πουν και τρι­το­κο­σμι­κούς, εμείς τις έχουμε συνη­θί­σει όλο το χρόνο.