Συλλυπητήριο μήνυμα Γιώργου Πόκκια για την απώλεια του Φώτη Χατζηδιάκου

Συλ­λυ­πη­τή­ριο μή­νυ­μα Γιώρ­γου Πόκ­κια για την απώ­λεια του Φώτη Χα­τζη­διά­κου:

Αγα­πη­μέ­νε μου δή­μαρ­χε και φίλε ακρι­βέ μου Φώτη! Λένε, όσοι σε αυτές τις κο­ρυ­φαί­ες αν­θρώ­πι­νες στιγ­μές επι­μέ­νουν να φι­λο­σο­φούν, ότι με κα­τά­πλου σε λι­μά­νι μοιά­ζει ο θά­να­τος του ηλι­κιω­μέ­νου. Και με ναυά­γιο ο θά­να­τος του νε­ό­τε­ρου αν­θρώ­που. Σή­με­ρα, έσπευ­σες να επι­βε­βαιώ­νεις το δεύ­τε­ρο.

Τα λόγια, όμως, είναι φτωχά ώστε να κα­λύ­ψουν το “τε­ρά­στιο κενό” που δη­μιουρ­γεί η “απου­σία σου”. Γιατί κα­νείς από εμάς, που σε γνω­ρί­σα­με δεν μπο­ρεί να δε­χθεί…αδυ­να­τεί να πι­στέ­ψει ότι ΕΣΥ, μια αστεί­ρευ­τη πηγή ζω­ντά­νιας… ανε­ξά­ντλη­της ενέρ­γειας και θε­τι­κής σκέ­ψης θα άφη­νες πίσω σου, τόσο ξαφ­νι­κά, αυτό το ΚΕΝΟ! Και…πραγ­μα­τι­κά, δεν υπήρ­ξε άν­θρω­πος που σε γνώ­ρι­σε και δεν θα του προ­κα­λέ­σει έκ­πλη­ξη το άγ­γελ­μα του αδό­κη­του και σκλη­ρού θα­νά­του σου.

Γιατί ήσουν για όλους μας, ο αγα­πη­τός Φώτης, ο Δη­μαρ­χος μας, το πρό­τυ­πο του οι­κο­γε­νειάρ­χη, το πα­ρά­δειγ­μα του αν­θρώ­που, το υπό­δειγ­μα του συ­νερ­γά­τη, ο έντι­μος, ο ερ­γα­τι­κός, ο ευ­γε­νής και χα­μο­γε­λα­στός άν­θρω­πος που πάντα με τον καλό του λόγο, έβρι­σκε τον μα­γι­κό τρόπο να “φω­τί­ζει ” το σκο­τά­δι και να “γε­φύ­ρω­νει” τις σχέ­σεις των αν­θρώ­πων. Δεν είπες ποτέ κακό λόγο για κα­νέ­ναν! Υπήρ­ξες, πάντα, μια με­γά­λη, ανοι­χτή, θερμή αγκα­λιά!

Άν­θρω­πος γλυ­κύ­τα­τος, νη­φά­λιος στο πνεύ­μα, όρ­θιος στην ψυχή, έτοι­μος πάντα να προ­σφέ­ρεις στο Τόπο, στον Συ­νάν­θρω­πο, στο Φίλο….

Ήσουν ο σπά­νιος, ο χα­ρι­σμα­τι­κός…ο γλυ­κός Φώτης όλων μας!

Όμως, αγα­πη­μέ­νε μου φίλε εγώ που σε γνω­ρί­ζω πάνω από 30 χρό­νια, νο­μί­ζω πως έχω το δι­καί­ω­μα να προ­σθέ­σω δυο λόγια, σή­με­ρα, ως ένας, από καρ­διάς, φίλος!

Ότι για σένα η φιλία ήταν πάντα κάτι ιερό, μο­να­δι­κό…σπά­νιο. Όπως μο­να­δι­κά σπά­νια στις μέρες μας ήταν η υπο­δειγ­μα­τι­κή σου ανι­διο­τέ­λεια, το απέ­ρα­ντο της με­γα­λο­ψυ­χί­ας σου, η ει­λι­κρι­νής σου ευ­γέ­νεια… το “κα­θα­ρό” σου βλέμ­μα, η αυ­θόρ­μη­τη φι­λο­τι­μία σου, η αγάπη σου για τον άν­θρω­πο! Όλα…μια τε­ρά­στια ανοι­κτή αγκα­λιά! Η ματιά σου…μια υπέ­ρο­χη, διαυ­γής και ήρεμη θά­λασ­σα σαν κι αυτή που τόσο αγα­πού­σες…Να είσαι σί­γου­ρος, φίλε μου, ότι ανα­χω­ρώ­ντας από αυτό τον μά­ταιο κόσμο αφή­νεις πίσω σου ένα ανε­ξί­τη­λο απο­τύ­πω­μα κα­λο­σύ­νης, δο­τι­κό­τη­τας και ήθους που για πάντα θα μας συ­ντρο­φεύ­ει και πάντα θα κρα­τά­ει ζω­ντα­νή την πα­ρου­σία σου στις μνή­μες, όλων μας.

Ένα απο­τύ­πω­μα που θα κάνει τόσο την αγα­πη­μέ­νη σου σύ­ζυ­γο Αγάπη όσο και τον λα­τρε­μέ­νο σου Στέρ­γο, την μη­τέ­ρα σου και τον αδελ­φό σου Γιώρ­γο να νιώ­θουν υπε­ρή­φα­νοι για το πο­λύ­τι­μο έργο που επι­τέ­λε­σες, για την κοι­νω­νι­κή σου απο­δο­χή και κα­τα­ξί­ω­ση και για το φω­τει­νό σου χα­μό­γε­λο που με τόση κα­λο­σύ­νη σκόρ­πι­ζες απλό­χε­ρα πα­ντού γύρω σου.

Καλό τα­ξί­δι στου Πα­ρα­δεί­σου τις γει­το­νιές που σή­με­ρα με­τα­να­στεύ­εις…να είναι διαρ­κές το καλό γλυ­κο­χά­ρα­μά του στις γει­το­νιές αυτές…αγα­πη­μέ­νε μου…ακρι­βέ μου φίλε Φώτη!

Σε ευ­χα­ρι­στώ για όλα αγα­πη­μέ­νε μου, ακρι­βέ μου φίλε Φώτη!

Σε απο­χαι­ρε­τώ με αυτή, τη όλο χα­μό­γε­λα φω­το­γρα­φία μας με την αγα­πη­μέ­νη μας Φώφη που είμαι σί­γου­ρος ότι ήδη βρε­θή­κα­τε εκεί πάνω….στου ου­ρα­νού το γα­λή­νε­μα……