“Στην Α.Ε. Ψυχικού υπάρχει σεβασμός και ανθρωπιά”!

Μία πολύ ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξη παρα­χώ­ρησε στο e-magazine της Ε.Ο.Κ. και συγκε­κρι­μένα στην Έλενα Βογια­τζή, ο Κώος Νίκος Παπα­νι­κο­λάου. Ανα­λυ­τικά: ”Στις αρχές του 2000, έχοντας συμπλη­ρώ­σει το 15ο έτος της ηλικίας του, ο Νίκος Παπα­νι­κο­λάου βρέθηκε συνο­δεία της μητέρας του από την Κω και τον Ηρακλή 2000 στην πολύ­βουη Αθήνα και την ΑΕΚ, κυνη­γώ­ντας το εφηβικό του όνειρο. Η πλήρης ικα­νο­ποί­ηση, όμως, για τον έμπειρο πάουερ φόρ­γουορντ/σέντερ ήρθε αρκετά χρόνια αργό­τερα. Όχι στην ΑΕΚ, αλλά στην ομάδα του Ψυχικού. Εκεί όπου παρα­μέ­νει μέχρι σήμερα, δια­νύ­ο­ντας μάλιστα την εφετινή περίοδο, τον ενδέ­κατο χρόνο παρου­σίας του στον σύλλογο.

«Όταν ήρθα στην Αθήνα, ήμουν 15 χρόνων», θυμάται ο αρχηγός του Ψυχικού γυρί­ζο­ντας για μερικά λεπτά το χρόνο πίσω στη δεκα­ε­τία του 2000. «Ειλι­κρινά δεν ξέρω αν θα άφηνα τη σημε­ρινή εποχή το παιδί μου να ακο­λου­θή­σει αυτόν τον δρόμο. Τότε, δεν το πολυ­σκέ­φτηκα. Ήταν και δια­φο­ρε­τι­κές εποχές. Ήμουν ένα παιδί από το χωριό που του δόθηκε η ευκαι­ρία να πάει στην ΑΕΚ. Οποιοσ­δή­ποτε βρι­σκό­ταν στη θέση μου, δεν θα το σκε­φτό­ταν πολύ».

-Οι παρα­στά­σεις όμως και οι εμπει­ρίες που βιώσατε εκείνη την περίοδο ως έφηβος, ήταν κατά κάποιο τρόπο μαθή­ματα ζωής.

«Πράγ­ματι. Πήρα πολλά μαθή­ματα. Στην αρχή ήμουν μαζί με τη μητέρα μου. Μετά έφυγε και έμεινα μόνος μου. Οι γονείς μου βέβαια με είχαν πάντα από κοντά, αλλά εκείνη την περίοδο η ΑΕΚ έτυχε να έχει έναν εξαι­ρε­τικό έφορο: Τον κύριο Βαγγέλη Δερ­μα­νού­τσο. Όλοι οι αθλητές στο εφηβικό ήμασταν σαν παιδιά του. Για μένα ήταν ο μπαμπάς μου στην Αθήνα».

-Και από εφηβικό τμήμα της ΑΕΚ βρε­θή­κατε στο ανδρικό. Πώς ήταν τότε τα πράγ­ματα;

«Ήταν το διά­στημα που η ΑΕΚ μόλις είχε πάρει το πρω­τά­θλημα με προ­πο­νητή τον Ντρά­γκαν Σάκοτα και μετά ανέλαβε την ομάδα ο κ. Κατσι­κά­ρης ο οποίος και με κράτησε. Προη­γου­μέ­νως είχα κάνει κάποιες προ­πο­νή­σεις με τους άνδρες και ήμουν κατά κάποιο τρόπο προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος. Είχα ζήσει τις συν­θή­κες. Όσο μεγάλο όμως ήταν το άλμα που είχα κάνει πηγαί­νο­ντας από την Κω στην ΑΕΚ, άλλο τόσο μεγάλο ήταν κι αυτό μεταξύ της εφη­βι­κής ομάδας του συλ­λό­γου και της ανδρι­κής, γιατί τότε αγω­νι­ζό­ταν και στην Ευρω­λί­γκα».

-Από την στιγμή που σας δόθηκε η ευκαι­ρία να αγω­νι­στείτε στην ανδρική ομάδα νιώσατε την πίεση του «πρέπει» να απο­δώ­σετε σύμφωνα με τις απαι­τή­σεις που υπήρχαν;

«Αν το καλο­σκε­φτεί σήμερα ένας πιο έμπει­ρος ή πιο ώριμος άνθρω­πος, ενδε­χο­μέ­νως να κατα­λά­βει πόση πίεση μπορεί να δημιουρ­γή­σει η σκέψη και μόνο του “πρέπει” να απο­δώ­σεις καλύ­τερα. Η αλήθεια όμως είναι ότι εγώ τότε ζούσα κάθε στιγμή. Χωρίς αυτό να είναι απα­ραί­τητα καλό. Δεν είναι και τόσο εύκολο να προ­σγειώ­σεις έναν νεαρό ηλικίας 18-19 χρόνων που παίζει στην ΑΕΚ και πλη­ρώ­νε­ται με το “Χ” ποσό. Παρ’ όλα αυτά προ­φα­νώς σε τέτοιες περι­πτώ­σεις υπάρχει κάποια πίεση. Όχι απα­ραί­τητα για το πώς θα απο­δώ­σεις, αλλά για το απο­τέ­λε­σμα. Μπορεί προ­σω­πικά να μην το ένιωθα αλλά όταν είσαι μέλος μιας ομάδας που κάνει πρω­τα­θλη­τι­σμό, η πίεση μετα­φέ­ρε­ται και σε σένα».

-Αναφέρατε ότι δεν είναι εύκολο για έναν αθλητή νεαρής ηλικίας να μείνει προ­σγειω­μέ­νος όταν αγω­νί­ζε­ται σε έναν ισχυρό σύλλογο. Στη δική σας περί­πτωση υπήρξαν φορές που νιώσατε να «χάνεται» το μυαλό σας.

«Ναι… Κάποια στιγμή… Όχι πολύ, αλλά ναι. Σ’ ένα, λογικό πλαίσιο, θα έλεγα».

-Περνώντας όμως τα χρόνια και έχοντας πλέον δια­νύ­σει μια μεγάλη δια­δρομή στο μπάσκετ, πιθανόν σήμερα είστε σε θέση να πείτε στους νεαρούς αθλητές κυρίως του Ψυχικού, του κιν­δύ­νους που κρύβουν η ανα­γνω­σι­μό­τητα, η παρου­σία σ’ έναν ισχυρό σύλλογο, ακόμη και οι μεγάλες αμοιβές…

«Όταν βλέπω αθλητές υψηλού επι­πέ­δου που έχουν τη δυνα­τό­τητα να αγω­νι­στούν σε μεγα­λύ­τερη κατη­γο­ρία από την Elite League, θα τους πω μεν την άποψή μου, αλλά δεν είμαι άνθρω­πος του τύπου, “έλα εδώ να σου πω συμ­βαί­νει αυτό κι αυτό”. Θα τους πω απλώς την άποψή μου βάσει των προ­σω­πι­κών μου εμπει­ριών ή της αντί­λη­ψης που έχω σε ορι­σμένα θέματα. Σίγουρα κάθε νέος αθλητής έχει και άλλους ανθρώ­πους γύρω του τους οποίους συμ­βου­λεύ­ε­ται. Την οικο­γέ­νειά του, τον μάνα­τζέρ του. Από εκεί και πέρα όμως, από την στιγμή που είμαστε στην ίδια ομάδα και θα περά­σουμε μαζί μια μπα­σκε­τική χρονιά, αν μου μου δοθεί η ευκαι­ρία θα του πω την άποψή μου».

-Παρά το γεγονός ότι μετά την ΑΕΚ βρε­θή­κατε σε ομάδες με συμ­με­τοχή στην Basket League, το 2012 πήγατε στο Ψυχικό και «ριζώ­σατε». Έντεκα χρόνια παρου­σίας σ’ έναν σύλλογο, δεν τα λες και λίγα…

«Πήγα στο Ψυχικό ίσως στην καλύ­τερη μπα­σκε­τική ηλικία μου. Κι όπως είπατε «ρίζωσα» σ’ αυτό! Δεν μετα­νιώνω ούτε στιγμή, ούτε δευ­τε­ρό­λε­πτο, που δεν έφυγα από την ομάδα. Αν γυρ­νούσα πίσω την μπα­σκε­τική μου ζωή ίσως να έκανα δια­φο­ρε­τικά κάποια πράγ­ματα, αλλά αν η εξέλιξή μου ήταν αυτή που είναι σήμερα, πάλι το Ψυχικό θα επέλεγα».

-Τι είναι αυτό που έχει δημιουρ­γή­σει έναν τόσο ισχυρό δεσμό με την ομάδα;

«Θα προ­σπα­θήσω να απα­ντήσω στην ερώτηση με μία λέξη. Ή μάλλον με δυο. Η πρώτη είναι “σεβα­σμός”. Ο σεβα­σμός που έχουν όλοι απέ­να­ντι στους αθλητές. Η δεύτερη είναι “ανθρω­πιά”».

-Βλέπουν δηλαδή πρώτα τον άνθρωπο και μετά τον αθλητή;

«Ναι. Αυτό. Σε αντι­με­τω­πί­ζουν ανθρώ­πινα. Σε κάθε στιγμή. Ακόμα και στην πιο δύσκολη που μπορεί να έρθει ένα αρνη­τικό απο­τέ­λε­σμα».

-Σ’ αυτά τα έντεκα χρόνια θα υπήρξαν και κακές στιγμές και είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα έχετε ζήσει σχεδόν όλα. Ή όχι;

«Έντεκα χρόνια είναι αρκετά για να τα έχεις ζήσει όλα! Έτυχε να φύγω από την ομάδα μία χρονιά που κιν­δύ­νεψε και έπαιξε στα πλέι άουτ. Εκείνη την περίοδο είχα πάει στον Χολαργό που πρω­τα­γω­νι­στούσε στο πρω­τά­θλημα και εξα­σφά­λισε την άνοδό του στην Basket League. Όλες τις υπό­λοι­πες, το Ψυχικό είχε μια αξιο­πρε­πέ­στατη πορεία, με απο­κο­ρύ­φωμα το 2022 που κατα­φέ­ραμε να ανε­βούμε στην Basket League ανε­ξάρ­τητα από το γεγονός ότι τελικά η ομάδα δεν αγω­νί­στηκε στην κατη­γο­ρία για οικο­νο­μι­κούς λόγους. Προ­φα­νώς μέσα σε 11 χρόνια μπορείς να ζήσεις τα πάντα. Αλλά θα επι­στρέψω στην προη­γού­μενη ερώτηση και θα αναφέρω ξανά ότι όσο υπάρχει σεβα­σμός και ανθρω­πιά, αυτά τα δύο θα είναι τα χαρα­κτη­ρι­στικά πάνω στα οποία θα στη­ρί­ζε­ται η συνερ­γα­σία με την ομάδα και θα βοηθούν ώστε να ξεπερ­νιό­νται οι δύσκο­λες στιγμές».

-Τη χρονιά που η ομάδα είχε πετύχει την άνοδό της στην Basket League, είχατε ανα­φέ­ρει ότι θέλετε να ολο­κλη­ρώ­σετε την καριέρα σας στην Α1, ενώ μία από τις επι­θυ­μίες σας ήταν να σας δουν τα παιδιά σας να αγω­νί­ζε­στε σ’ αυτήν. Εξα­κο­λου­θείτε να έχετε την ίδια επι­θυ­μία;

«Βεβαίως. Συνε­χίζω να έχω την ίδια επι­θυ­μία αλλά στο φετινό πρω­τά­θλημα της Elite League είναι δύσκολα τα πράγ­ματα. Μην κρυ­βό­μα­στε… Δεν είμαστε το φαβορί. Βέβαια, ούτε το 2022 ήμασταν, αλλά φέτος εκτιμώ ότι θα είναι πιο δύσκολα. Ωστόσο, τίποτα δεν απο­κλεί­ε­ται. Το μπάσκετ είναι ένα παι­χνίδι κι όπως μου ‘χε πει κάποτε ένας φίλος μου χαρι­το­λο­γώ­ντας, “πέντε αυτοί, πέντε κι εμείς”. Επο­μέ­νως, ποτέ δεν ξέρεις».

-Τα τελευ­ταία χρόνια το πρω­τά­θλημα της Elite League είναι πιο δυνατό και πιο αντα­γω­νι­στικό. Τι χρειά­ζε­ται μια ομάδα ώστε να αντέξει μέχρι το τέλος;

«Αρχικά υγεία μέσα στην ομάδα. Και δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στη σωμα­τική. Ανα­φέ­ρο­μαι και στην υγιή συνερ­γα­σία. Από τη διοί­κηση μέχρι το προ­πο­νη­τικό επι­τε­λείο και τους αθλητές. Όταν μέσα σε μια αγω­νι­στική σεζόν υπάρ­χουν δύσκο­λοι αγώνες, πολλά ταξίδια, καθη­με­ρι­νές προ­πο­νή­σεις και καθη­με­ρινή φθορά, χρειά­ζε­ται να υπάρχει υγιής συνερ­γα­σία. Αυτό ισχύει για όλες τις ομάδες. Σ’ ένα σύνολο με δεκα­πέ­ντε δια­φο­ρε­τι­κούς ανθρώ­πους και ισά­ριθ­μους δια­φο­ρε­τι­κούς χαρα­κτή­ρες, δεν μπορεί να ται­ριά­ξουν όλοι με όλους. Πρέπει να υπάρχει υγεία και σεβα­σμός ούτως ώστε να απο­δε­χθεί ο ένας την άποψη του άλλου κι όλοι μαζί να απο­δε­χθούμε την κατεύ­θυνση που θα μας δώσει ο κόουτς».

-Η δική σας σχέση με τον κόουτς Ρεμε­ντέλα είναι κάτι περισ­σό­τερο από σχέση αθλητή-προπονητή; Θα λέγατε ότι είναι οικο­γέ­νεια;

«Με τον κόουτς συνερ­γα­ζό­μα­στε έντεκα χρόνια. Μέσα στις τέσ­σε­ρις γραμμές του γηπέδου εκείνος είναι ο προ­πο­νη­τής και εγώ ο αθλητής. Αλλά εκτός αυτών των γραμμών ναι, είναι αυτό που λέτε. Οικο­γέ­νεια».

-Αν είχατε τη δυνα­τό­τητα να γυρί­σετε πίσω τον χρόνο, θα αλλά­ζατε κάτι; Αν ναι, ποιο θα ήταν αυτό;

«Το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν η περί­ο­δος που ήμουν μικρός. Μετά την πρώτη χρονιά στην ΑΕΚ. Έχοντας δει πώς λει­τουρ­γούσε μια μεγάλη ομάδα που αγω­νί­ζε­ται στην Ευρω­λί­γκα, θα έφευγα. Όσο δύσκολο κι αν ήταν αυτό. Θα πήγαινα κάπου που θα είχα χρόνο συμ­με­το­χής. Θεωρώ, κι αυτό είναι κάτι το οποίο το λέω ως συμ­βουλή στους νεαρούς συμπαί­κτες μου και τους φίλους μου, ότι ένας αθλητής γίνεται καλύ­τε­ρος μέσα από τα λάθη του. Αν έχεις χρόνο συμ­με­το­χής και κάνει λάθος μέσα στο παι­χνίδι, θα μάθεις περισ­σό­τερα πράγ­ματα από έναν μεγα­λύ­τερο ή πιο έμπειρο. Θα βελ­τιω­θείς και θα προ­σπα­θή­σεις να γίνεις καλύ­τε­ρος. Αυτή είναι η προ­σω­πική μου αντί­ληψη. Κι αυτήν τη συμ­βουλή θα δώσω και στα παιδιά μου. Αν φυσικά επι­λέ­ξουν να ασχο­λη­θούν με τον αθλη­τι­σμό…».

