Τα σημαντικά ελλείμματα

Οι νέοι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά καθώς έχουν θορυ­βη­θεί από τη γενι­κευ­μένη ανα­σφά­λεια. Η κλι­μα­τική κρίση, η παν­δη­μία, οι πολε­μι­κές συγκρού­σεις προ­βλη­μα­τί­ζουν και αγχώ­νουν τους εν δυνάμει γονείς, οι οποίοι «βομ­βαρ­δί­ζο­νται» από πάρα πολύ μεγάλο όγκο πλη­ρο­φο­ριών. Ακόμα όμως και στον «παρά­δεισο» των σκαν­δι­να­βι­κών χωρών οι άνθρω­ποι ανα­πα­ρα­γω­γι­κής ηλικίας διστά­ζουν να κάνουν οικο­γέ­νεια. Αυτά ήταν ορι­σμένα από τα στοι­χεία που ανα­δεί­χθη­καν στην τρίτη Δημο­γρα­φική Σύνοδο του Economist, στην οποία συμ­με­τεί­χαν πολι­τι­κοί και ακα­δη­μαϊ­κοί από όλο τον κόσμο.. Ποια μέτρα θα μπο­ρούσε να θεσμο­θε­τή­σει η ελλη­νική κυβέρ­νηση για να υπο­στη­ρί­ξει όσους θέλουν να απο­κτή­σουν παιδιά; «Εγώ δεν θεωρώ ότι δίνο­ντας χρήματα μέσω επι­δο­μά­των θα ωθήσεις τους νέους να γίνουν γονείς», υπο­γραμ­μί­ζει ο Γκούναρ Αντερ­σον, καθη­γη­τής στο Πανε­πι­στή­μιο της Στοκ­χόλ­μης, . «Η παροχή μιας γεν­ναιό­δω­ρης άδειας ανα­τρο­φής στους γονείς και η λει­τουρ­γία δομών φύλαξης των παιδιών προ­σχο­λι­κής ηλικίας είναι κομ­βι­κής σημα­σίας». Ο Σουηδός καθη­γη­τής, ανα­φέ­ρε­ται συνεχώς στη «γονεϊ­κό­τητα» και όχι στη «μητρό­τητα». «Η ενερ­γο­ποί­ηση των πατε­ρά­δων μπορεί να επι­φέ­ρει ουσια­στική αλλαγή», τονίζει, «αντί­στοιχο αντί­κτυπο μπορεί να επι­φέ­ρει και η ευαι­σθη­το­ποί­ηση των εργο­δο­τών έτσι ώστε να είναι πρό­θυ­μοι να απο­δε­χθούν πιο ευέ­λι­κτα μοντέλα εργα­σίας». Οπως παρα­τη­ρεί, «αυτά είναι τα σημα­ντικά ελλείμ­ματα στις χώρες του Νότου, όπου ακόμα επι­βιώ­νει το πατριαρ­χικό μοντέλο, αν στα­διακά αλλά­ξουν οι εν λόγω νοο­τρο­πίες ίσως ανα­χαι­τι­στεί η ραγδαία μείωση του πλη­θυ­σμού».